random

Columns » Groetjes uit de schemerzone

Geplaatst door Hermine op 08 Feb 2010 - 11:57 (4151x gelezen)
1 reactie

Wereldberoemd wou ik worden, de droom van zowat ieder kind.

Ik zong aria’s na die ik hoorde op de radio, weliswaar in een taal die nog niet was uitgevonden maar ik waande me de “Callas” van de lage landen.

Die droom van wereldberoemdheid werd in de kiem gesmoord door de dorpspastoor. Tijdens de repetities voor het kerkkoor kreeg ik meermaals te horen: “Kan het wat minder? Je zingt vals!”

Meezingen mocht ik enkel om het koor te vergroten want zowat iedereen zong vals.

Adieu kans op eeuwige roem.

 


Geplaatst door Hermine op 26 Jan 2010 - 14:28 (3315x gelezen)
1 reactie
Morgen … het zal me morgen wel lukken.
Het is een gedachte die me zowat elke dag door het hoofd gaat.

Nu even niet … maar morgen lukt het me wel.
En dan stel je de dag nadien vast dat het je weer niet lukt.

De wil is er wel maar de fut is afwezig.
Zonder ook maar iets te hebben volbracht van al je plannen, maak je al plannen voor de dag erna.

Morgen, altijd maar morgen.
Vandaag wordt altijd zowat een verloren dag.
Dag na dag, week na week, jaar na jaar.

Morgen …!!!

Geplaatst door Hermine op 18 Jan 2010 - 18:01 (3627x gelezen)
Reageren?

Wat weet ik nu eigenlijk over CVS en aanverwanten!?

Het enige dat ik zeker weet is dat ik er al meer dan 20 jaar zit mee opgescheept.

Aangezien ik geen computergebruiker ben, kan ik de evolutie van de gedane onderzoeken niet opvolgen.

M’n encyclopedieën moet ik niet raadplegen want daarin staat er niets over vermeld.

Al jaren ben ik eigenlijk onwetend over mijn eigen toestand, af en toe lees ik ergens een artikel en daar moet ik het dan maar mee doen.

Is er al ergens een wondermiddel op de markt? Iets dat betaalbaar is?

Geen gedacht van, voor ’t zelfde geld zijn jullie allemaal al genezen en ik weet van niks!?

Jullie gaan me toch wel verwittigen zeker?


Geplaatst door Iréna op 18 Nov 2009 - 10:50 (5607x gelezen)
Reageren?
“Booonjou-ou-our, maaadaaam, parlez- vous Français?”
Vanwaar die uitgerekte woorden komen is me een raadsel. Een Franssprekend iemand met een spraakgebrek aan de telefoon.
Aangezien ik Vlaming ben die er de hand niet voor omdraait om menig binnen-en buitenlander versteld te doen staan van enige talenkennis, antwoord ik bevestigend. Al moet ik bekennen dat de Franse taal min of meer een struikelblok is.
“Félicitations, madame, vous avez l’honneur d’etre le gagnant de notre meilleurs vins rouges.”
Die Française kan het natuurlijk niet weten maar op zulke momenten worden plots alle vreemde talen uit m’n hersens gewist en spreek ik enkel nog Vlaams.

Geplaatst door Iréna op 27 Okt 2009 - 08:03 (3244x gelezen)
Reageren?
Soms vraag ik me af hoe mijn leven er zou uitzien en waar ik me nu mee zou bezighouden als ik nooit CVS had gehad. Eén dingen weet k, dan had ik hier alvast niet zitten schrijven over de ‘ver-van-mijn-bed-show’.

Want eerlijk is eerlijk, ziektes of situaties waar je niet onmiddellijk mee geconfronteerd wordt staan nu eenmaal ver van je bed. En ergens is het goed zo, niet elke aardbewoner hoeft voor mijn part miserie te hebben of te krijgen. Ik wens aan iedere medemens al het beste wat ik maar wensen kan, voor de ene al wat meer dan voor de andere (soms komt mijn slecht karakter boven).

Geplaatst door Iréna op 22 Okt 2009 - 07:50 (2929x gelezen)
Reageren?
Een vriendelijke verpleegster geeft me een lijstje om in te vullen, weliswaar meer dan een uurtje te laat maar over details ga ik niet zitten muggenziften.
- Kan u 30 minuten stil liggen - en vragen of ik eventueel vol ijzer zit.
Bij de 2 bovengenoemde zet ik een groot vraagteken en op de rest kan ik gelukkig "neen" antwoorden.

Het is niet de eerste keer maar ik zit klaar om m'n hersens door elkaar te laten schudden in die ellendige lange buis.
"Studio Brussel" wordt op m'n oren gezet en ik merk meteen dat ik daar eigenlijk nog zo slecht niet lig.

Geplaatst door Iréna op 27 Jul 2009 - 11:13 (2792x gelezen)
Reageren?
Er is hier ten huize een nieuwe ‘patiënt’ bijgekomen. De sterkste en vinnigste bewoner van huize ‘krakkemikkig’ wordt langzaam aan een oude vent. Zijn oude knoken blijken nog in orde te zijn, want wandelen en door de tuin rennen kan hij nog steeds in een tempo dat me verschrikkelijk jaloers kan maken.

Maar hij is potdoof geworden en ik denk dat hij een soort Alzheimer heeft. Soms staat hij ergens verdwaasd in de verte te turen, of naar iets wat er niet is. Waar ik ook ga en sta, hij heeft de gewoonte altijd bij mij in de buurt te willen zijn. Het is zover gekomen dat hij zelfs niet meer alleen wil slapen. Sinds hij van de trap is gevallen durft hij zelfs de trap niet meer op. Iedere avond staat hij klaar om naar boven te worden gedragen en ik zie hem te graag om dat zomaar te negeren. Aangezien mijn halve trouwboek toch alleen slaapt is er genoeg plaats in mijn bed, geen probleem. ’t Manneke is proper, snurkt niet en laat me de hele nacht gerust, echt een ideale bedgenoot.

Geplaatst door Iréna op 07 Jul 2009 - 08:51 (3233x gelezen)
1 reactie
Vannacht is Luk Saffloer uit mijn bed gevallen. Hij lag op mijn buik toen ik in slaap viel en blijkbaar is hij er tijdens de nacht afgevallen. Hij lag netjes naast mijn bed en ik keek recht in zijn ogen toen ik mijn benen het bed uit zwierde. Ik moest eventjes lachen en dacht bij mezelf: “dat komt ervan als je in bed ligt met een CVS-patiënt”. Netjes dichtgeklapt ligt hij nu op mijn nachtkastje tot ik hem weer eens nodig heb. Het komt wel meer voor dat ik enkele pagina’s uit zijn boeken terug wil lezen, kwestie van CVS lijkt hij wel mijn evenbeeld. Voor de rest verschillen we waarschijnlijk dag en nacht, maar kwestie van miserie… ’t zou wel mijn broer kunnen zijn.

Geplaatst door Iréna op 02 Jun 2009 - 07:08 (2814x gelezen)
Reageren?
Tijdens mijn jeugdjaren bleken er nog niet zoveel ziektes als er heden ten dage zijn. Dood ging je enkel van ouderdom, een stamp van een paard, koliek in de buik en links of rechts was er al eens iemand die onder een koe terecht was gekomen. Je werd in het midden van je veld dood gebliksemd, kreeg een dakpan op je hoofd of werd overhoop gereden door paard en kar.

Links of rechts had er al eens iemand veel tegenslag en die ging dood aan ‘de kwaaie ziekte’. Wat die ‘kwaaie ziekte’ moest zijn wist geen kat, het enige wat zeker was, er werd niet over gepraat. Dood was dood en het enige wat men erover vertelde was dat het gelukkig niets besmettelijk was. Als kind mocht je al helemaal niets over doodgaan weten, ziek zijn en sterven was destijds een groot taboe. Net zoals geboren worden trouwens, je kwam simpelweg uit een rode of een witte kool, geen gezeur over een bagatel. Ik ben geboren in een tijd dat het leven nog heel simpel was.

Geplaatst door Iréna op 11 Mei 2009 - 05:10 (2908x gelezen)
Reageren?
“Het moet niet enkel op begrafenissen zijn dat we elkander zien”, zei een tante van me, en ze organiseerde prompt een groot familiefeest ter ere van haar 50-ste huwelijksverjaardag. Mijn toestand was redelijk, dus ik er toch naartoe. Een lekker etentje en mijn familie nog eens zien zonder dat er een kerkhof bij te pas komt…hoera! Het was feest. Van de namiddag tot de late avond, het is meegevallen omdat ik voordien goed had gerust. Iedereen present, er ontbrak enkel nog haar zoon, mijn jongste neef.

“Zwijg stil, die gast… ’t gaat van kwaad naar erger, hij raakt niet vooruit, er scheelt vanalles, loopt van het ziekenhuis naar de dokter, slikt pillen aan de lopende meter, maar ze vinden niets. Het zou iets psychisch zijn. Het is er erg mee gesteld”. Meer werd er niet gezegd, maar ik kreeg kippenvel tot op mijn rug.

Die woorden achtervolgden me en de volgende maandag reed ik ernaartoe. Hoewel reeds 37, hij woont nog bij zijn ouders, wat ik in zijn toestand enkel kan toejuichen.

Geplaatst door Iréna op 20 Apr 2009 - 05:21 (2885x gelezen)
Reageren?
Wie wil er nu een bed in het midden van de woonkamer? Bij mijn weten zowat niemand. Maar er zijn nu eenmaal omstandigheden waardoor het niet anders kan. Voor mezelf had ik het me wel al eens voorgesteld, maar nooit voor zo’n gezonde vent als mijn man, toch niet voor hij tachtig was. Hoe dikwijls ik het ook al bij andere mensen had gezien, zo’n bed tussen de verkeerde meubels, ik kreeg er koude rillingen van.

En dan plots is het jouw beurt, je kan er niet onderuit want na vier maanden revalidatie komt je man terug naar huis. Hij brengt zelfs een nieuw meubelstuk mee. Iets wat je helemaal nooit tussen je meubels wou, namelijk een rolstoel. Dus moet je plaats maken en een deel van de meubels, die je ooit samen zo smaakvol mogelijk hebt neergezet, naar een ander oord verbannen. Heel groot is ons huis niet, dus het was een echte ramp, er werd zelfs over verhuizen nagedacht.

Geplaatst door Iréna op 06 Apr 2009 - 10:26 (4313x gelezen)
Reageren?
Een vriendin van me heeft last van het botten van de bomen en het vallen van de bladeren. Gegarandeerd, tijdens die periodes is ze geen cent waard. Ze sloft haar huis door, is te moe om (in haar bewoordingen) haar eigen gat af te kuisen en ze zou niets liever willen doen dan te slapen tot al die vervloekte bladeren op hun plaats liggen of staan. Ieder jaar hetzelfde, het is de natuur die haar parten speelt. “Hebt gij dat ook?” vraagt ze terwijl ze met een tas thee voor mijn neus komt zitten.

Ik moet eventjes nadenken en antwoord ontkennend, dat ik daar bij mijn weten absoluut geen last van heb. Het is namelijk zo dat het bij mij geen fluit uitmaakt of er nu wel of niet bladeren aan de bomen staan. Het mag regenen, sneeuwen, vriezen, waaien of de zon mag schijnen, voor mij duurt de vermoeidheid het hele jaar door. Iets waar zij geen weet van heeft echter.

Geplaatst door Iréna op 20 Mrt 2009 - 08:52 (2912x gelezen)
Reageren?
Dit kan en mag niet meer gebeuren

Wat ben ik blij dat er op deze aardbol meerdere mensen met CVS rondlopen.
Dat “blij” moet je relativeren, want ik zou een verschrikkelijk slecht mens zijn als ik over dat feit écht blij zou zijn.


Ik ben enkel blij dat ik niet de enige schotelvod op deze wereld ben, een schotelvod die men gedurende jàren heeft verdacht van aanstellerij.
Een hypochonder van de ergste soort die dan soms nog het lef had een eigen mening te hebben.
Een gestoord karakter die ooit een psychiater durfde tegen te spreken en te zeggen dat hij wellicht niet lang gestudeerd had om zich zomaar klakkeloos een mening over mij te vormen.
Een uitval van mij die er volgens hem héél duidelijk op wees dat er toch wàt schortte in m’n bovenkamer.

Geplaatst door Iréna op 13 Mrt 2009 - 09:06 (2826x gelezen)
Reageren?
Nu ga ik eens écht een paar weken mezelf verwennen, ’t wordt tijd.
Altijd in de weer voor m’n man, m’n zoon en eender wie die me blijkbaar nodig heeft.
Je staat zelf onvast op je poten, hebt zo goed als geen fut om wat dan ook te doen maar toch blijf je doorgaan zodat je leefwereld niet vierkant gaat draaien.
Het moet gedaan zijn, vanaf nu ben ik zelf nummer 1.
Huis, tuin, was en kook, gehandicapte man, zoon met cvs, zieke vrienden, klagende buren, te betalen rekeningen, regen of wind, alles de boom in, nu is het aan mij.
Je gaat me een gang zien gaan … RUST …RUST…RUST.
Beentjes omhoog, tasje lindethee, handwerkje of boek, telefoon laten rinkelen, soep en brood op het menu en redelijk doof voor Jan en alleman.
START…

Geplaatst door Iréna op 19 Jan 2009 - 04:14 (3044x gelezen)
Reageren?
Het mag en kan niet altijd kommer en kwel zijn dat jullie te lezen krijgen. Af en toe ga ik een poging wagen om wat onnozeliteiten te fabriceren.
Alhoewel … onnozeliteiten?
Ik ga jullie deelgenoot maken in de wetenschap van de zelfverzonnen spreuken. Niet door mij, hoor! Spreuken die mijn moeder destijds zomaar ter plaatste uit haar mouw schudde.
En ik moet eerlijk zeggen, ze kende er wat van.
Daar gaan we, alvast veel plezier gewenst.

Geplaatst door Iréna op 11 Dec 2008 - 02:22 (2845x gelezen)
Reageren?
Het is me al meermaals overkomen en vannacht was het weer maar eens zo. ’t Zal wel belachelijk klinken maar, M’N DROMEN BLIJVEN HAPEREN.
Je kan het vergelijken met een vijfenveertig toerenplaatje dat op een bepaald punt blijft hangen en steeds in dezelfde groeve wordt afgespeeld.

Ik droom een bepaald iets en dat herhaald zich tot ik het zo beu ben dat ik er wakker van wordt.
Het meeste eigenaardige is dat ik me heel goed bewust ben van dat happeren, want ik dwing mezelf van verder te dromen, maar dat lukt me niet.
Het is nog niet erg genoeg dat je op tv steeds met herhalingen wordt overvallen, het gebeurt ook al in mijn hoofd.

ER ZITTEN STORINGEN OP MIJN ZENDER.

Geplaatst door Iréna op 13 Nov 2008 - 06:33 (3377x gelezen)
Reageren?
Het kan niet anders, ik ben wel degelijk gek en samen met mij, zowat de hele mensheid.
Het verwondert me ten zeerste dat er op deze aardbol ook nog maar één mens ziek of vermoeid durft rond te lopen.
Zijn we niet enkel vermoeid maar ook blind en doof?
Langs alle kanten worden ons kant en klare oplossingen aangeboden om zowat elke kwaal te voorkomen of zelfs te genezen.
De kansen om totaal gezond en zonder mankementen, gemakkelijk de kaap van de honderd jaar te overschrijden, liggen zo voor het grijpen.
De hele mensheid heeft zelfs geen dokters nodig, het wordt zelfs een overbodig ras.
Ruim plaats voor de ware redders van de mensheid, namelijk de RECLAMEJONGENS.

Geplaatst door Iréna op 06 Nov 2008 - 05:18 (3016x gelezen)
Reageren?
Wat het Chronische Vermoeidheidssyndroom toch allemaal met een mens uithaalt.
Verhaaltjes schrijven … wie had ooit kunnen denken dat ik verhaaltjes ging schrijven.
Zuster Overste vond mijn opstellen altijd prachtig en zelfs mijn vader vond dat en dan zal er wel iéts goed aan geweest zijn want die twee waren zowat nooit content.
Het eigenaardige is, ik heb totaal geen fantasie, toch wat schrijven betreft en dat vind ik spijtig.
Anders begon ik meteen aan een succesreeks “Mary Protter” bijvoorbeeld.
Maar daar kan ik echt niet aan beginnen, wegens dat gebrek aan fantasie. Als ik Mary Protter in mijn eigen huid moest steken dan zou ik haar cvs moeten geven en dat wil ik dat kind niet aandoen.

Geplaatst door Iréna op 25 Sep 2008 - 05:30 (3737x gelezen)
Reageren?
“Hier vloekt men niet, God ziet u.”
Je kon er niet naast kijken, het hing destijds bij m’n grootmoe boven de schouw. Een grote afbeelding van een enorm vlammend oogn, een oog dat me waar ik ook zat of stond, heel dreigend aankeek.
Het hing daar blijkbaar enkel voor stoute kinderen zoals ik, want als grootva z’n duiven niet tijdig thuiskwamen, of als de plaatselijke voetbalploeg verloor, man oh man, er werd wat afgevloekt in die tijd.
Iedereen bleek wel één of andere reden te hebben om die afbeelding compleet te negeren.
En ik dacht, als grote mensen mogen vloeken, dan mag ik dat toch ook.
M’n eerste duchtige vloek zal ik nooit vergeten, ik was ongeveer 7 jaar oud.

Geplaatst door Iréna op 04 Sep 2008 - 07:56 (3086x gelezen)
Reageren?
Een goede kennis heeft me een wonderdokter aanbevolen. Zo eentje die gespecialiseerd is in mirakels. Als er ergens mirakels te rapen zijn durf ik al wel eens, hoewel sceptisch, af en toe mijn geldbeugel bovenhalen en ga ik er naartoe? Lijn gezond verstand durft me al wel eens in de steek laten. Die wonderdokter woont zowat 65 km uit mijn buurt, maar wie over details gaat muggenziften moet geen mirakels verwachten.

Afspraak gemaakt en blijkbaar wou hij al zoveel mogelijk details via de telefoon vernemen. Van zo’n werkwijze had ik nog nooit gehoord, maar alles kan natuurlijk.

Geplaatst door Iréna op 28 Aug 2008 - 10:25 (2941x gelezen)
Reageren?
Een opstoot van energie heeft ervoor gezorgd dat ik vandaag met twee lijken in mijn handen heb gestaan. Ik ben er nog ondersteboven van. Twee sukkelaars van vogels hebben zich te pletter gevlogen tegen de blinkende ruiten van de veranda.

Mea culpa. Mea maxima culpa. Rond deze tijd van het jaar is het elke keer prijs. Ik word overvallen door minuscule lentekriebels en daar komt nu éénmaal water aan te pas. In drie dagen tijd gras gemaaid, bloemen geplant en de koer geschuurd. Het is nu eenmaal zo dat zulke ijver nadien zwaar wordt bestraft, het ik ook de verandaramen een beurt gegeven. Je bent niets met een opgesmukte tuin waar je niets van ziet, als je na je vele werk vanuit je zetel de tuin niet eens kan zien door je vuile ruiten.

Geplaatst door Iréna op 13 Aug 2008 - 07:11 (2989x gelezen)
Reageren?
Niet voor gevoelige zielen

Onlangs heb ik een telefoontje gehad van een verre achternicht. We houden regelmatig contact, want we hebben in onze jeugd samen veel kattenkwaad uitgehaald. Twee kwajongens, ware partners in crime. Ik acht me gelukkig dat ik haar nooit iets vertelde over mijn CVS. Dit gesprek was namelijk een ware mokerslag, een marteling: haar schoondochter blijkt CVS te hebben.

Men zegt steeds dat de beste schoonmoeders ver van je deur moeten wonen, wel… dat ongelukkige kind heeft vast veel tegenslag, want de hare woont in dezelfde straat.

Geplaatst door Iréna op 30 Jul 2008 - 02:32 (3054x gelezen)
Reageren?
kan je dan echt niets of niemand meer vertrouwen? 't Was nochtans een hele simpele bestelling die ik had gedaan. "Voor mij graag een koffie zonder caffeïne graag". Mooi kopje en schoteltje, koekje en zelfs een toefje slagroom erbij, het had zelfs nog wat meer mogen zijn voor die prijs. Het smaakt me en ik bestel er nog één, van die paar euro zal ik ook niet veel armer worden. Hoofdzaak: ik zat daar goed.
terug een béétje uitgerust ga ik naar de auto en rijd naar huis, twee uur onderweg, ik heb ervan genoten.

Geplaatst door Iréna op 30 Jun 2008 - 06:37 (4003x gelezen)
Reageren?
Geneesheren en –dames, het is toch wel een ras apart.
Je hebt de heel ernstige soort, waar geen lachje van af kan en dan heb je de vrolijke Fransen, die even ernstig zijn wat hun vak betreft maar die tenminste durven tonen dat ze, net als ik, menselijk zijn.
Volgens mij is de vroegere tijd van de heerschappij van meneer pastoor, meneer de burgemeester, meneer de schoolmeester of meneer doktoor, al lang voorbij, om van de nonnetjes nog te zwijgen.
Met alle respect voor de boven genoemden, dit is de 21ste eeuw.

Geplaatst door Iréna op 19 Jun 2008 - 04:57 (3130x gelezen)
Reageren?
Waarschijnlijk word ik door sommigen bestempeld als een domme gans, want ik heb zo m’n eigen theorieën over CVS.
Enkele jaren geleden had ik de moeite genomen om een lezing over het “fenomeen” CVS bij te wonen in UZ.
En inderdaad, daar bleek hoe dom ik wel was, dom genoeg om de moeite te doen om er naartoe te rijden en me voor een tijd op een ongemakkelijke stoel te zetten.
Dom genoeg om een uiteenzetting te aanhoren die me op het eind niets opleverde, behalve enkel extra hoofdpijn en nog meer vraagtekens.
Op dat eind mochten we via een papiertje elk één vraag formuleren maar ik denk niet dat er ook maar één iemand een degelijk antwoord op z’n gestelde vraag heeft gehad.
Ik al helemaal niet, hoewel m’n vraag heel simpel was: “Is er eigenlijk wel een verschil tussen CVS en Fibromyalgie, want ik heb zowel de zware vermoeidheid als de zware pijnen.”
Page 1 / 3 (1 - 25 of 67 In totaal) Next Page Last Page