random

Columns

Prinses op de erwt: Grijze haren

Geplaatst door bloemetje op 04 Sep 2013 - 00:05 (7318x gelezen)

Prinses op de erwt

Op een vrije middag van manlief zouden we in een theetuin van de zon genieten en hij zich te buiten gaan aan een lekker gebakje. Voor het eerst in lange tijd. Tenminste... dat was het plan, maar de tuin bleek dicht. En dat was nog maar het begin van een middag waarop ik van ergernis grijze haren zou krijgen.

We vervolgden onze weg naar een andere gelegenheid, alwaar het behoorlijk druk was. De fietsenstalling stond helemaal vol. Er was wel plek op het terras, maar het personeel leek het nauwelijks aan te kunnen. Ach, het was een prachtige dag en we hadden geen haast. Maar toen ik om me heen keek, viel me wel op dat zowat al deze mensen eruit zagen alsof ze de pensioengerechtigde leeftijd hadden. 'Al deze ouwe besjes zijn op de fiets,' deelde ik manlief mee. Hij keek me verontwaardigd aan en liet me weten dat ik niet zo hard hoefde te praten. Het was niet mijn bedoeling geweest om iemand te kwetsen, ik was zelf juist verdrietig van deze constatering. Ik heb nog maar weinig grijze haren op mijn hoofd en de pensioengerechtigde leeftijd is nog ver van me. Maar een dagje eropuit met de fiets gaat mij niet lukken.
Ik keek om me heen, maar geen oudje leek me gehoord te hebben. Wel zag ik een bejaarde man aan een bolletje ijs likken. En ik vroeg of het niet een beter idee was om binnen een ijsje te halen en die dan op het bankje bij het kanaal op te eten. Zodoende gingen we het eetcafe binnen. Er was slechts een enkele klant voor ons, maar toch duurde het vele minuten voor hij eindelijk zijn ijsje kon bestellen. De hoorntjes waren op en iemand van de bediening ging op zoek. Haar collega zei al dat ze haar weinig kans gaf en ik ging er maar bij zitten. Uiteindelijk kwam ze met een plastic bekertje. Ook goed. Toen bleken de plastic lepels zoek. Ik verzuchte dat ik eigenlijk wel erg trek begon te krijgen in zo een bekertje vol aardappelsap (lees: glutenvrije vodka). Tien minuten later stonden we buiten bij een bankje aan het water dat door twee grijze mensen werd bezet. Ik nam een fles water achter uit de auto en ging op de rand van de kofferbak zitten. Een bejaarde meneer met wit haar op zijn hoofd en bovenlichaam begon zijn visgereedschap op te ruimen. Hij had grotere borsten dan ik.


Op de terugweg gingen we langs de winkelstraat. Het was te laat om nog ergens anders een fijn terras te zoeken en eigenlijk was mijn energie voor die dag bijna op. Of ik durfde nog een mogelijke teleurstelling niet aan.
Ik kocht een paarse koolrabi en liep met de groente in mijn hand naar buiten. Om de laatste grijze heer die ik die dag tegen zou komen, moest ik toch lachen. Hij vond dat ik een gezonde en smakelijke keuze had gemaakt en dat het zo goed bij me paste. Dat paarse. Bij mijn haar. Charmeur.
Kennelijk was ik er toch in geslaagd om niet van ergernis grijze haren te krijgen. Gelukkig maar. Wie weet hoe lang dat nog duurt. Misschien kan ik op die leeftijd wel een ommetje fietsen. Wat zeg je? EEN OMMETJE FIETSEN.

 

Reacties

  1. grijze haren
    Murphy was die middag duidelijk aan het werk, Bloemetje, en nog hardhorend ook.
    Het is je toch goed gelukt om er een aangenaam stukje over te schrijven, zodat ik een beetje mee kon "genieten" :-)
    Groetjes,
    Lea

Alleen ingelogde gebruikers kunnen een reactie plaatsen. Registreren of inloggen.