#MEAction, 28 oktober 2015

(nvdr. gezien de grote hoeveelheid aan artikels over de PACE-studie kunnen wij nu pas het nieuws van eind oktober over de follow-upstudie aanbieden, excuses voor de vertraging)

Controverse over de PACE-trial groeit

Afgelopen weken publiceerde journalist David Tuller een reeks onderzoeksartikels over de PACE-studie uit 2011, een 5 miljoen Britse pond (7 miljoen euro) kostend niet-geblindeerd onderzoek naar cognitieve gedragstherapie (CGT) en graduele oefentherapie (GET) als behandeling voor chronisch vermoeidheidssyndroom.

In zijn stuk haalt Tuller toponderzoekers in de VS en het VK aan die vastgesteld hebben dat het onderzoek “beladen is met onverdedigbare methodologische problemen”. Emeritus Professor Jonathan Edwards vond het “een massa van niet-interpreteerbaarheid”. Bruce Levin, een epidemioloog aan de Columbia Universiteit, noemde het onderzoek “het toppunt van amateurisme in klinisch onderzoek”. Arthur Reingold, een epidemioloog aan de Universiteit van Californië stelde dat een onafhankelijke beoordeling van het onderzoek “erg op zijn plaats” was. Geneticus van Stanford, Ron Davis, vroeg zich af hoe het zelfs door peer review heen was gekomen, gegeven zijn grote methodologische fouten.

Toevallig vandaag (nvdr. 28 oktober 2015) publiceerden Michael Sharpe en Peter White, de onderzoekers die het originele PACE-onderzoek hadden ontworpen, een follow-up van hun onderzoek uit 2011, op dinsdag in The Lancet Psychiatry, waarin zij claimen dat twee jaar later, driekwart van de originele PACE-studiedeelnemers die CGT en GET aangeboden hadden gekregen in een zelfgerapporteerde enquête, hun verbeteringen in vermoeidheid en fysiek functioneren in stand hebben gehouden, daarbij suggererend dat de beweerde voordelen van deze behandelingen op lange termijn gehandhaafd bleven.

SCIENCE rapporteert over de controverse rond PACE

Maar zoals Jon Cohen rapporteert in een artikel dat gisteren (nvdr. 27/10/15) online verscheen in Science , rapporteerden degenen die werden gerandomiseerd voor de andere behandelingsgroepen (“specialistische zorg” en “adaptieve pacingtherapie”) ook vergelijkbare verbeteringen als bij degenen die CGT en GET ontvingen. Sharpe en White schrijven dat dit zou kunnen zijn omdat die patiënten die geen GET en CGT hadden gevolgd in het onderzoek, hen later hebben opgezocht. (Een alternatieve hypothese is dat alle patiënten in de studie vergelijkbare mate van verbetering rapporteerden na behandeling omdat geen van de interventies in het originele onderzoek enig betekenisvol effect had.)

De conclusies die Sharpe en White trekken in deze nieuwe studie, zijn vooral zorgwekkend aangezien dat in het originele onderzoek, deelnemers die werden ingedeeld bij graduele oefentherapie, minder meters liepen in zes minuten dan patiënten met pacemakers, patiënten met hartfalen klasse II en patiënten met cystische fibrose (nvdr. mucoviscidose) – een niveau van functioneren dat zij definieerden als “herstel”.

De Daily Telegraph schreeuwt “lichaamsbeweging en positiviteit”

De Telegraph publiceerde dd. 28 oktober 2015 een artikel dat uitsluitend gebaseerd is op de bijdrage van Prof. Michael Sharpe en Peter Whites persconferentie. De kop van het artikel “Training en positiviteit kunnen ME overwinnen”. Dit is de inleiding van het artikel:

Chronisch vermoeidheidssyndroom is niet echt een chronische ziekte en degenen die er aan lijden, kunnen de symptomen overwinnen door inspanning op te voeren en positief te denken, heeft de Universiteit van Oxford ontdekt.

Chronic Fatigue Syndrome sufferers ‘can overcome symptoms of ME with positive thinking and exercise’

In het artikel beschrijft Sharpe ME als een “zichzelf vervullende profetie” die plaatsvindt wanneer patiënten binnen hun grenzen leven. Dit staat in contrast tot veel patiënten die vinden dat het leven binnen hun grenzen hen helpt om, wat het dan ook is, hun basisniveau van functioneren in stand te houden.

The Daily Mail rapporteerde over de nieuwe studie in The Lancet Psychiatry met de kop “Alles tussen de oren? ME kan worden genezen door counseling” , zegt de Professor van Oxford die beweert dat sommigen die er aan lijden, niet hard genoeg hun best doen om beter te worden.

Toen dit hem werd gevraagd op de persconferentie van gisteren, zei Sharpe verder dat hij niet dacht dat er “een groeiend van mensen leger was die hierover ontsteld waren” en dat hij niet begreep “wat de erg luidruchtige minderheid motiveert die zo ontsteld raakt door dit duidelijk gunstig beetje matig helpende behandeling.”

Dr. Charles Shepherd van de ME Association in het Verenigd Koninkrijk verstuurde een persbericht waarin hij stelde dat de organisatie haar langdurige kritiek op CGT en GET handhaafde.

Volgende stappen:

In het licht van het onderzoeksartikel van Tuller, heeft #MEAction een petitie gelanceerd om te eisen dat de tijdschriften die de studies hebben gepubliceerd die gebaseerd zijn op het PACE-onderzoeksgegevens, hun claims met betrekking tot herstel terugtrekken.

Ondertussen heeft deze petitie de eerste 10.000 handtekeningen binnen gehaald!

© #MEAction. Vertaling Meintje, redactie ME-gids.

Rehabilitative treatments for chronic fatigue syndrome: long-term follow-up from the PACE trial

Prof Michael Sharpe, MD; Kimberley A Goldsmith, PhD, Prof Anthony L Johnson, PhD, Prof Trudie Chalder, PhD; Jane Walker, PhD; Prof Peter D White, MD.

The Lancet Psychiatry, Published online 27 october 2015. DOI: http://dx.doi.org/10.1016/S2215-0366(15)00317-X

http://www.thelancet.com/journals/lanpsy/article/PIIS2215-0366%2815%2900317-X/fulltext