Dit is geen zielig boek

In korte, persoonlijke verhalen neem ik je mee in mijn leven met ernstige Myalgische Encefalomyelitis (ME), een van de Post-Acute Infectieuze Syndromen. Een ziekte die nog altijd onvoldoende wordt begrepen en die mijn wereld steeds kleiner heeft gemaakt.

Maar dit boek gaat niet alleen over ziek zijn. Het gaat over hoe een mens mens blijft wanneer bijna alles je wordt afgenomen. Over verlies en verdriet, maar ook over humor, hoop, liefde, veerkracht en een vleugje kattenkwaad. Over de dagelijkse dingen die zich afspelen in mijn kleine leefwereld. Over katten, een jonge merel, een rolstoel die Ollie heet en een lichaam dat niet meer meewerkt.

Want ook wanneer het leven zich grotendeels afspeelt vanuit een bed in een donkere kamer, wordt er nog altijd gelachen, gehuild, gehoopt en geleefd.Een wereld in het klein waarin het leven niet stopt.

Eindelijk is het zover: Mijn boek mag de wijde wereld in

Dit is een kort fragment uit mijn blogbundel “Dit is geen zielig boek“

“En weer zit ik te zitten. Nu met mijn broek op mijn knieën. ‘Zeer charmant, dat dan weer wel!’

Nog een aantal minuten later sta ik op. Ik heb wel puddingknieën en ben beverig, maar ik sta! Nu nog de wastafel loslaten, want met één hand je broek ophijsen is niet gemakkelijk. En, ja hoor! Het is gelukt. Nu nog alleen maar twaalf meter lopen.”

Vanaf het moment dat ik zo goed als huisgebonden raakte, ben ik blogs gaan schrijven onder het pseudoniem ME-anderen. Over hoe mijn leven door ME veranderde. Over verlies, verdriet en onbegrip, maar ook over humor, hoop en de absurde situaties waar je soms later alleen nog maar om kunt lachen.

Met dit inkijkje in mijn leven hoop ik mijn lotgenoten een hart onder de riem te steken. En dat het anderen laat zien hoe ingrijpend je leven met ME veranderd.

Na negen jaar bloggen en het samenstellen van een zwartboek voelt dit boek voor mij als de afronding van een bijzondere periode.

Het verhaal dat ik al die jaren heb geprobeerd te vertellen, ligt nu tussen twee kaften