Dunnevezelneuropathie (DVN) is een aandoening waarbij schade optreedt aan dunne zenuwvezels, gekenmerkt door hevige pijn die meestal begint in de ledematen. Het is een vorm van perifere neuropathie die zenuwen buiten de hersenen en het ruggenmerg aantast. Hoewel het een minder bekende aandoening is en daarom een bredere wetenschappelijke bewijsbasis vereist, suggereert onderzoek dat DVN vaker voorkomt bij ME/cvs en bepaalde andere aandoeningen die gepaard gaan met dysautonomie dan bij de algemene bevolking.
Tekenen/symptomen
Symptomen worden vaak omschreven als een pijnlijk, branderig, stekend of tintelend gevoel. Sommige mensen hebben minder last van speldenprikpijn, maar zijn over het algemeen gevoeliger voor pijn (hyperalgesie) in het algemeen en pijn door prikkels die normaal gesproken geen pijn veroorzaken (allodynie), zoals lichte aanraking (bijvoorbeeld lakens die de voeten raken) en verhoogde temperatuur. Mensen met DVN kunnen ook aangeven dat ze minder goed onderscheid kunnen maken tussen warme en koude temperaturen.
Er zijn twee types van DVN:
- Lengteafhankelijk: Symptomen beginnen meestal in handen en voeten (handschoen- en kousvormige verspreiding) en verspreiden zich proximaal (dichter naar het midden van het lichaam). Dit is het meest voorkomende type DVN.
- Niet-lengteafhankelijk: Heeft meestal een meer fragmentarische, diffuse asymmetrische verspreiding, waarbij symptomen overal in het lichaam kunnen optreden, inclusief het gezicht, de hoofdhuid en de romp.
Een complicatie van de ongevoeligheid voor bepaalde vormen van pijn is dat er huidletsel kan ontstaan zonder dat de persoon zich hiervan bewust is.
Lees meer over de diagnose en behandeling van DVN en onderzoek die DVN verbindt met ME/cvs.
© ME Research UK, 10 oktober 2025. Vertaling admin, redactie NAHdine, ME-gids.
