Wie wil zich laten fotograferen voor een beter beeld over ME?
Chronisch extreem beperkt door ME en je ligt je de hele dag te verbijten?
Onzichtbaar voor de wereld, terwijl je iedereen duidelijk zou willen maken hoe verwoestend deze ziekte is?
Documentair fotograaf Kees Muizelaar wil graag helpen jouw verhaal voor het voetlicht brengen door een moment te fotograferen uit het dagelijks leven van de groep ‘verborgen’ ME-patiënten die de buitenwereld nooit te zien krijgt.
Ben jij/ken jij iemand die graag aan dit project ter bewustwording van ernstige vormen van ME mee wil werken, neem dan contact op met keesmuizelaar@gmail.com of tel. 06 – 227 36 565
Er zal rekening worden gehouden met je beperkingen (bijv. licht/geluidovergevoeligheid).
Kees wil je zo min mogelijk storen en je je dagelijkse gang laten gaan.
Wil je onherkenbaar op de foto, dan kan dat.
Voor de begeleidende tekst mag je heel kort iets vertellen over je dagelijkse leven en dingen over ME die je graag aan de buitenwereld zou willen vertellen; uiteraard op een moment dat het jou uitkomt. Of door je mantelzorger als je dat liever wil.
Op www.keesmuizelaar.com kun je het fotowerk van Kees bekijken.
Alvast bedankt voor je aandacht,
Kees Muizelaar
Extra toelichting
De bedoeling van dit project is om op een beeldende manier aan het grote publiek te laten zien wat ME nu eigenlijk echt is. De foto’s moeten het verhaal vertellen (1 foto laat meer zien dan 1000 woorden).
Gekozen is voor de 25% ziekste ME-ers (huisgebonden, of zelfs totaal bedlegerig) om hen een hart onder te riem te steken; omdat maar weinig mensen weten hoe desastreus ME kan zijn; en om de eenvoudige reden dat hun symptomen (bijv. lichtovergevoeligheid) via een foto duidelijk gemaakt kunnen worden.
Wat gaat er dan uiteindelijk met die foto’s gebeuren?
De werkwijze van Kees Muizelaar voor zijn documentaire fotografie is dat hij éérst de foto’s neemt. Pas als de hele serie af is kijkt hij waar die het best past. Dat kan in een krant, galerie of (foto)museum zijn. Als dat bekend is, krijgt de gefotografeerde achteraf een mailtje met de vraag om toestemming voor publicatie in het desbetreffende medium.
Dit klinkt wellicht niet erg aanlokkelijk voor iemand die zo ernstig ziek is dat zelfs dit (nl. een kort bezoek van een zo stil mogelijk werkende fotograaf waarvoor je niet hoeft te poseren) al een grote belasting vormt. En voor de mantelzorgers die al genoeg aan hun hoofd hebben. Zoiets doe je alleen als je weet dat je foto op een groot & serieus podium terecht zal komen.
Alle vertrouwen dat dit zal lukken. Omdat het een bijzonder onderwerp is: er is nog geen professioneel documentair fotograaf geweest die deze zeer moeilijk te bereiken groep heeft gefotografeerd – in een tijd waar alles al een keer gefotografeerd is. En omdat Kees erg goede foto’s maakt; hij heeft bijv. eerder een grote serie in de Volkskrant gepubliceerd; zijn werk heeft in het fotomuseum in Den Haag gehangen etc. – zie www.keesmuizelaar.com
De hoop is dat als fotoredacties van grote kranten eenmaal weten dat deze ME-serie bestaat, ze die zullen gebruiken bij artikelen over ME. In plaats van het geijkte plaatje van een fris ogende & netjes opgemaakte beauty die in een bevallige pose een dutje doet boven haar kantoor-bureau…
Als er nog meer vragen/opmerkingen zijn, kunt u contact opnemen met forumlid Willemijn.
