Iemand bewust pijn doen lijkt vandaag ‘normaal’ als je het dagelijks nieuws volgt.
Maar spreken over pijn en aanhoudende vermoeidheid die ons hulpeloos maakt, is een nieuw taboe geworden. We sluiten onze oren voor de noodkreet van lijdende mensen en zien alleen nog ons zelf. Mensen zijn bang voor mede-lijden. Bang voor het ravijn van de pijn.
In “Genoeg! Een jaar als geen ander” onthul ik het donkerste jaar uit mijn leven (lente 2005 tot lente 2006)
Ik beschrijf in het boek de plotse aftakeling en de dood van mijn vader. Hij was altijd mijn sterk voorbeeld geweest, omdat hij mijn zieke moeder, die eveneens jarenlang aan CVS en fibromyalgie leed, tot aan haar dood liefdevol bleef verzorgen. Daarnaast kreeg An, mijn vrouw voor de tweede keer te horen, na haar
baarmoederkanker dat er opnieuw een bijzonder kwaadaardige en ándere tumor in haar lichaam zat. An moest een borst- en klierenamputatie ondergaan en
tot op vandaag, hebben we nog steeds geen echt positief nieuws over het resultaat van de diverse ingrepen. An krijgt nu voor het tweede jaar een
12-tal chemobeurten.
Tenslotte brak bij mezelf de ergste fibromyalgie door, die ik tot dit jaar nog nooit zo fel gevoeld had.
Wellicht waren de oververmoeidheid en stress ook voor mij te groot. Hopelijk kan ik wat rust terugvinden en met de bijkomende pijn leren leven. De allerzwaarste uitputting van tien jaar geleden verdwijnt gelukkig een beetje, omdat ik ook veel meer rust dan ooit voordien.
Maar het boek staat ook vol met andere hoofdstukken. Ik herinner mij evenzeer de talloze mooie, grappige, gelukkige momenten als blije prenten van vroeger en nu of van een iets minder recent verleden.
Naast de prilste jeugdherinneringen van begin jaren ’50, vertel ik evenzeer over mijn werk op radio en tv, van Margriet Hermans tot Marc Uyterhoeven.
Het boek is echter vooral een pleidooi om ‘pijn’ aanvaardbaar te maken in ons huidig leven.
Niemand wil pijn of gezeur, maar de realiteit is dat chronisch leed doodgezwegen wordt, soms zelfs door de naaste omgeving.
En toch ‘kickt’ onze maatschappij op pijn. “Hoger, feller, verder in de sport”, sadomasochisme, een halve kilo piercings, tattoo’s…
Ook mensen (en zelfs kinderen en baby’s) werkelijk pijn doen via internet of lijfelijk, alles kan blijkbaar!
Deze tijd weet niet meer wat pijn is en hoe ermee om te gaan.Gelukkig is er in mijn leven nog altijd een bron die mijn eigen pijn verzacht.. als een engel met wie ik over mijn leed en dat van zoveel andere mensen praat. Er is een ‘droom’ die rust en inzicht geeft.
Ik heb geen toverformule voor een onmiddellijk, eeuwig geluk, maar ik ontdekte wel een ‘geheim’ voor het leven, ook voor een moeilijk leven.
