Ik leef met de pijn, de pijn leeft mij niet.

Over chronische pijn en fibromyalgieBron: Goed Gevoel (België)Datum: juni 2006

Ik leef met de pijn, de pijn leeft mij niet.

Als je voortdurend pijn hebt, los je dat helaas niet op met een simpel pilletje. Dat geldt zeker voor Cecile Farasijn, bij wie de pijn haar al ruim 21 jaar achtervolgt. Inmiddels is ze 28 ziekenhuisopnames en 19 operaties verder, maar heeft ze de pijn toch op een positieve manier een plek in haar leven kunnen geven.

Cecile: mijn rug is eigelijk altijd al mijn zwakke plek geweest. Toen ik op mijn 19de aan mijn studies verpleegkunde begon, vertelde een dokter me dat ik een erg zwakke rug heb en dat ik daar op latere leeftijd waarschijnlijk problemen mee zou krijgen. Maar als je zo jong bent, denk je daar niet aan en wil je er ook niet mee bezig zijn. Op mijn 25 ste leerde ik mijn man kennen en een tijdje later trouwden we. In die fase begon ik last te krijgen van mijn rug. Af en toe had ik er laste van , maar met voldoende rustpauzes en het af en toe kalmer aan doen kon ik telkens opnieuw gaan werken. Maar het liep pas echt fout na mijn tweede zwangerschap. Op gynaecologisch gebied had ik erg veel problemen en in drie jaar tijd werd ik vier keer geopereerd, waardoor ik op mijn 31ste vervroegd in de overgang kwam. Buiten het feit dat ik soms echt depressief werd omdat mijn hormoonspiegel uit balans was, ben ik bijna tegelijkertijd last van verschillende pijnen beginnen krijgen. Die vervroegde menopauze zorgde er immers ook voor dat de artrose of botontkalking , nog erger werd. Bij mij concentreert de pijn zich op locomotair vlak. Dat wil zeggen dat vooral het bewegingsstelsel is aangetast , de spieren en gewrichten , zeg maar. Vooral mijn nek en rug hebben pijn, maar ook van mijn schoudergewrichten en ellebogen heb ik veel last. Eigenlijk kun je zeggen dat al mijn spieren in heel slechte staat zijn. Als je last begint te krijgen van chronische pijn, is werken een van de eerste dingen die zwaar om te doen worden. Ik was vaak afwezig en de tijd dat ik nog tussen twee ziekteperiodes in kwam werken, werd korter en korter. Ik bleef steeds langer thuis. Ik heb nog een tijdje parttime gewerkt, ook zo’n vier jaar nachtdienst gedaan omdat dat goed viel te combineren met mijn gezin. De laatste afdeling waar ik werkte was pediatrie. Maar een kindje in bad doen bijvoorbeeld was een enrome opgave voor mij. Ik moest dan een tijdje voorovergebogen staan, waardoor mijn rug zeer pijnlijk blokkeerde en ik niet meer recht kon komen. Daarna ben ik twee jaar thuisgebleven en ben ik uiteindelijk door de arbeidsgeneeskundige dienst op pensioen gesteld toen ik 36 jaar was. Verschrikkelijk ! Ik kwam thuis en viel in een zwart gat. Ik verloor alle contacten met collega’s en patienten . Maar ook mijn sociale contacten vielen meer en meer weg. Meedraaien in de maatschappij zat er niet meer in . Ik werd opstandig, boos en moest veel huilen. En dan krijg je al snel de stempel depressief opgedrukt zowel door vrienden als familie. Er is weinig begrip voor mensen die chronich ziek worden.

…volledig artikel nog niet digitaal beschikbaar