Jaar en dag

2007-02-23

Het is vandaag exact een jaar en een dag geleden dat ik mij aanmeldde als lid voor deze site.

Een belangrijk jaar, waar plaatsverschuivende vormen in leven plaatsvonden.

Ik denk, weet voor mijzelf wel zeker dat dit de belangrijkste stap in mijn leven is geweest ten aanzien van chronisch moe zijn en hier een plek aan geven.

Als ik mijn columns terug lees zie ik hoe ik spartel in verzet versus overgave/ in verdriet versus geluk/ in afname versus verrijking.

Ook in realiteit versus dromen.

Nu, ondanks al geruime tijd afwisselend doodmoe, herken ik het bij mijzelf en of de ander op de site.

Toch blijft het bij tijden knagen vooral wanneer ik een uitval heb gehad, en de moeheid die al niet te volgen is, ook nog eens verdriedubbeld.

Die verdriedubbeling: daar zit ik nu in.

Werkelijk, langer dan twee uur zithouding, dat vraagt een marathon karakter van mij, da, s minder.

Mijn man is actief het hele huis te behangen met gordijnen, ik behang in mijn rolstoel met mijn lijf, geef instructies over hoe ik het wil hebben op zijn vraag.

Strompel zo de trap op en neer.

Gemiddeld deal ik zo met de wetten van bestaan: wetten die chronisch moe zijn met zich mee brengt.

Soms, da, s maar enkel en eigenlijk heel privé denk ik wel eens: hoe moet ik in de vrede “oud worden” met zo, n doodmoe lijf.

Maar knipoogt mij een gedachte toe: wat je maar weinig gebruikt, dat gaat heel erg lang mee.

Of zoals een goede maat van me zegt: oude krakende wagens lopen het langst.

Na correctie vonden we allebei de originele het mooiste!

“Krakende wagens lopen het langst”.

Ik hoop nog lang te kraken, moe of niet moe, het leven is hoe dan ook zijn zinnen waard.

Arjen