ME-Gids.net

Symptomen en klachten - Depressiviteit en ME

stargazertje - 25 Feb 2012 - 18:34
Onderwerp: Depressiviteit en ME
Hoe bepaal je het verschil tussen depressiviteit en ME? Kan je dat zelf? Kunnen beide ook samen voorkomen?
Zuiderzon - 25 Feb 2012 - 19:02
Onderwerp:
http://www.hetalternatief.org/Verschillen%20Depressie%20en%20CVS.htm
stargazertje - 25 Feb 2012 - 19:06
Onderwerp:
Thankx. Wil niet lastig zijn, maar ben het toch. Is er ook een Nederlandse vertaling? Op de een of andere manier gaat Engels momenteel er niet in. Brick wall
diederik - 25 Feb 2012 - 20:11
Onderwerp:
Interessant.


Ik vind het wel verrassend dat sublink 1 zegt dat ME-patiënten in de namiddag het slechtst zijn, depressieve patiënten in de voormiddag.

Mijn eigen ervaring en voor zover ik mij herinner van de meeste mensen hier op het forum, is dat de avond juist het beste deel van de dag is?
asje - 25 Feb 2012 - 22:01
Onderwerp:
Hoe dan ook heb je bij een depressie echt niets van de ME -klachten! Een gevoel van energiegebrek is er wel bij depressie maar als je aktief wordt werkt dat goed itt hoe dat bij ME is, en er kunnen lichte lichamelijke klachten zijn.

Het kan zeker samen bestaan, als je ME hebt en een depressie krijgt; dat merk je dan aan een continue, zéér sombere stemming, bovenop de ME-symptomen.
oemmie - 25 Feb 2012 - 23:19
Onderwerp:
mijn me is ontstaan door een zeer ernstige depressie. In de loop van de jaren is die depressie gelukkig over gegaan en de vermoeidheidsklachten en co zijn over gebleven. Ook mijn beste tijd is de avond.
stargazertje - 25 Feb 2012 - 23:54
Onderwerp:
      asje schreef:
Het kan zeker samen bestaan, als je ME hebt en een depressie krijgt; dat merk je dan aan een continue, zéér sombere stemming, bovenop de ME-symptomen.


Ik vind het moeilijk om te bepalen of de zware gevoelens door een mogelijke depressie of door de vermoeidheid komen.
verlorengezondheidman - 26 Feb 2012 - 00:23
Onderwerp:
@Stargazertje,

Ik ervaar dit dilemma net zo als jij, soms blijf ik voor mijn gevoel ook veel langer in een depressie hangen door die 24uur per dag slopende vermoeidheid / leegte waardoor je van voren niet meer weet dat je van achteren leeft..enz...
asje - 26 Feb 2012 - 17:08
Onderwerp:
Een depressie is een aanhoudende, dus continue, zeer sombere stemming waarbij je nergens meer van geniet, nergens zin in hebt en niks meer als zinvol ervaart. Dus niet af en toe of een deel van de tijd somber (wat niet zo vreemd is met ME).

Vele ME-ers hebben wel een depressie doorgemaakt nav de ziekte en gevolgen.
Syl - 26 Feb 2012 - 21:25
Onderwerp:
Bekend met beide kan ik zeggen:
ME/CVS: geestelijk wel willen, maar lichamelijk niet kunnen.
Depressie: lichamelijk wel kunnen, maar geestelijk niet willen. (de zin er niet van inzien)

Maar het blijft erg moeilijk, het loopt in elkaar over, door elkaar en het heeft nagenoeg dezelfde uitingen.

Ik ben inmiddels wel zo ver, dat ik redelijk goed mijn vinger op kan leggen of het psychisch of fysiek is wanneer ik een dip heb.
angelsandra - 21 Mrt 2012 - 09:24
Onderwerp:
@Syl heel mooi omgeschreven!

Zelf vind ik dat depressiviteit en m.e. 2 totaal verschillende dingen zijn en ook in de verste verte qua klachten en symptomen niet op elkaar lijken.

Zoals Syl het zo mooi omschrijft: bij depressiviteit kan je lichaam wel maar wil je geestelijk niet en bij m.e. wil je geestelijk wel maar werkt het lichaam tegen.

Het kan tuurlijk wel zo zijn dat je depressief of somber bent en m.e. hebt. Je moet ook wel erg sterk in je schoenen staan wil je niet depressief worden van zo'n rot en meedogenloze ziekte als m.e.
felixloena - 21 Mrt 2012 - 10:02
Onderwerp:
Veel ME patienten hebben chronisch vitamine D tekort, en laat dat nu juist depressies veroorzaken.....
semma - 21 Mrt 2012 - 20:27
Onderwerp:
Van die voortdurende uitgeputheid kan je natuurlijk wel eens moedeloos of gedeprimeerd raken en zo kan je ook in een depressie terecht komen.
verlorengezondheidman - 30 Apr 2012 - 15:44
Onderwerp:
@Semma,

Hoe geraak je uit de depressie als je als ME-patient bijna niks meer kunt (ondernemen) en invalide bent?
karolien - 30 Apr 2012 - 16:37
Onderwerp:
Depressie en ME kan allebei een lichamelijke oorzaak hebben, en kan samen voorkomen...dus, niet altijd makkelijk te onderscheiden...

Zelfs het totaal geen zin meer hebben in...kan een lichamelijlke en dus geen psychische oorzaak hebben.
verlorengezondheidman - 30 Apr 2012 - 16:48
Onderwerp:
@Karolien,

Alzheimer wordt ook gelinkt aan een virus, zie onderstaande link Idea

http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/nieuws/article/detail/1191182/2008/12/12/rsquo-Herpesvirus-geeft-eerst-een-koortslip-en-later-alzheimer-rsquo.dhtml
karolien - 30 Apr 2012 - 16:53
Onderwerp:
Wel beangstigend, dat artikel, ...
denk dat ik nog zoveel mogelijk van mijn leven moet gaan genieten...
naar mijn aanvoelen is dit alzheimerproces al bezig...
verlorengezondheidman - 30 Apr 2012 - 19:06
Onderwerp:
@Karolien (and others)

Ik ben het met je eens dat je elke dag moet leven alsof het je laatst is of kan zijn...

Als het op deze manier doorgaat met mij zal mijn lichaam vroeg of laat de strijd tegen de ME verliezen....de immer durende strijd tegen die klachten wordt m.i. schromelijk onderschat Crying or Very sad
angel84 - 30 Apr 2012 - 19:42
Onderwerp:
Hoe wil je nou dat wij hierop reageren...???
asje - 30 Apr 2012 - 19:55
Onderwerp:
Mss hiermee: ik ken twee ME-sters van in de tachtig, al het grootste deel van hun leven ziek en niet echt erg achteruitgaand tot nu toe. Dat kan ook nog.
angel84 - 30 Apr 2012 - 20:49
Onderwerp:
Dank je wel Asje
karolien - 30 Apr 2012 - 21:27
Onderwerp:
Leuk om te horen,...dat van die tachtigjarigen, maar ik weet ook v an vrouwen van in de 40 die al serieus achteruit g egaan zijn tot zwakzinnig toe door de ME, dus, mijn angst is niet uit de lucht gegrepen.

mijn hoofd is soms heel erg en beangstigd me soms echt enorm...en ik weet dat ik dat virus heb.

En ik wil echt zoveel mogelijk nog genieten nu het nog kan, is daar iets mis mee?

ik denk d at iedereen dat wat meer moet doen...genieten van wat er nu nog is...
felixloena - 30 Apr 2012 - 21:36
Onderwerp:
Ik moet er niet aan denken op deze manier 80 te worden, zoals ik er nu aan toe ben. Nog 37 jaar niet veel kunnen......
angel84 - 30 Apr 2012 - 22:18
Onderwerp:
Daar doelen Asje en ik ook niet op Karolien, we weten allemaal net zo goed hoe erg ME je leven kan beperken en zo. En je angst is niet uit de lucht gegrepen, dat zeggen we ook niet.
Maar je moet het niet groter maken dan het is; misschien niet goed uitgedrukt, maar alla. Het punt was dat niemand weet hoe de ME verder gaat verlopen, maar je kunt er ook wel een dramatisch verhaal en einde van maken en er vanuit gaan dat het zo gaat verlopen. Terwijl je ook bij wijze van spreke 'gewoon' (dus niet te letterlijk op vatten) 80 of ouder kunt worden. Los van of je dat zo zou willen worden, maar zoals VGM zei komt het over alsof hij er maar vanuit gaat dat hij binnenkort overlijdt. En dat vond ik persoonlijk erg kort door de bocht... En de strijd tegen de klachten wat word onderschat word er steeds maar bijgehaald terwijl dat hier even nergens een link mee had. We weten dat het een strijd is, maar het voelt soms ook als een strijd als je er een strijd van maakt.
Leef alsof het je laatste dag is, maar neem dat niet te letterlijk; voor je het weet ben je 80.
Ik onderschat niks, maar ik vind het leven alsof het je laatste dag is op een bepaalde manier iets positiefs en daarna kwam het allemaal weer zo negatief uit, dat vond ik jammer...
angel84 - 30 Apr 2012 - 22:23
Onderwerp: Depressiviteit en ME
      stargazertje schreef:
Hoe bepaal je het verschil tussen depressiviteit en ME? Kan je dat zelf? Kunnen beide ook samen voorkomen?


Ik ben vroeger ernstig depressief geweest voor ik mijn huidige klachten had. Voor mij persoonlijk voelde ik me toen door de depressieve gevoelens lichamelijk niet lekker. Nu zou het eerder andersom voelen, ik voel me soms depressief doordat het lichamelijk niet lekker gaat.
Is dat herkenbaar?
verlorengezondheidman - 30 Apr 2012 - 23:38
Onderwerp: Depressiviteit en ME
Inderdaad herkenbaar Angel, omdat ik mij dagelijks lichamelijk als een dweil voel ben ik meer dan gemiddeld depressief....

Depressie veroorzaakt gordelroos, zie onderstaande link.

http://www.leerwiki.nl/Depressie_veroorzaakt_gordelroos
angel84 - 01 Mei 2012 - 07:21
Onderwerp: Depressiviteit en ME
Euh ja? Het een veroorzaakt vaak het ander, maar wat heeft dat met deze topic, ME en depressie, te maken? Dat snap ik niet.
verlorengezondheidman - 01 Mei 2012 - 12:53
Onderwerp: Depressiviteit en ME
@Angel,

Omdat ME in mijn optiek levensgevaarlijk is bekijk dit vanuit een breed medisch spectrum en aangezien je regulier gezien ook al nergens terecht kan met ME behalve bij de CGT/GET natuurlijk..
angel84 - 01 Mei 2012 - 22:39
Onderwerp: Depressiviteit en ME
Dan snap ik het nog steeds niet, maar goed dat zal wel aan mij liggen. En inderdaad, iedereen zijn eigen opvattingen, met alle respect maar ik heb nu geen zin meer om weer oa op het verhaal CGT/GET en al dan niet levensbedreigende ME in te gaan.
Ik laat even aan me voorbij gaan hier.
semma - 02 Mei 2012 - 03:31
Onderwerp: Depressiviteit en ME
"Leef alsof het je laatste dag is"
Elke dag afscheid nemen van het achterliggende leven is toch precies wat VGHM doet?
angel84 - 02 Mei 2012 - 07:23
Onderwerp: Depressiviteit en ME
Question Think
verlorengezondheidman - 02 Mei 2012 - 15:36
Onderwerp: Depressiviteit en ME
http://www.nu.nl/gezondheid/2792040/depressie-zorgt-vernauwde-slagaders-.html

Depressie zorgt voor vernauwde slagaders, zie bovenstaande link
karolien - 03 Mei 2012 - 09:02
Onderwerp:
Ik las hier juist het topic over het boek van dr. Maes, hij zegt dat depressie, net als CVS/ME, medisch is, en dat ze allebei te maken hebben met het immuunsysteem.
verlorengezondheidman - 03 Mei 2012 - 11:46
Onderwerp:
@Karolien and others,

Alzheimer: ontstoken hersenen...

http://www.elsevier.nl/web/Artikel/162555/Alzheimer-Ontstoken-hersenen.htm
angel84 - 03 Mei 2012 - 12:33
Onderwerp:
deze topic ging toch over depressie?
asje - 03 Mei 2012 - 23:48
Onderwerp:
Dat depressie medisch is is reeds lang bekend (net als van andere psychiatrische ziekten). Alleen wordt het daarbij als hersenziekte gezien of voorkomend bij andere aandoeningen als B12 tekort. In die zin dus een nieuwe visie van Maes.
marlène - 04 Mei 2012 - 08:45
Onderwerp:
      Quote:
aandoeningen als B12 tekort


vitamine B12 stuurt de methylatie aan en heeft foliumzuur en B6 nodig om deze taak te kunnen uitvoeren.

Als je goed naar bijgevoegde prent kijkt, zie je dat dopamine en serotonine "contact hebben" hebben met de foliumverwerking.
Tyrosine en tryptophaan passeren de foliumcyclus en worden op hun beurt omgezet tot adrenaline enerzijds, serotonine en melatonine anderzijds.
marlène - 04 Mei 2012 - 08:54
Onderwerp:
Iemand met een depressie zou eigenlijk B12, B6, selenium, zink, koper, B3, vit C en magnesium moeten laten nakijken en/of aanvullen.

Op het forum van phoenix rising staat onder het topic, "B12 the hidden story" een zeer uitgebreid voorbeeld van plan van aanpak. Iedereen kan er ook terecht voor zijn vragen.

Als de methylatie cyclus terug op gang komt, verdwijnt na verloop van tijd de depressie ook wel me dunkt.
verlorengezondheidman - 04 Mei 2012 - 11:21
Onderwerp:
      angel84 schreef:
deze topic ging toch over depressie?


Ik vroeg me gewoon af waar een (chronisch) ontstoken hersenpan zoal toe kan leiden Rolling Eyes
angel84 - 04 Mei 2012 - 13:05
Onderwerp:
En ik deed een poging een topic te volgen omdat ik de vraagstelling interresant vond, maar door alle spinsels die tussendoor komen is dat een onmogelijke taak.
verlorengezondheidman - 04 Mei 2012 - 13:16
Onderwerp:
Het een is volgens mij nauw verweven met het ander.
Sunny - 31 Mei 2012 - 12:27
Onderwerp:
      semma schreef:
Van die voortdurende uitgeputheid kan je natuurlijk wel eens moedeloos of gedeprimeerd raken en zo kan je ook in een depressie terecht komen.


Zo ervaar ik het ja.
Ik voel me zeker niet constant depressief, maar wel regelmatig.
Voor mij is dit 1 van de symptomen van ME.
Dit is wel 1 van de symptomen waar ik het meest moeite mee heb.
Ik voel dan wel de behoefte om erover te praten, maar wil dat niet steeds doen omdat ik bang ben dat mensen me dan een zeur gaan vinden.
verlorengezondheidman - 08 Jun 2012 - 17:03
Onderwerp:
@Sunny & @Angel,

Ik ben bijna constant depressief door de invaliderende uitwerking van ME en het nergens regulier terecht kunnen.
Naar mijn huisarts durf ik niet meer te gaan; ik ben bang dat hij mij weer ingebeeld ziek naar huis stuurt van zie je wel je bent depressief dus het zit het tussen je oren enz..

Deze opmerkingen kan ik helaas niet meer verdragen..

Mijn toekomstplannen zijn door ME de vernieling in geholpen CGT/GET wordt is en blijft de behandelmethode voor ME/CVS; dat is toch om depressief van te worden zeg nou eens eerlijk...

Ik begin ook steeds verder van mezelf te vervreemden door de ME-invaliditeit ik herken mezelf steeds vaker niet meer terug heel vaag.
Net alsof de grond letterlijk en figuurlijk onder mijn voeten vandaan wordt gehaald.

Net of mijn depressies onderdeel van mijn chronisch ziekzijn is geworden....

De depressies schommelen ook heel erg qua ernst; soms krijg ik plotseling z on heel leeg en naar gevoel over mij heen en voel ik mij intens slap en eenzaam en vraag ik mij tegelijk af wie ik eigenlijk ben en wat ik nog eigenlijk kan en wat mijn toekomstvisie is?
josje - 08 Jun 2012 - 18:16
Onderwerp:
heb je wel iemand in je omgeving waar je je hart eens luchten kan,vghm?
sterkte.
verlorengezondheidman - 08 Jun 2012 - 20:35
Onderwerp:
@Josje,

Gelukkig heb ik lieve familie en vrienden waar ik mijn hart kan luchten.

Neemt niet weg dat ik bang ben om de strijd te verliezen; de immer voortdurende strijd tegen dit invaliderende ziektebeeld.
asje - 08 Jun 2012 - 20:47
Onderwerp:
@vgm Ik denk dat veel ME-patiënten dit wel herkennen, iig wel zulke periodes hebben (of gehad). De situatie is gewoon moeilijk en de ME zelf zorgt al voor een deel van die symptomen.
engel - 20 Jun 2012 - 22:35
Onderwerp:
ze dachten in het begin dat ik een depressie had en ik ook dus slikte anti-depressiva en toen ging het beter. na een paar jaar was ik gestopt en later kwam de depressie terug en nu slik ik weer anti-depressiva.
de klachten gingen niet weg dus er werd verder gekeken en bleek cvs te zijn.
ik denk dat ik niet depressief ben maar van de cvs en zeker als je niet weet wat je hebt, lijkt het op een depressie
jannie - 03 Jul 2012 - 10:43
Onderwerp:
Hallo allemaal.


Ik ben tien jaar depressief geweest, en ben 2 x opgenomen geweest
in een kliniek, ik ben daar weer uitgekomen.

Maar na 2 jaar dan Fibromyalgie en waarschijnlijk ME.
{mijn internist vertelde, dat die twee dingen vaak samengaan,
dus ben er nooit echt op getest.}


Ik ervaarde een depressie als een regelrechte ramp.
je zit echt in een hele diepe zwarte put, je ziet tegen de dag aan,
en waar je van denkt er nooit meer uit de kunnen komen.
Ik was voor mijn depressie vaak moe, eigenlijk als puber al,
maar met mijn depressie was ik niet moe.. haaa wat raar,
wat zit een mens raar inelkaar..

de hersenen raken verstoord, door bepaalde stofjes, SEROTINE genaamd,
en laten we maar zeggen, dat er rare kronkels in de hersenen komen.
Contactstoornissen in de hersenen...

Ik had helemaal geen beheersing meer over over mijn eigen leven
ik kon helemaal niet meer funtioneren,
had angstgevoelens, alles zwart zien, en zelfmoordwensen.

Door mijn vermoeidheid, kan ik vaak, somber gestemd zijn.

Het was het verleden, {veel dierbare mensen verloren, toen ik jong was}
en misschien ook wel het aanleg, dat mij in een depressie deed belanden.

Hier hadden ze gelukkig nog behandelingen voor!
en ik heb het idee dat tegen ME geen of bijna geen behandelingen zijn!
en dát vind ik het verschil hebben, jammergenoeg..

ik wens iedereen heel veel sterkte en een dikke knuffff .

Liefs, Jannie
loren - 14 Aug 2012 - 19:43
Onderwerp:
      verlorengezondheidman schreef:


Hoe geraak je uit de depressie als je als ME-patient bijna niks meer kunt (ondernemen) en invalide bent?


Daar herken ik me helemaal in!

CVS/ME + chronisch depressief + sociale fobie

Mensen kunnen vaak niet begrijpen waarom ik de hoop op beterschap heb opgegeven.
Maar met deze combinatie zie ik er echt geen beginnen meer aan.
Als ik het ene probeer aan te pakken, stoot ik op de beperkingen van de andere.
luipaardje - 14 Aug 2012 - 20:12
Onderwerp:
      Quote:

CVS/ME + chronisch depressief + sociale fobie


Bij mijn CGT noemden ze het ook een sociale fobie en stuurden me naar een angstcentrum. Die ontdekten dat het niks met sociale fobie te maken had. Ik had immers altijd een prima sociaal leven. Daar was door mijn ziekte niet veel meer van over en opnieuw opbouwen lukt ook niet. Dat is geen fobie, maar ik ben er lichamelijk gewoon niet toe in staat.

Ik las laatst de kreet 'sociale jetlag'. Niet door een arts of zo (en ook geen ME patiënt meen ik), dus wetenschappelijk gezien zal deze term weinig waarde hebben. Maar hij past wel mooi bij mijn situatie. Ik kan best wat doen, maar op andere tijdstippen dan anderen. Ik heb een ander leefritme en dan blijft er weinig sociaal leven over.
asje - 14 Aug 2012 - 22:06
Onderwerp:
Ik geloof dat dat vaker verward wordt, sociale fobie en het onvermogen (veel) sociaal contact te hebben door ME. Maar alles wordt natuurlijk vaak psychisch uitgelegd Shocked
loren - 14 Aug 2012 - 23:20
Onderwerp:
Helaas is het bij mij toch echt sociale fobie. Met hyperventilatie en paniekaanvallen en alles op en aan.
Dat is al begonnen rond mijn 17 jaar.
De CVS/ME had ik pas veel later.

Ik schreef dat omdat de combinatie van sociale fobie met depressie en CVS/ME me wanhopig maakt.
Dat wilde ik gewoon even kwijt.
Niet dat ik denk dat iemand me daarmee kan helpen hoor. Smile
marlène - 15 Aug 2012 - 00:13
Onderwerp:
@loren

veel mensen krijgen paniekaanvallen en hyperventilatie als ze behoorlijke bijnieruitputting hebben. Als je bijnieren het niet goed doen, ben je immuundeficient tegen allerlei ziekten (bv chronische Pfeiffer). Op termijn kan dat ME en CVS klachten geven.

Bij andere mensen is het andersom. Daar is de bijnieruitputting een gevolg van de ziekte of wordt ze onderhouden door de ziekte.

Persoonlijk vermoed ik dat hypothyroidie dit ook kan geven bij sommige mensen in combinatie met andere factoren zoals B12 en foliumtekort.
Deze tekorten hoeven niet extreem te zijn maar een beetje van alles is voldoende om het systeem tilt te doen slaan op een bepaald moment (trigger, oververmoeidheid).
lulu - 22 Aug 2012 - 09:22
Onderwerp:
Hoi,
Ik ben in het verleden ook vaker depressief geweest, zag het toen als iets psychisch, het duurde ook wat langer. Nu gaat het bij mij op en neer. Als ik mij goed voel maak ik plannen, klets ik lekker met iedereen etc.. Maar op slechte momenten slaat het volkomen om. Naast dat ik me ziek voel, krijg ik ook een zwarte depressie en voel ik mij wat autistisch worden. Dit laatste vind ik heeeel vervelend. Ik ben er nu van overtuigd dat dit bij mij een lichamelijke oorzaak heeft en niet alleen het gevolg is van weinig kunnen.

In het begin van mijn ziekte, toen ik nog niet wist dat ik ziek was, kreeg ik plots ook ernstige minderwaardigheidsgevoelens. Niet dat ik normaal gesproken overloop van eigendunk maar dit was extreem. En hieruit voortvloeiend ook een vorm van sociale fobie (erg onhandig als je dan juist op anderen aangewezen bent).
Anonymous - 27 Aug 2012 - 17:43
Onderwerp: Kan je depressief worden door CVS?
topics samengevoegd - mod.

Hallo,

Ik ben nieuw op dit forum. En ben 21 jaar. Ik heb zoals velen al jaren last van Cvs. Ik was altijd een vrolijke meid, en was ontzettend gelukkig met mijn leven, ondanks dat ik cvs had en epileptische aanvallen kreeg, waardoor ik bij huis kwam en weinig actief kon zijn. Kon ik erg genieten van de kleine dingen in het leven. Daar was ik juist erg trots op. Nu heb ik 6 jaar last van deze chronische ziekte en i.p.v van dat ik vrolijk ben en altijd om anderen geef, lukt het de laatste tijd niet meer. Ik probeer al 7 maanden hulp te zoeken, maar niemand die me hierbij heeft geholpen (huisarts, maatschappelijk werk enzovoort.) Deze hulp was ik gaan zoeken omdat ik ontzettend veel moet huilen, last kreeg van extreme woede. Nu ik nog geen hulp heb gevonden ben ik een beetje ten einde raad. Mijn verdriet en woede loopt een beetje uit de hand.

Zelf zit ik te denken dat ik depressief begin te worden.
Mijn vraag is of dat mogelijk is, en of er meerdere mensen zijn die hier last van hebben?
dvb210 - 27 Aug 2012 - 17:57
Onderwerp: Kan je depressief worden door CVS?
Het is een beetje een cirkeltje. Ik heb namelijk hetzelfde probleem gehad en nog weleens.
Als je altijd moe bent kun je daar depressief van worden, als je depressief bent kun je er moe van worden.. Het hoort niet specifiek bij CVS, maar het kan dus wel.
Ik heb nu een goede hulpverleenster. Dit is een vrouw die counseling doet en veel met emoties bezig is. Dit helpt mij heel erg. Ik raad je echt aan om verder te blijven zoeken naar hulpverleners. Het probleem met als het een depressie is is dat je in moet grijpen voor het veel erger wordt. Dat heb ik zelf gehad en daar wil ik iedereen voor behoeden. Als je vragen hebt stuur je maar een berichtje. Ik help je graag.

Misschien een beetje gekke vraag, maar waar woon je?
Ik woon in Bodegraven, bij Gouda en zoek eigenlijk nog lotgenotjes van mijn leeftijd, ben zelf 19,5.
Anonymous - 27 Aug 2012 - 19:59
Onderwerp:
Hallo,
Bedankt voor je reactie, erg aardig dat je me wilt helpen.
Het is fijn om te weten dat het bij meerdere mensen voorkomt die ook cvs hebben. Ik heb je een prive bericht gestuurd
marlène - 27 Aug 2012 - 20:50
Onderwerp:
      Quote:
Deze hulp was ik gaan zoeken omdat ik ontzettend veel moet huilen, last kreeg van extreme woede. Nu ik nog geen hulp heb gevonden ben ik een beetje ten einde raad. Mijn verdriet en woede loopt een beetje uit de hand.

Zelf zit ik te denken dat ik depressief begin te worden.
Mijn vraag is of dat mogelijk is, en of er meerdere mensen zijn die hier last van hebben?


Hallo

welkom hier alvast.

Als je lang ziek bent, dan veranderen er natuurlijk een aantal stoffen in je lichaam. Onze humeurstoffen ontsnappen hier niet aan.

Ik weet niet of je ooit al gehoord hebt van methylatie? Dat is een soort rad waarin vit B12 en foliumzuur een reeks van stoffen aanmaken. Als je lang ziek bent, dan blijkt dat bij velen verstoord te geraken.

Het methylatieproces is als een horlogeradar dat een hoop andere radertjes doet draaien waaronder serotonine en dopamine.
http://www.knowyourgenetics.com/The%20Methylation%20Pathway_files/supplmentation-1.jpg

Je kan beginnen met het laten meten van je vit B12, B6, foliumzuur en homocysteine. Dat geeft al een idee of je een gedeeltelijke blokkade hebt. Anderzijds kan je ook serotonine en dopamine laten meten maar dat is minder gebruikelijk.

Er is een grote kans dat je B12 te laag staat. Dat zal je dan eerst moeten aanvullen. Interessant om weten is dat er meerdere vormen van B12 zijn, actieve en inactieve! Met de inactieve kan je niets doen maar net die zal de arts je het makkelijkst voorschrijven want ze zullen je waarden doen stijgen. Echter ze genezen niets of weinig bij chronisch zieke mensen.

Vervolgens kan je overwegen om St Janskruid - ik vertel je later wel dewelke indien nodig - te nemen. Er is één voorwaarde. Je mag geen enkele medicatie nemen (bijv de pil) want dan is die niet meer betrouwbaar. St Janskruid vermindert de werking van de meeste medicijnen. Het is een krachtig kruid. Dit kruid helpt heel veel mensen met een depressie die nog niet te gevorderd is.
Anonymous - 27 Aug 2012 - 22:51
Onderwerp:
@Lulu

Wat jij omschrijft, daar kan ik me goed in terug vinden.
zoals je Als je je goed voelt dat zegt dat je plannen maakt, en met iedereen klets. Dat voelt voor mij als genezen. Op die momenten heb ik inderdaad geen enkele moeite om mezelf te laten zien. Maar als ik me minder goed voel, gaat het zelf vertrouwen ook naar beneden. En dat is inderdaad erg vervelend. Ik denk ook dat wat jij omschrijft alles te maken heeft met een lichamelijke oorzaak.
marlène - 27 Aug 2012 - 23:24
Onderwerp:
Google eens op sickness behavior, dat legt het verschil uit tussen een depressie en wat een ziekte met je gedrag kan doen.
ruudvermeulen - 28 Aug 2012 - 10:31
Onderwerp:
een depressie kun je op verschillende manieren uitleggen. je voelt somberheid, uitzchtloosheid etc en het brein zet het waarschuwingssysteem "moeheid" aan. Dat is een ander signaal dan bij ziekte. Ze wijzen allebei naar je bed, maar bij depressie met je hoofd onder de dekens. Het is een waarschuwing dat je je moet afsluiten van de emoties om je heen en bij ziekte is het om het energieverlies te beperken en de besmetting van anderen.
Een stap dieper zijn er weer dwarsverbanden. bij een deel van de depressieve mensen wordt een lichte ontsteking in het brein gevonden, die zijn dus "ziek" en dus staat het signaal "ziek en dus naar bed" aan.
Mensen met ME zijn vaak gedeprimeerd, ik noem dat verdriet. Dat hoort ook zo, het is een normale reactie op een chronische ziekte. Je moet echt naar de psychiater als je vrolijk wordt van ME.
marlène - 28 Aug 2012 - 10:50
Onderwerp:
@ ruud

schitterend toegelicht!
petraroos - 28 Aug 2012 - 11:15
Onderwerp:
goeiemorgen,

@hoi Ruud,

Geweldig duidelijk uitgelegd,!!!
erg bedankt Smile .

lieve groetjes
petraroos
verlorengezondheidman - 28 Aug 2012 - 14:06
Onderwerp:
Hoi Ruud,

Chapeau voor de heldere uitleg; ik kan het je niet nadoen !

Groetjes Vgzm
marlène - 28 Aug 2012 - 14:38
Onderwerp:
      Quote:
Je moet echt naar de psychiater als je vrolijk wordt van ME.


Dat doet me denken aan die jonge belgische arts/politieker die CGT/GET promoot voor ME-patienten.

Want zo beweert hij in één van zijn emails:
amerikaanse soldaten die ziek van het front komen hebben last van post traumatische stress (en niet het Gulf War Syndrome).

Kan goed zijn maar een soldaat die mentaal ongeschonden uit een oorlog komt, mag voor mij ook eens langs een psychiater.
Feniks - 21 Dec 2012 - 14:14
Onderwerp:
      ruudvermeulen schreef:
Je moet echt naar de psychiater als je vrolijk wordt van ME.


Mag het andersom ook?

Ik ben gisteren naar Psychiater gegaan omdat het de laatste maanden echt beetje te duister werd in mijn hoofd. Waanideen ook.

Over een paar weken moet ik gaan beslissen of ik aan de antidepressiva ga.

Maar ik ben ook sinds kort met vitamine D3 begonnen aan te vullen, en volgende week gaat met een belachelijk grote eileider mijn Myrena er ook uit.

Moet ik nu wachten tot ik daar wat stabieler van wordt of toegeven dat ik het hele ziek zijn van ME gewoon niet meer trek. Beetje kierewiet aan het worden. Eerste jaren was ik verdrietig, wat ik laatste maanden had is enger.

Ik wil me heus beter voelen, desnoods met antidepressiva. Maar het blijft een gevolg van mijn ziekte, zo zag de psych het gelukkig ook, een symptoom bestrijding dus.

Wordt ik nog minder wie ik was of ben.

Zijn er hier meer die zich aan een antidepressivum hebben overgegeven?
nanda - 21 Dec 2012 - 14:19
Onderwerp:
Ik slik al jaren anti depressiva helaas, merk niet echt of die wat doen...
josje15 - 21 Dec 2012 - 14:25
Onderwerp:
Hoi Feniks

Nou en of ik me aan een anti-depressivum (AD) heb overgegeven.
Ik voelde me zo beroerd, huilen, huilen, wanhoop, paniek.
Op het forum zijn hier verschillende invalshoeken over...
De mijne is, dat als je er niet meer uit komt, uit die nare gevoelens, dat pillen dan een optie zijn, so wie so om je hersenen de kans te geven tot rust te komen en jou ook.
Als het goed is wordt je weer meer jezelf, niet minder.
Van een AD en er zijn verschillende soorten, moet je je echt beter gaan voelen en als dat niet zo is, dan heb je niet de goeie of niet de goeie dosering.
wat ik heel verhelderen vond was, dat een psychiater zei: als je er van opknapt dan heb je ze ook nodig.
en nee, ik vind het niet leuk, maar die pillen hebben me het leven gered.
Feniks - 21 Dec 2012 - 14:36
Onderwerp:
Gelukkig Josje en nanda, bedankt voor het delen van jullie ervaring. Ik hoop dat dat voor mij ook zo zal zijn.

Niet voor mezelf, mij kan het even niks meer schelen, maar voor mijn man en kinderen en mijn ouders.

Een paar maand na de geboorte van mijn kinderen werd ik ook depressief, met medicijnen was ik daar snel vanaf. 13 jaar normaal gefunctioneerd. Super zelfs.

Daarom wist ik toen ik ME kreeg ook zo helder dat het niet begon met een depressie. Maar laatste maanden (na 4 jaar) moet ik erkennen dat het nu toch wel weer zover gekomen is.
josje15 - 21 Dec 2012 - 14:42
Onderwerp:
Ik herken het verschil ook tussen ME en depressie.....
Als medicijnen toen hielpen, eerst dezelfde proberen die toen ook werkten....
Niet zien als falen, hoor, ....ziekzijn en zeker ME met alle onbegrip put zo uit, ook je hersenen.
en als je besloten hebt, niet nog een paar weken wachten...hoe eerder hoe beter, want het klinkt alsof je ze nodig hebt.
Ik wil niks pushen, hoor Embarassed
Feniks - 21 Dec 2012 - 14:48
Onderwerp:
Ik wacht 2 weken omdat ik volgende week wordt geopereerd en kinderen en man nu thuis zijn ...

Bovendien waren mijn laatste weken niet slecht. Beetje op de been, afleiding, dan gaat het al snel wat beter.

Maar ik weet dat het zomaar weer anders kan zijn. Push maar hoor! Kan ik wel gebruiken.
nanda - 21 Dec 2012 - 17:14
Onderwerp:
Het duurt ook meestal wel een week of 6 voordat je iets zou moeten merken.


Maar als ik niks merk van de werking betekend het dus dat het niks doet of dat ik de verkeerde heb?
Heb een paar maanden geleden andere gekregen omdat de andere niet hielp, maar merk van deze ook niet echt wat. Hoewel ik wel iets beter slaap.

En idd ik voel ook duidelijk verschil tussen ME klachten en een depressie
lulu - 21 Dec 2012 - 18:31
Onderwerp:
hoi feniks,
ik kan je alleen mijn eigen ervaringen bieden, maar mss is dat ook behulpzaam, ik weet het niet.
voordat ik ziek werd was ik ook wel bij perioden depressief, oa een jaar ofzo na de geboorte van mijn zoon, raar. in die tijd dacht ik dat afleiding wat hielp, en beweging. heb ook wel ad geslikt maar vond dat niet altijd prettig.
de depressies die ik nu ondervind zijn anders. ze zijn kortdurend en worden vooral bepaald door opvlammen van de ME zeg maar. bijvoorbeeld als ik een nacht niet goed geslapen heb is het ernstig, of als ik toch teveel heb gedaan, of als ik om onverklaarbare redenen zieker ben. ben ik weer uitgeruster ziet de wereld er direct anders uit. dus als ik nu depressief ben moet ik juist rust nemen.
verder helpen denk ik denk ik de carnitine, q10 en de b12 en overige supplementen icm veel rusten en veel drinken (zwarte thee). als ik nu goede momenten heb voel ik me geestelijk vaak beter dan voor mijn ziekte. maar moet ik goed op mijn lijf en grenzen blijven letten, en teveel stress en emoties vermijden. ik hoef nu ook geen ad te gebruiken.
als je er niets aan hebt vergeet je het maar. ik zie de depressiviteit als een symptoom van ME en heb bemerkt (zoals ook anderen me al meldden) dat het kan fluctueren. betere momenten kunnen dus ook komen, houd moed!
Feniks - 21 Dec 2012 - 19:19
Onderwerp:
Ik herken het helemaal lulu. Op goede dagen ben ik niet depri, juist blij dat ik weer wat kan.

En na geboorte kinderen kan ik me herinneren dat ik nergens zin in had, moest er niet aan denken iets te gaan ondernemen.

En nu is het anders om, heb overal zin in. Maar ben super gefrustreerd dat het niet gaat, niet meer kan.

Maar als ik nu down ben durf ik het huis ook niet uit hoor - de bak buiten aan de straat is al uit huis gaan - bang iemand te zien die gaat vragen hoe het gaat.

Het gaat inderdaad synchroon aan uitputting, of ik moet gaan nadenken over de toekomst en wie ik nog ben ... phew, dat is ook niet goed.

Maar ik was laatste maanden dus ook weer slechter dan jaar ervoor. En ging dingen horen die niet klopten. Wat ik wel wist, maar hoorde ze toch. Gaan toch wat zaken mis hier boven. Kon aan slaapmedicatie liggen volgens de Psych.

Ben toch blij dat iemand me bij de hand neemt, al was het maar om van een symptoompje of twee af te raken.

En blij met jullie feedback. Vandaag zit het wel goed met de moed. Als ik dan aan Nessie denk schaam ik me dat ik het soms zou willen opgeven.
josje15 - 21 Dec 2012 - 20:57
Onderwerp:
      nanda schreef:
Het duurt ook meestal wel een week of 6 voordat je iets zou moeten merken.


Maar als ik niks merk van de werking betekend het dus dat het niks doet of dat ik de verkeerde heb?
Heb een paar maanden geleden andere gekregen omdat de andere niet hielp, maar merk van deze ook niet echt wat. Hoewel ik wel iets beter slaap.

En idd ik voel ook duidelijk verschil tussen ME klachten en een depressie


Hoi Nanda

als ze niet helpen, heb je niet de goeie, niet de goeie dosering of mss geen depressie? in ieder geval heeft het dan niet zoveel zin....
Dat deze nieuwe wel iets doen, is een goed teken...mss heb je een hogere dosering nodig.
Maar zit jij toch ook niet in een groot rouwproces...en dat is geen depressie.
nanda - 21 Dec 2012 - 21:04
Onderwerp:
Ja dat klopt maar ik ben ook depressief, herken het van een eerdere keer en dat voelt toch anders..
josje15 - 21 Dec 2012 - 21:10
Onderwerp:
Dan is het toch goed om net zolang aan die pillen te sleutelen tot het beter voelt en heb je ook gesprekken met iemand?
nanda - 21 Dec 2012 - 21:29
Onderwerp:
Ik had gesprekken en iemand bij de ggz die de medicijnen besprak, maar daarna werd ik doorverwezen naar mindfulness en daarom stopte de ebhandeling bij ggz. Nu ga ik ook starten met een rouwverwerkingsgroep oid begint in januaro maar ik weet nog niet precies wat dat inhoud

Volgens de uitslagen van mijn bloed zou ik de juiste hoeveelheid ad krijgen Confused
josje15 - 21 Dec 2012 - 21:33
Onderwerp:
Dan zou het goed moeten komen, ik kan me ook voorstellen dat je id niet alleen pillen, maar ook "praten"nodig hebt.

AD alleen is vaak niet genoeg, juist van wege je rouw.
josje15 - 21 Dec 2012 - 21:40
Onderwerp:
      Quote:

ik zie de depressiviteit als een symptoom van ME en heb bemerkt (zoals ook anderen me al meldden) dat het kan fluctueren. betere momenten kunnen dus ook komen, houd moed!


hoi Lulu

ik herken ook erg wat je schrijft en ik denk ook dat depressie op meerdere manieren een symptoom van ME is of kan zijn.....
maar zolang ME niet echt te behandelen is en je kunt wel iets doen aan een ernstig symptoom als depressie zijn AD een optie.

De fluctatie zoals jij beschrijft , herken ik ook ik ben pas na 14 jaar ME, AD gaan gebruiken...het fluctueren stopte en het bleef zo.....
AD alleen doet het ook niet...goed voor jezelf zorgen en weten waar de triggers zitten is zo belangrijk.
Dat je het nu zonder doet, vind ik knap Very Happy
marlène - 21 Dec 2012 - 21:55
Onderwerp:
Depressie kan verschillende oorzaken hebben

Te laag serotonine, catecholamines, gaba en/of endorfines

De meeste AD zijn serotonine re-uptakers, ze zorgen er dus voor dat de weinige serotonine in je hoofdje nog kan hergebruikt worden.

Als je tekorten op andere gebieden hebt of de oorzaak van een te laag serotonine niet wordt aangepakt, werkt dat niet onmiddelijk of niet op lange termijn

Hoe herken je laag serotonine?
Symptoms OF LOW SEROTONIN
afternoon/evening carb/alc/drug cravings
depression, anxiety, low self esteem, OCD, SAD, PMS, irrit, rage, panic, phobic, suicidality
fibromyalgia, TMJ
insomnia
heat intolerance
hyperactivity

Behandeling voor laag serotonine (Supplementen nooit samen met antidepressiva)
5HTP or L-tryptophan, melatonin
vegans fortify diet with brewer’s yeast, nuts/seeds, banana, pumpkin
inhibited by caffeine, EtOH, aspartame, pregnancy

Hoe herken je te lage catecholamines?
Symptoms OF LOW CATECHOLAMINES
stimulant cravings
apathetic depression; lack of energy; lack of focus, concentration; easily bored

Behandeling voor laag catecholamines
TX FOR LOW CATECHOLAMINES
L-tyrosine, fish oil
check thyroid and adrenal function
sex hormones interact with neurotransmitters: low T2/E2, PMS mood problems linked to low catecholamines

Hoe herken je te lage GABA
SX OF LOW GABA
crave carbs, alcohol, drugs for relaxation
stiff and tense; stressed and burned out
unable to relax/loosen up; overstimulated, wired; adrenal burnout
PMS dt low P4 which affects GABA release
men who have this may experience insomnia


TX FOR LOW GABA
supplement GABA
test salivary cortisol
taurine/glycine/and/or inositol
to end carb/sweet cravings- glutamine, chromium, 5HTP, tryptophan, StJW

Symptoms van te weinig endorfinen, onze supermodulators van het immuunsysteem
SX OF LOW ENDORPHINS
“love” of certain food, behaviors, alcohol, drugs
very sensitive to emotional pain, cry/tear easily
crave pleasure, comfort, reward, addiction, numbness

Behandeling bij lage endorfines
TX FOR LOW ENDORPHINS
D-phenylalanine

Post Traumatic Stress Disorder = low GABA/cortisol/serotonin
Je kan best een combinatie hebben van meerdere tekorten.


Omdat we hier met neurotransmitters te maken hebben, moet je altijd advies vragen aan je arts of apotheker of je de supplementen mag gebruiken met je huidige medicatie.

Sommige combinaties zijn dodelijk.

Bron; http://liveonearth.livejournal.com/748758.html
lulu - 21 Dec 2012 - 22:14
Onderwerp:
uit marlene's lijstje neem ik ook (naast de genoemde carnitine, q10 ubiquinol en b12 smelttabletten) de melatonine en goede visoliepillen. daarnaast lecithine, vit C 2g, calcium, magnesium, boron, zink vit D en K. soms aangevuld met pre- en probiotica, ginkgo en ginseng (nu even niet). ben nog op zoek naar l-tryptofaan en d-fenylalanine, eventueel ldn.
ik gebruik geen ad meer, ook de oxazepam heb ik gelukkig nauwelijks meer nodig gehad. het gaat de laatste tijd zeer redelijk, ik heb de indruk dat dit door de supplementen en rust/begrenzing komt. dus ook psychisch voel ik mij vaak zeer redelijk met zo nu en dan een diepe duik.

hoi josje, bedoel je met "het fluctueren stopte en het bleef zo" dat je na 14 jaar depressief bleef?
josje15 - 21 Dec 2012 - 22:37
Onderwerp:
Hoi Lulu

dat klopt, de depressie bleef en was diep, kwam ook door teveel stress en inspanning door de zorg voor mijn moeder...dat kon niet stoppen, wilde ik ook niet...zoveel mogelijk gedelegeerd, maar alleen het kontakt verbreken had me van die zorg kunnen verlossen....niet echt natuurlijk en het was absoluut geen optie.

Nu ik vooral van Marléne over 5 HTP en L-Tryptofaan heb gehoord, wil ik dat ook wel, maar het mag niet samen met AD en ik heb nu nog max dosis AD.

Bij de Tuinen zag ik 5HTP en ik geloof ook L-Tryptofaan.

Lulu, slik je dat op je eentje of is er iemand die je daarmee helpt, dat heb ik even gemist Embarassed

De rust en begrenzing herken ik ook . Daarnaast blijk ik toch heel gevoelig te zijn, als in HSP, en daar begin ik me steeds beter mee te verhouden en ook de voordelen ervan te benutten....
Dat is een ander onderwerp Smile
marlène - 21 Dec 2012 - 23:24
Onderwerp:
@ josje

je dokter kan je begeleiden bij afbouwen als je er klaar voor bent.

Tips om serotoninegehalte op natuurlijke manier te verhogen:

Voeding zoals noten en zaden (geen apennootjes), pompoenzaden (kan je ook zelf droog roosteren in de oven als je een stuk pompoen koopt om soep te maken), banaan, zuurdesembrood, zoete aardappelen, boekweit, jip, witte vis, malse stukken varkensvlees, lam, cottage cheese, melkprodukten, ... Begin met eiwitten en 2 uur later koolhydraten voor optimale opname en verwerking.

Alles wat rust geeft, verhoogt het serotoninegehalte. Wandelen, slapen, muziek, knutselen, massage, ...

Beetje lichaamsbeweging die je hartslag niet te hard verhoogt,

Onvoldoende blootstelling aan zonlicht verhoogt je melatoninegehalte en dat onderdrukt op zijn beurt je serotonineniveau. Daarom idealiter elke voormiddag elke dag 30 min in zonlicht en elke dag in totaal 2u.

Ga elke dag slapen tussen 22 en 23 uur.

Ruim je leefomgeving op voor extra visuele rust indien nodig.

Veel beterschap alvast
josje15 - 22 Dec 2012 - 02:30
Onderwerp:
Hoi Marléne,

als je es wist wat ik voor die AD allemaal al niet heb geprobeerd.....
ik weet dat gezond leven heel veel goed doet, maar bij echte zware depressies en erfelijke belasting en blijvende stressfaktoren, waren er helaas bij mij zwaardere middelen nodig.
Ik ben er al een aantal keer klaar voor geweest, ook een paar jaar zonder AD....het spijt me, tenzij je arts bent en dat ben je niet, volgens mij, vind ik je uitspraken zonder mij te kennen, echt heel vervelend. Het heeft onvrijheid in zich, zoals je het neerschrijft. Ook als je arts zou zijn en mij heel goed zou kennen............. Shocked

Oftewel, ik wordt er heel boos van; met het"als je er klaar voor bent", suggereer je iets waar ik heel ver van wil blijven. Iets belerends ofzo, wat lijkt op de ongepaste adviezen die mensen goed bedoeld aan mensen met ME geven.
lulu - 22 Dec 2012 - 07:53
Onderwerp:
ach josje, sorry, moet me er niet mee bemoeien, maar zo was het vast niet bedoeld. ik reageer omdat ik ook probeerde te wijzen op alternatieve middelen, waarvan ik idd niet weet of dit ook voor anderen geldt. ik ben gewoon verbaasd dat dit (op dit moment althans!!) voor mij zo werkt, na jaren geworsteld te hebben met terugkerende depressies en ik me minder prettig voelde met de oude methode (ad).
het past een beetje in de discussie of het nemen van supplementen uberhaupt iets bijdraagt bij ME, dat weten we niet denk ik. voor mij lijkt het wel te helpen (iets verbetering, stabliseren).
ikzelf ben op deze suplementen gekomen vooral door wat ik van het forum heb gelezen, waarbij marlenes adviezen een belangrijk aandeel waren. de carnitine krijg ik op recept, de rest is zelf..eh..supplementatie!
Feniks - 22 Dec 2012 - 08:37
Onderwerp:
Lieve Josje ik denk dat je iets anders leest dan wat Marlene bedoeld met 'er klaar voor zijn'.

Het zijn wat algemene tips voor iedereen - ze wil je volgens mij niets opleggen.

Iedereen probeert hier het wiel voor zich zelf uit te vinden, en wat voor de een werkt hoeft voor de andere niet zo te zijn.

Zo zwart op wit komen woorden soms anders aan dan in een levend gesprek, soms kennen we elkaars situatie niet goed genoeg.
marlène - 22 Dec 2012 - 14:46
Onderwerp:
@ josje15

Excuses als je er een naar gevoel bij krijgt. Een therapeutisch gesprek of een goed gesprek kan ik er niet van maken in de 15 regels hierboven, dat begrijp ik maar al te goed en depressie is een beladen onderwerp. Het is een ziekte op zich en tips zijn niet ter vervanging van eender welke behandeling dan ook.
Het waren algemene tips die voor niet specifiek aan jou gericht waren.

Van depressie gaan er heel veel mensen dood en dat je met een paar supplementen iets niet kan omkeren in een wip, tell me something! Depressie kan het beste uit een mens doen verdwijnen en je naar de diepste diepten meezuigen. Het zwart van een depressie heeft evenveel schakeringen als de kleuren van een regenboog.

Alleen jij weet hoe je je voelt en wat je ermee moet doen.

Sterkte alvast
josje15 - 22 Dec 2012 - 15:41
Onderwerp:
Dank je wel, Marléne,

je reaktie doet me heel goed, want ik was er echt boos en ondertussen verdrietig van....wat je nu schrijft, heeft de nuances die ik nodig heb.....enneh, je had mijn naam boven het bericht gezet... Very Happy
josje15 - 22 Dec 2012 - 15:48
Onderwerp:
En Lulu en Feniks, bedankt voor jullie reakties.

@Lulu, natuurlijk mocht je reageren.......graag zelfs......zelf supplementatie, da's een goeie....ben blij voor je, dat het iets voor je doet en ik ben niet tegen supplementen, heb er heel wat geprobeerd en nog, voor mij doet het vooralsnog niets wat ik merk.......

@Feniks, je hebt helemaal gelijk dat alleen woorden hier zonder mens te zien en te horenzo z'n beperkingen heeft...

ME of Depressie, mijn insteek is, als ik me naar door iets voel, dan wil ik dat zeggen en er niet blijven lopen, zo ook nu en dat helpt wel.....
Feniks - 22 Dec 2012 - 16:43
Onderwerp:
Goed hoor Josje dat je schrijft wat je voelt, als iets anders overkomt dan bedoeld.

't komt wel vaker voor hier op de site met de beste bedoelingen langs elkaar schrijven.

Met zoveel pijn en verdriet en frustratie is het heel moeilijk het altijd juist te formuleren.

Ik dacht alleen zeker te weten dat met wat Marlène allemaal heeft mee gemaakt ze nooit iemand zou zeggen wat je wel en niet moet ... alleen maar wat voor sommigen zou kunnen.

Wisten we in godsnaam maar wat we moesten!
josje15 - 22 Dec 2012 - 17:43
Onderwerp:
Lieve Feniks

je had het dus goed gevoeld, voor mij is het belangrijk, als iemand op mijn pijn wil reageren en daarom ben ik blij met Marlènes reaktie.
      Quote:

't komt wel vaker voor hier op de site met de beste bedoelingen langs elkaar schrijven.

Met zoveel pijn en verdriet en frustratie is het heel moeilijk het altijd juist te formuleren.

      Quote:

Wisten we in godsnaam maar wat we moesten!


Daarom is het zo belangrijk om dit soort misverstanden uit de weg te ruimen. Dat lukt mij zo vaak niet. Nu wel en dat is fijn en ook goed om het erover te hebben met jullie. Very Happy
Feniks - 22 Dec 2012 - 22:07
Onderwerp:
Smile
Anonymous - 10 Jan 2013 - 11:01
Onderwerp:
Sorry een beetje een depressief berichtje, maar soms voel ik me zo ellendig dat ik even niet goed weet hoe ik mezelf kan opvrolijken. Klagen mag ik natuurlijk niet want ik heb geen levensbedreigende ziekte, maar gewoon cvs/me.
Maar nu alweer 6 jaar verder wordt ik helaas steeds teleurgestelde, elke keer als ik me ellendig voel, soms wel 2x in de week, moet ik hard huilen en weet ik niet hoe ik mezelf hier uit moet halen. Ik voel me niet gelukkig, en ik voel me niet de persoon die ik echt ben.

Het klinkt allemaal heel gemakkelijk, ‘kop op’ ‘Lekker doorgaan’, ‘genieten van de dingen die je nog kunt doen’ ‘Blijf positief!’

Maar ik heb er veel moeite mee. Om elke week weer mezelf de moed ik te spreken, en door te gaan. Ik voel me vaak slecht. Ik voel absoluut niet de persoon wie ik ben. Dat maakt me erg ongelukkig.

Hoe zorgen jullie ervoor dat als je niet goed voelt, je toch doorzet? Wat doe je eraan? Of waar denk je dan aan?

Ik hoop dat iemand me begrijpt
Groetjes
ruudvermeulen - 10 Jan 2013 - 11:21
Onderwerp:
      multivit schreef:
Sorry een beetje een depressief berichtje, maar soms voel ik me zo ellendig dat ik even niet goed weet hoe ik mezelf kan opvrolijken. Klagen mag ik natuurlijk niet want ik heb geen levensbedreigende ziekte, maar gewoon cvs/me.
Maar nu alweer 6 jaar verder wordt ik helaas steeds teleurgestelde, elke keer als ik me ellendig voel, soms wel 2x in de week, moet ik hard huilen en weet ik niet hoe ik mezelf hier uit moet halen. Ik voel me niet gelukkig, en ik voel me niet de persoon die ik echt ben.

Het klinkt allemaal heel gemakkelijk, ‘kop op’ ‘Lekker doorgaan’, ‘genieten van de dingen die je nog kunt doen’ ‘Blijf positief!’

Maar ik heb er veel moeite mee. Om elke week weer mezelf de moed ik te spreken, en door te gaan. Ik voel me vaak slecht. Ik voel absoluut niet de persoon wie ik ben. Dat maakt me erg ongelukkig.

Hoe zorgen jullie ervoor dat als je niet goed voelt, je toch doorzet? Wat doe je eraan? Of waar denk je dan aan?

Ik hoop dat iemand me begrijpt
Groetjes


Ziek zijn is ellende. Daarbij is verdriet normaal. Iedereen heeft dat. Degenen die het niet hebben zijn niet in orde en rijp voor de psychiater.
Als je verdriet hebt huil je en dat is goed. Het is een normale reactie en als je dat laat gebeuren gaat het ook weer een beetje beter.
Het gaat niet goed als je jezelf verwijt dat je huilt en verdriet hebt, zie het als goed, dan werkt het niet tegen je. En verder ben je wel de persoon die je bent, maar nu ziek. Tijd om voor de spiegel te gaan staan en dat voor het moment te acepteren. Vandaar kun je werken aan verbeteren, dat is de basis waarop je kunt bouwen.
sterkte en beterschap, Ruud
Anonymous - 10 Jan 2013 - 11:39
Onderwerp:
Bedankt voor je reactie Ruud!

Ik denk dat je gelijk hebt. Ik kan inderdaad maar niet accepteren dat ik niet meer ben wie is was. Af en toe, voel ik me wel goed, vol energie! Dat voelt geweldig. Maar meest van de tijd voel ik me zwak en ziek. Ik probeer hulp te zoeken, en ik hoop dat dat gaat helpen! Ik hoop dat ik het beter zal begrijpen en kunnen accepteren.
En inderdaad huilen helpt, hoe vervelend het ook is

Erg bedankt!
petraroos - 10 Jan 2013 - 11:43
Onderwerp:
hoi Lieve Multivit.

een heleboel dikke troost knuffels

liefs petraroos
malu - 10 Jan 2013 - 12:18
Onderwerp:
Veel sterkte Multivit. Ik heb zelf heel veel gehad aan een aandachttraining (gebaseerd op mindfulness) om mijn ziekte en mezelf beter te accepteren. Er zijn ook therapeuten die dit individueel toepassen in hun gesprekken. Het voordeel is dat je niet van alles gaat lopen analyseren, dat werkt bij mij namelijk averechts want dan ga ik juist heel erg piekeren. Het is wel een blijvend proces, maar omdat ik telkens kan terugvallen op bepaalde oefeningen en signalen van mezelf nu tijdig kan oppikken, weet ik dat het ook altijd weer goed komt.
Feniks - 10 Jan 2013 - 12:50
Onderwerp:
Hier het zelfde multivit. Helemaal. En die goed bedoelde opmerkingen werken helemaal niet, soms zelfs averechts.

Ik heb vandaag mijn eerste antidepri pilletje geslikt. En krijg straks therapie om met mijn gedachten om te gaan. Ik zag het laatste maanden niet meer zitten, en laat me nu maar beetje helpen. Het helpt al dat ik me laat helpen.

Gelukkig was de insteek van de psychiater niet dat hij mij wel even van ME of Lyme zou genezen, maar gewoon helpen hier mee iets 'lichter' te leven.

Mindfullness hielp mij niet. Ik kijk naar vogels in de tuin. Als mijn armen meewerken haak ik wat. Zoek grappige serie op laptop, en soms gewoon maar wachten tot de dag voorbij gaat.

Op goede dagen doe ik 'iets', dat geeft voldoening. Ik kijk vandaag door een raam dat net, sinds maanden, gelapt is. Helpt heel even. Dikke knuffel mulitvit!
felixloena - 10 Jan 2013 - 13:24
Onderwerp:
Ik begrijp je . Goed dat je hulp hebt gezocht. Daar heb ik zelf ook veel aan gehad. Het accepteren van het ziek zijn en mijn beperkingen vind ik het moeilijkste wat er is.

Sterktexxx
Feniks - 10 Jan 2013 - 14:47
Onderwerp:
Mulitvit, je schrijft dat we niet mogen klagen.

Ik vind wel dat je af en toe mag klagen hoor! Het mag dan wel geen levensbeëindigende ziekte zijn voor de meesten, je leven zoals het was, de persoon die je kon zijn, dat is allemaal wel naar de haaien!

Van mij mag je daar best over klagen. Soms zou ik willen dat het wel levensbedreigend was, dan zou er meer aandacht voor zijn, of er zit in iedere geval een overzichtelijk einde aan.

Gelukkig denk ik en jij vast ook niet altijd zo, en klagen we zo min mogelijk, maar van mij mag het soms echt wel! Zeker hier!
Anonymous - 14 Jan 2013 - 21:15
Onderwerp:
Ik vind het erg fijn om hierover te kunnen praten. Het doet me ook erg goed, om van jullie te horen:)
Ik zoek inderdaad hulp om het te kunnen accepteren. Ik zal eens gaan kijken naar aandachttraining Malu. Erg fijn dat jou heeft verder geholpen:)

Feniks, hoe gaat het bij jou? Ik las dat je aan het proberen was of anti depressive medicijnen zouden helpen. Heb je er ook baat bij? Of is het nog te vroeg om hier antwoord op te geven?

Het helpt me erg om wat van jullie te horen. Het klopt inderdaad dat ik niet altijd zo negatief denk, net als anderen denk ik. Maar ik vind het erg fijn, dat ik het even kwijt kan, wanneer ik me toch even wat minder voel.

Dankjewel:)

Veel Liefs
josje15 - 14 Jan 2013 - 23:07
Onderwerp:
Hoi multivit

Vooral erover praten hier, want het is heel herkenbaar
Het is soms lastig om te bepalen wanneer je hulp nodig hebt van een psycholoog en of anti-depressiva.
Het is gewoon een hele klus om te aksepteren, dat je ziek bent en alles wat daar bij komt.
----------------------------------------------------------------------------
Ik heb vandaag mijn eerste antidepri pilletje geslikt. En krijg straks therapie om met mijn gedachten om te gaan. Ik zag het laatste maanden niet meer zitten, en laat me nu maar beetje helpen. Het helpt al dat ik me laat helpen.
-----------------------------------------------------------------------------
@hoi Feniks...dapper, hoor, pillen slikken en therape, fijn, dat die psychiater je niet wil genezen. Zo te horen wil ie je depressie behandelen en niet je ME...prima lijkt me
Ik hoop voor je, dat je je beter gaat voelen....bij mij hebben AD en therapieveel ruimte in mijn hoofd gegeven. En als je hulp krijgt voel je je er ook niet zo allee
n mee, tenminste zo was het voor mij.

Veel liefs voor iedereen die zich naar en alleen voelt
Feniks - 15 Jan 2013 - 13:08
Onderwerp:
Ik slik nu een week, dus nog te vroeg om iets te zeggen.

Laatste weken was ik al minder vaak somber. Er hoeft ook maar iets te gebeuren en ik geniet al weer, zolang ik maar niet ga piekeren en nog iets kan doen op een dag gaat het wel.

Ik ben benieuwd wat er verder gebeurd, die therapie ... De psycholoog in Lelystad had ik niet veel aan. Lag ook aan mij misschien. Had toen helemaal geen zin om erover te praten.

Destijds had ik ook meer hoop dat het wel goed zou komen, dat is met de jaren, deze zomer vooral, toch minder geworden. Dus nu maar wel praten.

Bij familie en vrienden steeds huilen vind ik vervelend, ik wil niet die zieke zeur zijn.

Mooi he die sneeuw!
hypnosa - 03 Jun 2013 - 20:08
Onderwerp:
Hoi allemaal.
Al een wat verouderd onderwerp zie ik. Graag wil ik hierover wat dingen kwijt.

Ik ben behoorlijk depressief en het wordt steeds erger. Al sinds mijn 16e heb ik klachten en op mijn 24e heb ik de officiële diagnose ME gekregen. Ook in die tijd wad ik down maar ik heb nog nooit zo diep gezeten als nu. Juist de combi vind ik zo moeilijk! Om uit de depressie te komen, heb ik afleiding nodig en van de afleiding word ik zieker. Gek word ik ervan. Dagelijks denk,ik aan zelfdoding maar ik heb jonge kinderen en die mag/wil ik dat nooit aandoen. Maar voor mezelf hoeft het echt niet meer. Ik loop bij een ME vriendelijke psychiater en slik al veel medicijnen. Het helpt echter niet afdoende. Zij was voor opname bij GGZ instelling maar ik ben zo bang voor stigma. En psychiatrisch patiënt en ME dat niet serieus wordt genomen. Ik wilde altijd zoveel, ben een echte gaan met die banaan type. Mezelf constant afremmen, ik haat het. Het liefst wil ik leren omgaan met deze rot aandoening. Maar hoe? Kan ik het GGZ wel vertrouwen? Ik ben er een aantal maanden geleden geweest en meteen werd weer CGT/GET aangeraden, verder konden ze niets voor mij doen. Ik heb dit al gedaan jaaaaaren geleden en ik werd er alleen maar slechter van. En juist dit gezeik nog naast amper extra hulp krijgen zorgen ervoor dat ik er geen gat meer ik zie.
Iemand evaring hier met opname of dagbehandeling?
marlène - 03 Jun 2013 - 20:43
Onderwerp:
      Quote:
Ik wilde altijd zoveel, ben een echte gaan met die banaan type. Mezelf constant afremmen, ik haat het.


Oh lieve hypnosa, wat klinkt je verhaal bekend. Ik stel me ook elke dag de vraag; "Hoe maak ik vandaag mijn dag een beetje zinvol?"

Elke dag probeer ik iets nieuws om het toch een beetje "leuk" te houden.

Schrijven, een hoekje opruimen, groenten kweken, ... Ik hoop dat je de kracht vindt in jezelf om het vol te houden. Het is een lange weg naar beterschap.
lulu - 03 Jun 2013 - 21:04
Onderwerp:
Ik heb nogal groot wantrouwen gekregen in de Ggz, misschien niet altijd terecht... is met je HA niet extra hulp te bespreken?
Je kunt zeggen dat extra hulp thuis toch minder kost dan een ggz opname. En dan veel plek en ruimte voor jezelf proberen te maken, jezelf wat vrij te maken van verplichtingen om bij te komen. Of een goed woordje met je omgeving wisselen voor extra steun als dat mogelijk is....

Ik word altijd extra depressief als ik onvoldoende rust, of als ik een PEM heb. Dan zink ik diep, denk ik ook verontrustend veel aan de dood. Dan moet ik veel rusten met kleine afleiding, proberen goed te slapen voor zover dat gaat en het over me heen laten komen, wat lang niet altijd lukt. Terwijl vroeger ik juist veel afleiding nodig had bij depressieve gevoelens, en beweging. Nu het tegenovergestelde.
josje15 - 04 Jun 2013 - 03:23
Onderwerp:
een dagopname of een volledige opname is vaak veel te veel als je ME hebt, gewoon kwa programma....
als jet therapie nodig hebt kijk dan es naar 1 keer in de week of 2 keer in de week...
De GGZ is een grillig gebied, vertrouwen zou ik niet, wel kun je er wellicht iets vinden, als je heel goed voor jezelf zorgt...
en toevallig een behandelaar treft waar je een klik mee hebt.....
Denk niet dat zij dit voor je op kunnen lossen, ME hebben en depressief zijn is niet niks....
heb je aan die psychiater gevraagd, waarom ze je wil laten opnemen....want mss knap je wel op van meer hulp thuis en daardoor meer rust en minder stress.
Sterkte meis...ik heb ook depressieve klachten gehad....dus ik weet hoe het is!
petraroos - 04 Jun 2013 - 10:18
Onderwerp:
goeiemorgen.

hoi hypnosa,

ook van mij heel veel sterkte.
ik ben zelf ook een beetje depresief,in de put zeg maar.
kl gevoel hoor.

dikke sterkte knuffel

lieve groetjes
petraroos
petraroos - 04 Jun 2013 - 10:18
Onderwerp:
goeiemorgen.

hoi hypnosa,

ook van mij heel veel sterkte.
ik ben zelf ook een beetje depresief,in de put zeg maar.
kl gevoel hoor.

dikke sterkte knuffel

lieve groetjes
petraroos
Feniks - 04 Jun 2013 - 13:52
Onderwerp:
Ook ik leef met je mee Hypnosa ... met mij gaat het nu iets beter maar ik heb maanden achter de rug dat ik er echt geen zin meer in had.

Dag voor dag, wacht op een volgende dag, niet verder denken dan de volgende dag. Soms is er eentje toch de moeite van dat wachten waard. Iets nieuws in de tuin, spelend kind op straat.

Ik hoop dat er voor jou ook snel een lichtere dag komt. Liefs.
hypnosa - 07 Jun 2013 - 08:53
Onderwerp:
Bedankt voor jullie lieve reacties!
Het is zo dubbel, uitputting en depressief, afleiding nodig hebben maar het is al snel teveel. Ik vind het zo ingewikkeld, vooral omdat het verloop van de ziekte zo grillig is Sad Ook heb ik last van PMDS (zeer ernstige vorm van PMS). Het begint al 2 weken voordat ik mijn menstruatie heb en hoe dichter bij ik kom, hoe heftiger de symptomen. Waaronder ook depressie. Nu 3 dagen menstruatie en ik voel mij een ander persoon. Dit heb ik al heel lang en ik heb echt alles geprobeerd maar niets help ertegen.
Nou ja, straks gesprek met psych over hoe nu verder, de opties bekijken. Ik heb wel besloten niet met het GGZ in zee te gaan. Ik heb er geen vertrouwen in, zeker na mijn laatste ervaring daar niet. En in mijn dossier komt natuurlijk de naam van de psych naar voren en dat vond ik echt een tang van een mens! Evil or Very Mad

Ik ben al lang over mijn grenzen gegaan. Heeft met onze gezinssituatie te maken en maar geen hulp krijgen. Vandaar ook opname, de gezinssituatie is onrustig. Daarvoor werd Jeugdzorg geopperd maar of wij daar mee in zee willen... . Confused
marlène - 07 Jun 2013 - 09:50
Onderwerp:
Heb je al vit B6 geprobeerd? Werkt goed bij mijn zus Smile
lulu - 07 Jun 2013 - 13:53
Onderwerp:
Ohoh hypnosia heel herkenbaar rammelend gezin & ME... kan je de buurt/moeders van school wat inschakelen om mee te helpen? Blijkbaar ben je ook overbelast, niet goed voor ons humeur. Of met de vuist op tafel voor hulp.
Gelukkig dat je je nu iets beter voelt!
asje - 07 Jun 2013 - 22:21
Onderwerp:
Pas op met Jeugdzorg, de organisatie die kinderen met ME uit huis wil plaatsen omdat 'ze niet echt ziek zijn, het komt door die gestoorde moeders'. Ver van blijven zou ik zeggen.

Kun je geen pil/hormoonpil nemen, dat lijkt mij minder kwalijk dan 2 weken pm ziek zijn.
Anonymous - 27 Jan 2016 - 13:06
Onderwerp:
na 12 jaar vechten, hard me best doen, en proberen om onder de mensen te zijn. Ben ik weer op hetzelfde punt gekomen. Ik kan mijn leven niet leven zoals ik het wil. Ik kan er niks aan veranderen. Het sociale leven is ver te zoeken en ik voel me erg alleen. Hoe hard ik ook mijn best doet, ik word elke dag weer het mijn neus op de feiten gedrukt, dat ik een ziekte heb. Dat je vriend, familie, kennissen dingen kunnen ondernemen met vrienden, zonder daar veel moeite voor te hoeven doen. En dat ik, hoe hard ik ook mijn best doe, ik steeds buiten de boot val.

Ik kom gewoon niet vooruit, terwijl iedereen om mij heen verder gaat, nieuwe mensen ontmoet, leuke dingen samen doen. Ik blij steken en voel ik mij elk jaar weer meer onzeker.

Ik vind het een vreselijke gedachten dat ik op mijn 26ste al klaar ben, hoe moet ik dan eens goed omschrijven. Het voelt alsof ik nu al leef als iemand van 60-80 jaar. Je komt je bed uit, ruimt wat op, wacht de dag af tot iedereen vrij is van het werk en je gaat weer naar bed. Hoewel ik denk dat de meeste mensen tussen de 60-80 jaar zelfs nog meer ondernemen dan wat ik doe.

Ik heb er ontzettend veel last van, ik kan dit niet nog jaren volhouden. Ik voel me niet alleen eenzaam omdat ik geen vrienden heb, ik voel me ook erg eenzaam omdat de gedachten dat ik niet meer verder wil en kan, ik niet mag uitspreken. Het enige wat ik graag zou willen is ergens bijhoren, het gevoel hebben dat er ook een toekomst is voor mij. Het voelt zo uitzichtloos. Moet ik echt nog jaren door gaan, jaar in jaar uit huilen? Hoe houden jullie het vol? Kun je nu nog als jongvolwassen vrouw met een chronisch ziekte nieuwe vrienden maken?
peter89 - 27 Jan 2016 - 14:16
Onderwerp:
Hey multivit,

Wat herkenbaar zeg!
Zelf toevallig ook 26. Kan wel zeggen dat ik de ziekte geaccepteerd heb en dat heb ik in bepaalde mate ook, maar in feite loop ik tegen dezelfde dingen aan.
Ik lees mee voor eventuele tips en mocht je behoefte aan lotgenotencontact hebben dan mag je altijd een PB sturen. Sterkte!
leena - 27 Jan 2016 - 17:04
Onderwerp:
Hoi multivit,

Hier ook wel wat herkenbaar, ben zelf begin de 30. Vrienden bouwden leven op, jij bouwt zelf het jouwe af.

Maar sedert ik half bedgebonden ben heb ik online heel wat mensen leren kennen. Voor mijn bedgebondenheid kwam ik eigenlijk niet online en was ik ook enkel omringd met gezonde mensen in het echte leven.

Nu online al heel wat nieuwe mensen leren kennen, zowel gezonde als zieke (ME of iets anders) mensen. Maar bovenal boeiende mensen die ik ook zou willen kennen moest ik gezond zijn. Echt al enkele leuke online vriendschappen opgebouwd. En je praat over vanalles, net zoals in het echte leven, want enkel over ziekte praten zou ik niet willen.

Ook al kan je zeer weinig in vergelijking met andere mensen van je leeftijd. Ook al neemt je ziekte het meeste (alles bij sommigen) van je tijd in beslag. Weet dat je zoveel meer bent dan jouw ziekte. Je bent je ziekte niet. Maar goed, door de situatie waar we inzitten is dat allemaal heel moeilijk hé.

Veel liefs en lucht zeker je hart als je dat nodig hebt!
kiwietje - 29 Jan 2016 - 10:37
Onderwerp:
Dit is hier ook heel herkenbaar. Ik ben 22 en al 4 jaar ziek, voornamelijk huisgebonden. Het is zo frustrerend omdat ik zo veel wil doen en echt alles inzet, en er nog niks verbetert. Leeftijdsgenoten zijn bezig met studie en werk en ik kan daar zo jaloers om worden. Ik ben altijd zo'n ambities persoon geweest qua studie, en dat ik dat niet meer kan, en anderen wel, dat steekt enorm. Mijn leven staat stil en dat is volledig buiten mijn macht om. Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om positief te blijven en van kleine dingen te genieten, omdat de situatie niet verbetert. Ik kan toch niet nog jaren zo doorleven.. Ben het ook gewoon helemaal zat.
Anonymous - 12 Feb 2016 - 14:50
Onderwerp:
Kiwietje! Ik begrijp precies wat je bedoeld. Het voelt zo machteloos, je wilt zo ontzettend graag, je wilt net zijn als anderen. Niet alleen staat mijn wereld stil, het voelt ook dat ik er niet meer tussen pas. Ik ben zo onzeker geworden omdat ik veel vrienden ben verloren en omdat ik veel kritiek heb gekregen van artsen en specialisten. Ik hoef niet iemand anders te zijn, mijn wens is om gewoon mezelf te zijn, maar ben bang dat die wens niet meer zou uitkomen.

Ik wou dat ik je kon helpen Kiwietje, want dan had ik dat meteen gedaan.

Liefs en kusje
knof - 18 Jan 2018 - 21:37
Onderwerp:
Ik heb vaker in periodes last van somberheid. Dat is bij mij een gevolg op mn ME/CVS ... Ik ben daar wel een keer depressief van geworden. Als je zo futloos bent wordt je gewoon sneller somber.. het hoort ook bij de ziekte; emotionele problemen.
jhanne - 19 Jan 2018 - 14:46
Onderwerp:
ja, heel herkenbaar. Ik moet er niet aan denken dat ik ook nog eens echt depressief zou worden. Ik heb een geschiedenis van ernstige klinische depressie, nadat ik ben gescheiden is dat langzaam gewoon verdwenen Very Happy

Nu heb ik ook periodes dat ik op het randje zit.
En dat gebeurt bij overbelasting, dus pacing is voor mij echt een enorme belangrijke.En natuurlijk stress van buitenaf.

maar het ergste is wanneer ik een virusinfectie krijg, dan donder ik het zwarte gat in, ik zal blij zijn wanneer de griepperiode voorbij is. Met name bezoeken van de huisarts, hoe fijn dat ook is. Vormen voor mijn gevoel dus wel een echt risico. De laatste twee keren dat ik depressief ging voelen was ik 1 of 2 dagen later geveld met buikgriep of hoesten en snotteren... Dus mijn eerste reactie op depressie is nu om mezelf als ernstige grieppatiënt te behandelen, veel vitamine C, vlierbessensap en gewoon gaan liggen.

Ik heb in de kamer een bed staan om overdag te rusten als dat nodig is.

anderzijds is het natuurlijk ook zo dat de uitzichtloosheid een enorme aanzet geeft tot depressies.
Ik ben zelf zo blij met mijn uitzicht ( een weiland), ik ben een echt buitenbeest, en op dat weiland is iedere dag wel wat te zien, vandaag een klupje zwanen
knof - 22 Jan 2018 - 13:13
Onderwerp:
Dat is wel een goede tip ja, ook emotionele problemen niet zien als puur psychologisch maar gelijk ook je lichaam aandacht geven en proberen op te peppen tot zover dat kan.
jhanne - 22 Jan 2018 - 18:04
Onderwerp:
emotionele toestanden hoeven helemaal niet psychlogisch te zijn.

Ik weet dat toen ik na die longontseking onderuit was gegaan een hele tijd om 11 uur en aan het eind van de middag moest huilen, heel hevig, zomaar.
later ontdekt dat dan de cortisol niveaus op z'n laagst zijn. Toen ik mij eerste periode ME had ( met 16 jaar) had ik dat ook.

verder helpt bij sommige mensen het op peil brengen van VIT D B12 en nog een B-vitamine tegen depressie ( dat het dan over gaat bedoel ik)

en inmiddels is uit onderzoek ook duidelijk dat wanneer je een verstoorde darmflora hebt, dat je dan mogelijk/waarschijnlijk een tekort hebt aan gezellige beessies die serotonine voor je aanmaken.

Maar vertel dat alemaal maar niet aan een gewone dokter...ik vrees dat ze je dan niet serieus nemen Rolling Eyes
Tijden zijn in GMT - 12 uur
Powered by PNphpBB2 © 2003-2010 The Zafenio Team
Credits