2006-06-07
Afhankelijk of: gesteund en vrij.
Dit dilemma is deze afgelopen veertien dagen een actuele issue.
Mijn lijf geeft het meer en meer op, en ik schrik, mijn schouders doen alleen nog maar pijn, mijn rechterkant is echt een mess, ik typ met hulpmiddel.
Mijn handen en vooral de rechtse is fragiel, en dit maakt mij benauwd: ik afhankelijk; dat dacht ik niet, maar elke handeling doet pijn.
Het is een hels dilemma, hulp vragen en afhankelijk zijn.
Simpel gezien is het een logische valkuil, ik heb iemand nodig om mij in dingen te ondersteunen, dit geeft al snel een gevoel van: ik kan niet zonder je.
De grote mannen uit vorige tijden, voorbeelden als Nelson Mandela, Ghandi, opgesloten en afhankelijk: maar zij leerden mij dat hen soul, spirit dus wel hen eigendom waren.
Behielden: sterker nog vochten voor hen doel. Vrijheid
Meer en meer neem ik afstand van de gedachte dat mijn lijf mij in de steek laat.
Mijn lijf geeft het op, dit is heel wat anders, en biedt mij ruimtelijk zicht.
Ik, blijf wel ik, vanbinnen misschien zelfs sterker.
En dat lijf; tja, dat volgt een ander pad, dit is niet mijn keus, zie dagelijks mijn wandelkar op mijn slaapkamer staan.
Gekocht voor mijn pelgrimstocht, nu twee jaar geleden.
Nu, ik slinger tussen rouw en acceptatie in, wil mijzelf hier niet te lang dwarszitten, feiten voltrekken zich, er is een nieuwe procedure gestart voor een aangepaste scootmobiel, een met vering, dit omdat de huidige nieuwe handicaps vrij spel geeft, een spel in fragiliteit.
Ik, een “stoere grote kerel” 1.90/95 kg, ik moet nu voorzichtig zijn om een hand te geven, het breekt anders, althans zo voelt het.
Ik houdt van een echte hand, warm en krachtig, voor mij een teken van respect.
Een nieuw dilemma, en zo schaart zich de ene live events naar de andere, een rijgende ketting in afname en wel vrij zijn.
Henk Arjen Baas Copyright
