random
Gezondheid algemeen

Hits: 607
Geplaatst
door: ME-gids
op: 27 okt 2016
Bijgewerkt: 28 okt 2016
Bron: Dysautonomia International

Wederom nieuw bewijs van auto-immuniteit bij POTS!


Dysautonomia International, 5 oktober 2016. Vertaald door ME-gids

Groot nieuws uit de onderzoekswereld - nieuw bewijs van auto-immuniteit bij POTS!

Dr. David Kem en collega's aan de Universiteit van Oklahoma werkten samen met Dr. Artur Federowski aan de Universiteit van Lund in Zweden en Dr. Richard Sutton van Imperial Collega in het VK aan een belangrijke vervolgstudie op Dr. Kems beginstudie met 14 patiënten over antistoffen tegen adrenerge receptoren bij POTS. Ze zochten naar verschillende antistoffen tegen adrenerge receptoren bij 10 gezonde controlepersonen, 17 POTS-patiënten en 7 patiënten met vasovagale syncope uit Zweden.




Alle POTS-patiënten hadden tenminste één van de autoantistoffen: 8, 11 en 12 van de 17 POTS-patiënten hadden autoantistoffen die respectievelijk alfa-1 adrenerge receptorenbeta-1 adrenerge receptoren en beta-2 adrenerge receptoren activeerden. 35% van de POTS-patiënten hadden zowel de beta-1 als de alfa-1 adrenerge autoantistoffen. Belangrijk om weten: geen van deze autoantistoffen werden gevonden bij patiënten met vasovagale syncope of bij gezonde controlepersonen. 

Bij POTS-patiënten lijken sommige van de autoantilichamen een stimulerend effect te hebben op de receptoren, en sommige van de autoantilichamen hebben een dempend effect op de receptoren.

Beta-1 en alfa-1 adrenerge autoantilichamen correleerden met grotere verhogingen in staande hartslag. De beta-1 autoantilichamen leken het meest relevant voor de stijging in staande hartslag. De onderzoekers duiden erop dat de dempende activiteit van de alfa-1 adrenerge autoantistoffen bovendien zou leiden tot een verhoging in hartslag doordat het de circulerende catecholamines verhoogt. De alfa-1 autoantistoffen kunnen relevant zijn voor POTS-patiënten met een eerder hyperadrenerge presentatie.

De onderzoekers denken dat verschillende combinaties van antistoffen in elke patiënt mogelijk leiden tot verschillende symptoompresentaties in individuele POTS-patiënten.

Ze sluiten af met een hoopvolle noot... "als dit concept bekrachtigd wordt, zou het concrete ondersteuning bieden voor nieuwe therapeutische benaderingen tegen POTS gebaseerd op immunotherapie. Op dit moment zou het dan kunnen gaan om o.a. onderdrukking van de aanmaak van autoantistoffen via intraveneuze immunoglobulinen en in de nabije toekomst door het ontwikkelen van 'afleidingspeptides' specifiek voor autoantistoffen die de geïdentificeerde receptorepitopen aanvallen."

Dit onderzoek is deels tot stand gekomen dankzij een meerjarige beurs van het POTS Onderzoeksfonds van Dysautonomia International. Lever aub vandaag een bijdrage aan het POTS Onderzoeksfonds zodat we steun kunnen geven aan meer onderzoek, meer doorbraken, de ontwikkeling van bloedtesten om de POTS-diagnose te helpen stellen en nieuwe behandelingen die miljoenen patiënten op heel de wereld kunnen helpen! www.dysautonomiainternational.org/POTS_Fund
#ResearchMeansHope

P.S.: Oktober is de maand van de dysautonomie! #DysautonomiaAwarenssMonth

POTS is een vaak voorkomende vorm van dysautonomie. Leer nu meer over POTS: www.dysautonomiainternational.org/POTS. Bekijk de eerste paper van de University of Oklahoma en Vanderbilt University over deze autoantistoffen bij POTS-patiënten, gepubliceerd in 2014: http://www.me-gids.net/module-ME_CVS_docs-viewpub-tid-1-pid-1193.html

© Dysautonomia International. Vertaling Abby, redactie Zuiderzon, ME-gids. 


Antiadrenerge autoimmuniteit bij posturaal tachycardiesyndroom

Artur Fedorowski, Hongliang Li, Xichun Yu, Kristi A. Koelsch, Valerie M. Harris, Campbell Liles, Taylor A. Murphy, Syed M.S. Quadri, Robert Hal Scofield, Richard Sutton, Olle Melander, David C. Kem

DOI: http://dx.doi.org/10.1093/europace/euw154 Eerste online publicatie: 4 oktober 2016

Abstract

Doel Posturaal tachycardiesyndroom (POTS), een vaak voorkomende en invaliderende cardiovasculaire aandoening, wordt gekarakteriseerd door een overdreven verhoging in hartslag tijdens orthostase en een breed spectrum aan adrenergische symptomen. Om de etiologie van POTS te bepalen, onderzochten we een mogelijke pathofysiologische rol voor autoantistoffen tegen α1-adrenerge (α1AR) en β1/2-adrenerge receptoren (β1/2AR).

Methodes en resultaten Immunoglobuline G (IgG) afgenomen van 17 POTS-patiënten, 7 patiënten met terugkerende vasovagale syncope (VVS) en 11 normale controles, werd geanalyseerd op het vermogen om werking en ligandreactiviteit van α1AR en β1/2AR te moduleren in getransfecteerde cellen en om in vitro contractiliteit aan te passen van geïsoleerde cremasterarteriolen van ratten. Immunoglobuline G-activatie van α1AR en β1/2AR was beduidend hoger bij POTS in vergelijking met VVS en controles in op cellen gebaseerde assays. Acht, 11 en 12 van de 17 POTS-patiënten hadden autoantistoffen die respectievelijk α1AR, β1AR en β2AR activeerden. Farmacologische blokkade onderdrukte IgG-geïnduceerde activering van α1AR en β1/2AR. In acht van de 17 IgG stalen van POTS verlaagde de α1AR-reactiviteit op fenylefrine en bij 13 van de 17 IgG stalen van POTS verhoogde de β1AR-reactiviteit op isoproterenol los van hun vermogen om hun receptoren rechtstreeks te activeren. IgG van posturaal tachycardiesyndroom infecteerde cremasterarteriolen van ratten, en werd omgekeerd door blokkering van α1AR. De rechtopstaande hartslag kwam overeen met IgG-gemedieerde activiteit van β1AR en α1AR maar niet met β2AR-activiteit.

Conclusie Deze data bevestigen een sterk verband tussen adrenerge autoantistoffen en POTS. Ze ondersteunen het idee dat allosterisch gemedieerde verschuivingen in de reactiviteit van α1AR en β1AR belangrijk zijn in de pathofysiologie van posturale tachycardie.

Wat is nieuw?

  • Serum van patiënten met de diagnose posturaal tachycardiesyndroom bevat circulerende autoantistoffen met een direct stimulerend effect op adrenerge receptoren.
  • De autoantistoffen kunnen ook een allosterisch gemedieerd positief modulerend effect hebben op β1AR en een negatief modulerend effect op de activiteit van α1AR.
  • Deze en mogelijk nog andere te identificeren immunoglobulinen met verschillende doelepitopen kunnen verschillende combinaties van symptomen in POTS.
  • Dit concept, als het gevalideerd wordt, zou concrete ondersteuning bieden voor nieuwe therapeutische benaderingen tegen POTS die gebaseerd zijn op immunotherapie.

© Fedorowski et al., 2016. Vertaling Abby en Zuiderzon, ME-gids.

Citeren

Fedorowski, A., Li, H., Yu, X., Koelsch, K., Harris, V., Liles, C., Murphy, T., Quadri, S.,  Scofield,  R., Sutton, R., Melander, M. and Kem, D., 2016. Antiadrenergic autoimmunity in postural tachycardia syndrome. Europace. DOI: http://dx.doi.org/10.1093/europace/euw154 

[HTML] [PDF]


Lees ook


Share | |

Reacties

  1. Valt hier in Nederland al op te prikken.

Alleen ingelogde gebruikers kunnen een reactie plaatsen. Registreren of inloggen.