random
Foute artikels

Hits: 4128
Geplaatst
door: Zuiderzon
op: 23 jul 2010
Bijgewerkt: 5 aug 2010
Bron: Artsenkrant nr. 2095 (p. 16)

CVS-patiënten vragen concrete oplossingen


23 juli 2010. Artsen moeten voldoende aandacht besteden aan symptoombeleving en –beheersing bij patiënten met chronischevermoeidheidssyndroom en interveniëren het best niet te snel op (veronderstelde) achterliggende oorzaken. Zorgvuldig luisteren naar wat de patiënt precies te vertellen heeft, is daarbij onontbeerlijk.



In zijn doctoraatsverhandeling beschrijft psycholoog Jan Vandenbergen de interpersoonlijke verhouding tussen huisartsen en patiënten die lijden aan het chronische vermoeidheidssyndroom (CVS). Het onderzoek verliep via een exploratieve interviewstudie en een vragenlijstonderzoek.

Volgens de studie vertonen CVS-patiënten vermijdingsgedrag tegenover anderen. Zij geloven niet dat anderen hen kunnen helpen controle te verwerven over hun leven en ziekte. Daardoor zijn zij kwetsbaar voor sociale isolatie.

Artsen zijn soms sceptisch en onderschatten de impact van de toestand op de patiënt. Zij geloven dat CVS kan bestreden worden door wilskracht en motivatie, terwijl de patiënten de uitputting als fundamenteel ervaren met onoverkomelijke sociale beperkingen.

In het onderzoek beschreven CVS-patiënten zichzelf als ernstig vermoeid en erg gemotiveerd, terwijl de artsen de vermoeidheid relativeerden maar toegenomen concentratiestoornissen vaststelden en de patiënt als minder gemotiveerd omschreven.

Sociale isolatie

Het onderzoek toonde aan dat hoe ernstiger de graad van vermoeidheid is, des te minder de patiënt geneigd is om op anderen een beroep te doen bij het verwerven van controle over problemen. Interacties leiden naar een (verder) verlies aan zelfwaarde en naar passiviteit. Vandenbergen meent dat de perceptie van de ander als eigengereid en niet respectvol, de centrale as is waarrond deze wens en deducties draaien: als de ander me niet respecteert, dan kan hij me evenmin helpen om zelfcontrole te verwerven.

De patiënt zoekt bijgevolg weinig interactie. Dat werd in het onderzoek bevestigd door de waarneming dat de CVS-patiënten in vergelijking met een gewone controlegroep meer sociale isolatie rapporteerden. Ze gedroegen zich minder assertief en meer berustend. CVS-patiënten zouden sneller het idee verwerpen dat interpersoonlijke relaties bijdragen tot een gevoel van welbehagen. De tendens om zichzelf tegenover anderen toegeeflijk op te stellen terwijl men tegelijk slechts weinig op die ander betrokken is, kwam significant naar voren.

Hulpbehoefte inschatten

Verder bleek uit het onderzoek dat de CVS-patiënt vooral concrete oplossingen vraagt aan de hulpverlener. De aanpak van de oorzaak en het zoeken naar de achtergrond van de klachten blijken daar slechts secundair aan te zijn. Deze pragmatische en coping gerichte hulpvragen duiden op een instrumentele benadering van anderen. De arts wordt daarbij ervaren als iemand die niet in staat is om de lichamelijke vermoeidheidsproblemen adequaat te begrijpen.

Voor de therapie betekenen deze bevindingen dat artsen en andere hulpverleners voldoende aandacht moeten besteden aan symptoombeleving en –beheersing en dat ze het best niet te snel interveniëren op (veronderstelde) achterliggende oorzaken. Op het individuele niveau moet de therapeut met zorg nagaan wat de hulpbehoefte is van zijn patiënt. Zorgvuldig luisteren naar wat de patiënt precies te vertellen heeft, is hierbij onontbeerlijk. Wanneer de precieze vraag niet gehoord wordt, kan zich geen duurzame therapeutische werkverhouding ontwikkelen en loopt men het risico dat de patiënt zich niet gerespecteerd zal voelen en afstand neemt.

Samenwerken in een multidisciplinair netwerk tussen de huisarts, psychotherapeut en/of fysiotherapeut, met gebruikmaking van ‘clinimetrische strategieën’, lijkt volgens Dr. Vandenbergen de optimale strategie voor deze problematiek.

J.-L.-M.


Interpersonal problems in alexithymia: A study in three primary care groups.
Vanheule S, Vandenbergen J, Verhaeghe P, Desmet M.
Psychology and Psychotherapy. 2010


| |

Reacties

  1. "Het onderzoek toonde aan dat hoe ernstiger de graad van vermoeidheid is, des te minder de patiënt geneigd is om op anderen een beroep te doen bij het verwerven van controle over problemen."
    Probeer het zo eens: u zit op de top van de Himalaya zonder zuurstoffles. U bent nog nauwelijks in staat te bewegen of te leven. Laat staan dat u actief op zoek gaat hulp.
    Andere Himalaya-beklimmers komen voorbij en laten u netjes links liggen want iedereen heeft zijn eigen zuurstoffles nodig.

Alleen ingelogde gebruikers kunnen een reactie plaatsen. Registreren of inloggen.