Een Noors team heeft de grootste analyse tot nu toe gepubliceerd waarin wordt gezocht naar DNA-verschillen die zouden kunnen aangeven wat er mis gaat bij ME (ook bekend als chronisch vermoeidheidssyndroom, CVS). Dergelijke verschillen zouden een eerste stap zijn in de richting van het vinden van doeltreffende behandelingen.
Jammer genoeg vindt de nieuwe studie geen DNA-verschillen die de standaard voor statistische significantie halen. Desondanks, zoals professor Chris Ponting en ik in een begeleidend stuk zeggen, helpt dit artikel om het veld van de genetica bij ME vooruit te helpen.
Doodlopende punten uitsluiten
De leider van de studie, Dr. Riad Hajdarevic en collega’s vonden geen ondersteuning voor DNA-verschillen die anderen in verband hadden gebracht met ME. Wij vinden het belangrijk dat ze deze negatieve resultaten rapporteren om ME-onderzoek te helpen heroriënteren op de meest veelbelovende aanwijzingen.
De auteurs concluderen dat alle vorige genetische studies niet groot genoeg zijn geweest om echte verbanden te vinden tussen DNA-verschillen en ME.
Geen nieuwe bevindingen bereiken statistische significantie.
De onderzoekers voerden een “ontdekkingsanalyse” uit op 427 Noorse patiënten en trachtten de bevindingen hiervan te repliceren op 2.105 deelnemers van de UK Biobank. Zij vonden geen nieuwe verbanden van DNA-verschillen bij ME die de aanvaarde drempel voor significantie (p < 5 x 10-8) bereiken.
Wij zijn het met de auteurs eens dat onderzoekers veel grotere studies zullen moeten opzetten om de verschillende oorzaken van ME te lokaliseren en uit elkaar te halen, zoals DecodeME (dat mikt op 25.000 ME-deelnemers). Wetenschappers zullen ook de gegevens van veel studies moeten samenvoegen om nog grotere aantallen patiënten te analyseren.
Onderzoeksstudies hebben doeltreffende diagnose nodig
Hajdarevic en collega’s uiten hun bezorgdheid over de nauwkeurigheid van de diagnose in de UK Biobank-stalen. Bijna het gehele Noorse cohort voldeed aan de Canadese Consensus Criteria. UK Biobank-deelnemers werd gevraagd of zij een diagnose van CVS van een arts hadden.
Zonder diagnostische test is er altijd het risico dat mensen die geen ME hebben, worden meegerekend en mensen die dat wel hebben, niet worden meegerekend. Wij stellen dat toekomstige studies inclusief moeten zijn (om ze zo groot mogelijk te maken) en exclusief – door elk individu uit te sluiten dat niet de kernsymptomen van ME heeft, in het bijzonder postexertionele malaise.
Een mogelijke link naar een gen
De Noorse studie vindt wel een verband tussen sommige DNA-verschillen en ME, hoewel zelfs het sterkste verband (p = 8,5 x 10-7), in het Noorse cohort, onder de aanvaarde doelstelling voor significantie valt. Dit potentiële verband heeft betrekking op TPPP, het gen voor tubulinepolymerisatiebevorderend eiwit, dat een rol speelt in de celstructuur. Dit verband verdient aandacht wanneer grotere studies worden geanalyseerd.
Studies hebben grote aantallen deelnemers nodig om individuele DNA-verschillen, die vaak slechts een zeer klein effect hebben, op betrouwbare wijze te detecteren. (Opmerking: de eerste “grote DNA”-studies, die kleiner waren en minder strikte niveaus van statistische significantie gebruikten, leverden meestal onbetrouwbare resultaten op).
De meest recente visie is dat studies in de meeste gevallen ten minste 10.000 deelnemers moeten hebben om betrouwbare resultaten op te leveren.
De cruciale rol van mensen met ME
Tot slot zeggen Chris en ik dat mensen die leven met ME, centraal zouden moeten staan in ME-studies omdat hun ervaring altijd de wetenschappelijke kwaliteit en levering zal verbeteren. Mensen met ME kunnen ook toestemming geven voor het ethisch delen van hun gegevens om onderzoekers in staat te stellen gegevens te analyseren van nog grotere aantallen deelnemers. Dit is de snelste weg naar robuuste genetische resultaten.
Simon McGrath
© ME/CFS Research Review, 20 juni 2022. Vertaling Zuiderzon, redactie NAHdine, ME-gids.
