Het hebben van ernstige ME en aan huis gebonden zijn, voelt vaak als een gevangenis. Je zit opgesloten in je huis en in je lichaam, weg van de maatschappij, je dierbaren, van het leven waar je zo wanhopig naar verlangt.
De meeste jaren zie ik misschien één of twee mensen, en vele jaren zie ik helemaal niemand. Ik krijg vaak de vraag hoe ik het volhoud en hoe ik hulp krijg, ook al zie of communiceer ik niet echt met iemand.
Mijn gezondheid is enigszins gestabiliseerd sinds ik naar een nieuwe en rustige plek ben verhuisd, en ik kan daarom wat meer doen (vandaar ook de filmopnames), maar afgezien van deze veranderingen ben ik nog steeds erg gevangen door ME.
Dus besloot ik, net als vorig jaar, mijn leven, opgesloten in mijn huis door ME, te documenteren om een uniek inzicht te geven in mijn leven met ME en hoe ik de afgelopen jaren heb doorgebracht.
Ik wens je veel kijkplezier. Er zijn Nederlandse ondertitelingen die je in de instellingen eventueel moet aanzetten. Vergeet niet te delen ivm morgen Wereld ME-dag.
Groetjes,
Anil van der Zee
