Wat als je morgen niet meer kunt doen wat je altijd al deed? Wat als je hele leven ineens op zijn kop staat? Heb jij een plan B?
1 juli 2013. De dag dat het leven van Evi Renaux voorgoed veranderde. Geen deadlines meer, gedaan met schouderklopjes, zelfs geen volwaardige mama meer. Het leven zoals ze het gekend had was voorbij en het ziekenhuisbed werd haar beste vriend. Met de moed der wanhoop ging ze op zoek naar een diagnose (van encefalitis naar myelitis), naar een andere invulling van haar leven en naar een nieuwe toekomst. En die vond ze.
In Life on Sneakers neemt ze je mee in haar persoonlijk verhaal, en leidt ze je in vijf hoofdstukken door de emoties van haar tegenslag. Emoties die elk van ons ervaren wanneer het leven tegenzit. Ze beschrijft onder andere de rauwheid van de onmacht, en de schoonheid van de aanvaarding. Ze reikt je de ‘goesting’ aan om ook jouw verhaal, wat dat ook mag zijn, te herschrijven. Want in ieder van ons schuilt een plan B.
Het verhaal, maar ook de illustraties, quotes en liedjesteksten maken het boek niet alleen de moeite waard om te lezen, maar ook om gewoon op de tafel open te laten liggen, nét omdat het zo wondermooi is.
Evi Renaux (31) studeerde journalistiek en ging na haar studies aan de slag in de marketing bij onder andere VT4, VIJFtv en Libelle. Ambitieus, klaar om haar carrière (en leven) te kneden zoals zij wou. Doorgaan tot alles perfect was. Tot haar lichaam ziek werd en haar een halt toeriep. Het begin van een lange lijdensweg, waarin wanhoop en verdriet elkaar afwisselden. Evi’s geduld werd enorm op de proef gesteld, maar haar veerkracht overwon.
Ze ontdekte gaandeweg dat een tegenslag niet noodzakelijk het einde hoeft te betekenen. Dat er schoonheid zit in het creëren van nieuwe dromen, het inslaan van andere, onverwachte paden. Ze besloot haar leven te herschrijven.
Ze herontdekte de schoonheid in kleine, alledaagse dingen. Kreeg opnieuw de slappe lach. Keek wat vaker en langer omhoog, wegdromend bij het wolkenspel. Genoot van elke kop koffie.
En vooral: ze herontdekte haar passie voor schrijven en richtte de openhartige blog Rue NØ op. Vandaag staat ze er weer, als toonbeeld van wilskracht en moed.
Met een plan B om u tegen te zeggen.
Herkenbaar voor ME-patiënten – naast de encefalitis en myelitis – is dat Evi ook te maken kreeg met ongeloof door artsen (Uit een interview in Steps):
Eén dokter zei haar dat het mentaal was. Dat ze het haar allemaal maar inbeeldde. “Je kan niet geloven hoe dat voelt. En de term ‘psychisch’ blijft dus in je dossier staan. En dat wordt uiteraard niet gelezen, maar als ze het snel scannen is dat natuurlijk het eerste dat ze zien! Net alsof dat woord in fluo stond aangeduid.”
