random

Columns

Columns: Bananasplit

Geplaatst door annemoontje op 21 Nov 2012 - 16:44 (1527x gelezen)

Ik heb deze column geschreven op 29 juli 2010, maar nooit hier geplaatst. Omdat het nog wel actueel is en hopelijk met plezier (en pijnlijke herkenning) gelezen kan worden, bij deze alsnog.

Bananasplit

Ik had eergisteren het vreemde genoegen een WW-uitkering aan te moeten vragen. Want ik schijn helemaal niet ziek te zijn, ben slechts 'inactief' en ook gewoon in het bezit van "DBM" (Duurzaam Benutbare Mogelijkheden), wat overigens op zeer dubieuze wijze is vastgesteld. Dat ik niet werk is slechts een kwestie van niet willen schijnt, moet ik gewoon maar gaan doen. De bijbehorende sollicitatieplicht gaat me daarbij helpen, zo is de gedachte. Normaal gesproken ook heel logisch, maar in het geval van (niet erkende) ziekte, ernstige beperkingen en vergaande afhankelijkheid – in onder meer naar de wc geholpen moeten worden – toch een vreemd fenomeen.

Ik moest invullen dat ik direct beschikbaar ben voor werk. Anders heb ik bij voorbaat al geen recht op deze financiële voorziening die ik het liefst meteen in zou willen ruilen voor de mogelijkheid zelf weer mijn geld te verdienen. Maar helaas is dat echt ondenkbaar, een eventueel sollicitatiegesprek alleen al zou achteraf minimaal dagenlange erge verslechtering en bij nog meer basale functies hulp nodig vanwege de immense inspanning dat dit alles me kost. Zoals na de laatste afspraak bij het UWV weer eens is gebleken. Maar werken kan ik desalniettemin toch, zelfs 40 uur per week aldus de onaardse logica van mijn UWV-verzekeringsarts. Ik beantwoord de stelling met 'ja'. Een 'nee' zou het invullen en opsturen van dit formulier tenslotte ook nogal overbodig maken, dat dat vakje er toch staat is UWV-humor. Maar het in moeten vullen van deze onwaarheid kost me de grootste moeite. Liegen gaat me niet best af, nooit gekund ook. Ik heb zelfs meer dan eens te horen gekregen dat ik toch echt té eerlijk ben. Alsof het een afwijking is...

Maar de arbeidsdeskundige en mijn advocate hebben mij verzekerd dat het echt zo moet. En ja, ze wisten hoe onlogisch dit was in deze, nota bene alle behalve uitzonderlijke, situatie. Vooruit dus maar. Met het gevoel alsof ik stiekem iemands portemonnee had gepakt, moest ik na het invullen van wat extra informatie natuurlijk ook ondertekenen. Daar staat bij dat ik verklaar het formulier naar waarheid te hebben ingevuld en ik bij het onjuist of onvolledig verschaffen van informatie strafbaar ben, mijn uitkering ingetrokken kan worden en ik een boete kan krijgen. Dus de leugen die me de enige kans biedt op inkomen, kan datzelfde inkomen juist weer afnemen met een boete als bonus.

En dit is pas het begin van deze 'hoe-krom-wilt-u-het-hebben-affaire'. Om niet beschuldigd te worden van onwil om serieus te solliciteren zal ik ook ten onrechte in mijn sollicitatiebrieven moeten zetten dat ik een geschikte kandidaat ben om de betreffende vacature te vervullen. In een sollicitatiegesprek zal ik moeten doen alsof ik geen van de vele beperkingen heb die me in de meest basale dingen in het leven ernstig belemmeren. Ik hoef gelukkig niet te liegen over de rolstoel die ook moeilijk te ontkennen valt. Ik vraag me af of in zo'n gesprek ook gezegd zal worden dat degene voor me een discrepantie ziet tussen wat ik zeg te kunnen en hoe ik overkom. Deze verplichte rol aan deze poppenkast is me overigens toebedeeld door hetzelfde land dat al lange tijd bezig is fraude en leugens groots aan te pakken...

Weer eens bekruipt me de verontwaardiging over de kromheid van alles en ik vraag me serieus af waar de cameraploeg blijft die toch echt zou moeten opduiken bij zoveel malligheid. Met de mededeling dat de WIA mij natuurlijk gewoon toegekend wordt, dat spreekt toch voor zich met zoveel ernstige beperkingen? Met het superblije hoofd van Fransje Bauer die zijn gegrinnik maar met moeite kan inhouden en mij al hinnikend vraagt of ik echt dacht dat het allemaal serieus was. Maar helaas, het blijft stil. Geen vrolijke Frans, geen cameraploeg. Slechts 'another day in crazy Holland' waar alles mogelijk is. In een grijs verleden een verzorgingsstaat, tegenwoordig in menig opzicht het land van onbegrensde achterlijkheid.

 

Reacties

  1. Boer met kiespijn...
    Lachen als een boer met kiespijn, er zit niks anders op bij dit soort humor van het UWV. Heel herkenbaar: been there, done that. Ik woon in het midden van het land en heb destijds gereageerd op vacatures van bijvoorbeeld drogisterijen in Zeeland ;-)

    Wel geinig om te lezen, hoe krom ook. Groetjes van Bloem
  2. Leuk geschreven Annemoontje! Hoe zuur het ook is! Misschien moet je een baan gaan zoeken als schrijfster! ;)

Alleen ingelogde gebruikers kunnen een reactie plaatsen. Registreren of inloggen.