Geraldine zegt te lijden aan ME (myalgische encefalomyelitis), dat ook bekend is als chronisch vermoeidheidssyndroom. Het belangrijkste kenmerk: uitputting en pijn. School werd niks voor de tiener uit Mijnsheerenland, omdat ze al jaren thuisblijft. Toen haar twee jongere zusjes dezelfde symptomen kregen, rook de GGD onraad en sloeg alarm.

Het gezin belandde in een crisis, toen ook de Raad van de Kinderbescherming aan de bel trok en de ouders werden beschuldigd van geestelijke mishandeling. Via de GGD en het Algemeen Meldpunt Kindermishandeling (AMK) belandde de zaak van de drie zusjes voor de rechter. De ouders werd de voogdij ontnomen.

Pas een klein jaar geleden, in april 2012, kwam een einde aan de voor het gezin zenuwslopende periode. Maar hoewel ze werden vrijgesproken, zit de angst dat een instantie haar elk moment uit huis kan halen er bij Geraldine diep in.

Geraldine

‘Alle uitslagen dat we ME hebben, staan op papier’

Ze heeft veel tijd nodig gehad te verwerken wat er is gebeurd. Ze vertelt nu haar verhaal, zonder haar achternaam genoemd te willen hebben. “Mijn ouders hadden geen enkel recht van spreken meer. Het AMK vond het een verzinsel dat we niet naar school konden.

Volgens hen was dat psychisch, verzonnen. Dat vonden ze sociaal-emotionele mishandeling, terwijl door twee verschillende artsen in Lelystad en Antwerpen is bevestigd dat onze ziekte lichamelijk is. Alle uitslagen dat we ME hebben, staan op papier.”

Het gezinsleven kreeg in 2011 een klap: het GGD was bezorgd over het feit dat nu ook haar twee zusjes niet hele dagen naar school gingen. Zo kwamen ze bij het meldpunt Kindermishandeling terecht.

Twee medewerkers van het meldpunt waren van mening dat de drie zusjes zich hun ziekte slechts inbeeldden. Ze bedreigden ons: “Als je niet naar een revalidatiecentrum gaat om ermee te leren leven, word je uit huis geplaatst.” Mijn jongste zusje ging huilen. ‘Zie je wel’, zeiden ze, ‘allemaal psychisch.’ Toen meldden ze ons aan bij de raad van de Kinderbescherming, die het rapport klakkeloos van het AMK overnam, inclusief de verdraaiing van de feiten.”

De grond onder de voeten van het gezin werd weggeslagen. De zaak kwam voor de rechter. “We werden een jaar onder toezicht gesteld,” vertelt Geraldine huiverend. “Het ging op dezelfde manier. ‘Jullie denken dat je ziek bent en moeten naar een revalidatiecentrum.’ Mijn zusje moest naar de psycholoog, omdat ze volgens hen angst had om naar school te gaan.”

Ze kwamen ook thuis langs. “Controleerden ze de slaapkamers of er geen sprake was van seksuele misstanden. Ze probeerden je constant te betrappen. Ik wilde niet huilen, want dat was reden om te rapporteren dat ik hulp moest krijgen.”

Dreiging

Onder dreiging van de woorden ‘er worden andere stappen ondernomen’, zei ze ja om naar een psycholoog te gaan. “In het rapport stond dat ik er vrijwillig voor had gekozen. Mijn jongste zusje moest stoppen met de medische behandeling, omdat ze ‘niet ziek was’, waardoor ze achteruitging. Nu kan ze helemaal niet meer naar school.”

Petitie

ME is geen erkende ziekte. De groep ME-Den Haag is met een handtekeningenactie bezig om de ziekte onder de aandacht van de politiek te brengen. Dit burgerinitiatief ME-petitie ‘Erken Myalgische Encefalomyelitis als biomedische ziekte’ is te vinden op de site deziekteME.petities.nl  Daarop staan momenteel meer dan 15.000 digitale handtekeningen.

De bureaucratische carrousel eindigde na vier jaar. De rechter bepaalde in april 2012 dat Jeugdzorg geen toegevoegde waarde had en er geen sprake was van mishandeling.

Geraldine volgt nu thuis een cursus Engels. Haar ene zusje gaat met medicijnen bijna de hele week weer naar school, het andere krijgt thuis zogeheten afstandsonderwijs.