random
Wetenschappelijk

Hits: 597
Geplaatst
door: ME-gids
op: 3 mei 2019
Bijgewerkt: 3 mei 2019
Bron: Sasha Nimmo, ME Australia

Molecules kunnen acute infectie omzetten in ME


Sasha Nimmo, ME Australia, 12 maart 2019

Een paper gepubliceerd in Metabolic Brain Disease door Morris, Maes, Burk en Puri suggereert dat Myalgische Encefalomyelitis zich ontwikkelt omwille van genen die verantwoordelijk zijn voor immuunresponsen. Hun paper bespreekt hoe moleculen een acute infectie kunnen omzetten in een staat van escalerende chronische systemische inflammatie.



Morris en Maes hebben uitgebreid geschreven over chronisch vermoeidheidssyndroom en Myalgische Encefalomyelitis. Morris is een onafhankelijk onderzoeker en Maes is gelieerd met Chungalonkorn University in Thailand (voorheen geassocieerd met Deakin University in Australië). In 2015 stelde Maes een nieuwe naam, gevalsdefinitie en biomarkers voor: Neuro-Inflammatoire en Oxidatieve Vermoeidheid.

In ‘Myalgic encephalomyelitis or chronic fatigue syndrome: how could the illness develop?’ [Myalgische encefalomyelitis of chronisch vermoeidheidssyndroom: hoe kan de ziekte zich ontwikkelen?] schetsen de auteurs een verklaringsmodel van ontwikkeling en progressie van de ziekte, beginnend met een voorgesteld mechanisme dat de ontwikkeling van chronische systemische inflammatie, oxidatie en nitrosatieve stress (I&ONS) verklaart na een pathogeeninvasie bij personen met een genetische aanleg.

De auteurs zeggen dat variatie in immuunresponsgenen een grote rol spelen in het bepalen van de ontwikkeling van ‘met schade geassocieerde moleculaire patronen’ na een infectie, omdat deze moleculen een acute pathogene infectie kunnen ‘omzetten’ in een staat van escalerende chronische systemische inflammatie. Ze zeggen dat dit concept tot een nieuw verklaringsmodel leidt dat de belangrijkste biologische waarnemingen verklaart.

“Er is ook bewijs voor een longitudinale verschuiving in de immuunprofielen van patiënten, waarbij een inflammatoir fenotype dat vroeg in de ziekte gezien wordt, plaats maakt voor anti-inflammatoir of immunosuppresief fenotype, wat wijst op activering van het compensatoir ontstekingsremmende reflexsysteem.”

Talrijke onderzoeksteam rapporteerden geactiveerde maar ontregelde immuunsystemen met verhoogde pro-inflammatoire cytokines, T-cel-anergie, disfunctie van de naturalkillercellen, en Th1-, Th2-, en mogelijk Th17-lymfocytbias die herhaaldelijk gerapporteerd werden, waarbij Hornig, Montoya, Peterson, Brenu (Griffith University in Australië) evenals Maes’ eigen werk geciteerd worden.

De auteurs wijzen erop dat het brede scala aan definities van chronisch vermoeidheidssyndroom (meer dan 20 die momenteel gebruikt worden) tot onjuistheden leidt en er zijn slechts enkele criteria waar er bewijs is van immuunafwijkingen. Dit veroorzaakt problemen in medisch onderzoek.

“Dit is een belangrijke kwestie aangezien het gebruik van strikte diagnosecriteria patiënten kunnen selecteren met veel hogere niveaus van fysieke en cognitieve beperking dan het gebruik van bredere criteria, en de verschillen tussen criteria zijn geïdentificeerd als de belangrijkste factor die geleid heeft tot het gebrek aan gerepliceerde data die vooruitgang in dit domein hebben verhinderd.”

Hoewel cohorten belangrijk zijn, geldt dat ook voor financiering voor medisch onderzoek. Als de ziektelast in rekening wordt genomen, zou de financiering in de VS 25 keer meer moeten bedragen, waarbij Dimmocks werk geciteerd wordt. Australië heeft een slechte staat van financiering van onderzoek, de laatste studie die het gefinancierd heeft, was in 2005.

Hoewel sommige infecties geassocieerd zijn met chronisch vermoeidheidssyndroom, merken de auteurs van de paper op dat er geen consistente resultaten zijn, dus ‘is het moeilijk om te concluderen dat persisterende of chronische infecties aan de oorsprong van CVS/ME/SEID liggen, maar natuurlijk klopt dat misschien wel bij sommige patiënten.’

De paper legt uit dat chronische betrokkenheid van toll-like-recpetoren (TLR’s) door ‘met schade geassocieerde moleculaire patronen’ (DAMP’s) leiden tot de ontwikkeling van een positief feedbackmechanisme, waarbij toenemende weefselbeschadiging pro-inflammatoire responsen bestendigt en doet escaleren, wat leidt tot een staat van chronische inflammatie, ONS [oxidatieve en nitrosatieve stress], mitochondriale disfunctie en activatie van gliacellen.

De auteurs wijzen erop dat deze ook andere ziekten beïnvloeden: chronische betrokkenheid van TLR’s en andere receptoren zijn betrokken bij lupus, reumatoïde artritis en MS, terwijl de aanwezigheid van DAMP’s kan leiden tot chronisch activatie van het ‘inflammasoom’ dat betrokken is bij de ontwikkeling van neuro-inflammatie en abnormale signaleringskenmerken in het centraal zenuwstelsel bij neurodegeneratieve en neurologische ontwikkelingsstoornissen.

Hier vindt u de volledige paper.

© ME Australia. Vertaling Zuiderzon, redactie Abby, ME-gids.


Myalgische encefalomyelitis of chronisch vermoeidheidssyndroom: hoe kan de ziekte zich ontwikkelen

Abstract

Een model voor de ontwikkeling en progressie van chronisch vermoeidheidssyndroom (myalgische encefalomyelitis), waarvan de etiologie momenteel onbekend is, wordt naar voren gebracht, te beginnen met een beschouwing van de postinfectieuze rol en met schade geassocieerde moleculaire patronen en de ontwikkeling van chronische inflammatoire, oxidatieve en nitrosatieve stress bij mensen met een genetische aanleg. De gevolgen worden gespecificeerd, inclusief de rol van verhoogde intestinale permeabiliteit, en de translocatie van commensale antigenen in de bloedsomloop, en de ontwikkeling van dysautonomie, neuro-inflammatie, en neurocognitieve en afwijkingen in neurobeeldvorming. Toenemende niveaus van dergelijke stress en de omschakeling naar immunologische en metabole downregulatie worden hierna gespecificeerd in relatie tot de opkomst van hypernitrosylatie, verstoorde mitochondriale performantie, immuunonderdrukking, cellulaire hibernatie, endoxinetolerantie en activatie van sirtuïne 1. De rol van chronische stress en de ontwikkeling van endotoxinetolerantie via indoleamine 2,3-dioxygenase opregulatie en de kenmerken van neutrofielen, monocyten, macrofagen en T-cellen, inclusief regulerende T-cellen in endotoxinetolerantie worden vervolgens gespecificeerd. Ten slotte wordt aangetoond hoe de immunologische en metabole afwijkingen van chronisch vermoeidheidssyndroom verklaard kunnen worden door endotoxinetolerantie, waarmee het model wordt voltooid.

©  Morris et al., 2019. Vertaling Zuiderzon, redactie Abby, ME-gids.

Citeren?

Morris, G., Maes, M., Berk, M. en Puri, B.K., 2019. Myalgic encephalomyelitis or chronic fatigue syndrome: how could the illness develop? Metabolic Brain Disease, 34 (2): 385.-415. https://doi.org/10.1007/s11011-019-0388-6

[HTML] [PDF]


| |

Nog geen reacties geplaatst

Alleen ingelogde gebruikers kunnen een reactie plaatsen. Registreren of inloggen.