Bron: Opzij
Datum: juli/augustus 2006
In het interview met ME-patiënte Monique Schonckert (Opzij, juni) staat dat ik in een televisieuitzending zou hebben ‘toegegeven’ dat ik me mijn ME ‘misschien wel had ingebeeld’. Dat is niet zo. In het bewuste gesprek met Frenk van der Linden had ik het over de stuitende situatie dat keuringsartsen jarenlang regelmatig ME-patiënten een uitkering door de neus boorden met als argument: ‘Als die Dorrestein boeken kan schrijven, kunt u ook best gewoon aan het werk.’
Blijkbaar vonden zij het feit dat ik een van de weinige beroepen heb die je ondanks een ernstige invaliderende aandoening gewoon kunt uitoefenen, een geldige reden om anderen de wao uit te gooien. Ik heb dat altijd even bespottelijk als kwalijk gevonden. Desgevraagd zei ik tegen Van der Linden dat het mij persoonlijk niet veel deed of diezelfde artsen veronderstelden of ik me mijn klachten eigenlijk alleen maar inbeeldde. Wie weet dachten ze: dingen verzinnen is immers dat mens d’r vak. Maar, zei ik, zelfs als ik, aantoonbaar, een aanstelster zou zijn, zou dat nog steeds niet betekenen dat 30.000 andere ME-patiënten daarom automatisch eveneens aanstellers zijn. Dat was waar het mij in dat interview om ging, namelijk dat anderen altijd met mij ‘om de oren geslagen’ werden.
In hetzelfde artikel in Opzij wordt gerept over mijn ‘wonderbaarlijke wederopstanding’. Zelf omschrijf ik het anders. Ik ben hersteld. Wie van kanker of reuma geneest, wordt doorgaans hartelijk gefeliciteerd. Genezen van ME/CVS daarentegen is kennelijk maar een obscurantistische bezigheid.
Renate Dorrestein, Aerdenhout.
