Bron:

| 754 x gelezen

Het ontstaan van ME/cvs wordt al lange tijd in verband gebracht met virusachtige ziekten. Hoewel het momenteel niet precies bekend is om welke virussen het gaat, werden de virussen die klierkoorts veroorzaken (Epstein-Barrvirus), de door muggen overgedragen infectie Ross River-virus en influenza allemaal in verband gebracht met de ziekte.

Voorafgaand aan de COVID-19 pandemie was de interesse in onderzoek naar de virale oorsprong van ME/cvs afgenomen, waarbij het National Institute of Health zelfs duidelijk maakte dat ze niet geïnteresseerd waren in het financieren van verdere virale studies. Echter, na de pandemie, en het ontstaan van langdurige COVID na een duidelijke virale infectie, is de interesse in virussen, en hoe ze zouden kunnen leiden tot ME/cvs en bijdragen aan de symptomen, weer aangewakkerd.

Een recente paper van professor Maureen Hanson bespreekt hoe virale infecties in verband kunnen worden gebracht met het ontstaan van ME/cvs, en wijst op gebieden voor verder onderzoek.

Wat zijn virussen?

Virussen zijn zeer kleine infectieuze agentia die ziekte veroorzaken door levende organismen (gastheren) te infecteren en zich te vermenigvuldigen in het celweefsel van de gastheer. Virussen kunnen ook inactief blijven in de cellen van de gastheer na een eerste infectie, maar bepaalde gebeurtenissen zoals een andere infectie of fysieke of emotionele stress kunnen leiden tot reactivatie van het virus.

Kan elk virus ME/cvs veroorzaken?

Hoewel verschillende virussen in verband zijn gebracht met het ontstaan van ME/cvs, is het bewijsmateriaal ter ondersteuning van deze associaties beperkt, zowel door een gebrek aan bevestigde virusinfectie – bijvoorbeeld door laboratoriumtests – als door de gebruikte definitie van ME/cvs.

In het artikel bekijkt Hanson twee specifieke studies die vaak worden gebruikt om het idee te ondersteunen dat verschillende virussen kunnen leiden tot ME/cvs, en benadrukt zij duidelijk de beperkingen. Haar bespreking van deze papers wordt hieronder samengevat:

Studie nr. 1

De studieHickie en collega’s, Dubbo, Australië, 2006
Welke virussen?Epstein-Barrvirus, Ross River-virus
Wie nam deel?253 mensen, van wie er 83, hoewel ze symptomen vertoonden, de infectie niet hadden
Resultaten9% van de deelnemers vertoonde een “postinfectieus syndroom” 12 maanden na infectie
BeperkingenTerwijl het “postinfectiesyndroom” symptomen van vermoeidheid en neurocognitieve problemen omvatte, was er geen informatie over malaise na inspanning of niet-verkwikkende slaap – beide zijn essentieel voor de diagnose ME/cvs volgens de diagnostische criteria voor ME/cvs van het IoM (NAM) en de NICE-richtlijnen voor het diagnosticeren van ME/cvs.  Het is onwaarschijnlijk dat deze specifieke virussen het aantal mensen met ME/cvs wereldwijd verklaren, aangezien het Ross River-virus alleen veel voorkomt in Australië en Papoea-Nieuw-Guinea.

Studie nr. 2

De studieMagnus en collega’s, Noorwegen, 2009
Welke virussen?Influenzavirus
Wie nam deel?4.822.337 mensen
ResultatenIn de 3 jaar na verdenking op infectie hadden mensen met griepsymptomen een verhoogd risico op het ontwikkelen van ME/cvs vergeleken met mensen die geen symptomen hadden
BeperkingenIn deze studie werden medische dossiers gebruikt om een diagnose van ME/cvs te beoordelen in plaats van te controleren of deelnemers voldeden aan specifieke diagnostische criteria voor ME/cvs. Medische dossiers werden ook gebruikt om de aanwezigheid van influenza-infectie te beoordelen, en niet alle gevallen van influenza werden bevestigd door laboratoriumtests, in plaats daarvan werd de diagnose gesteld op basis van symptomen.

Enterovirussen

Hanson stelt verder dat, naar haar mening, enterovirussen de “meest waarschijnlijke boosdoener” zijn in de ontwikkeling van ME/cvs.

Wat zijn enterovirussen?

  • Enterovirussen zijn een specifieke groep virussen die meestal slechts leiden tot milde ziekte met symptomen zoals koorts, loopneus, niezen en hoesten. Ze kunnen echter leiden tot ernstigere complicaties zoals meningitis bij baby’s en mensen met een verzwakt immuunsysteem.
  • De ziekten die worden veroorzaakt door enterovirussen, zijn onder andere verkoudheid, sinusitis, hand-voet-mondziekte, alvleesklierontsteking en polio. Enterovirussen kunnen ook leiden tot infecties die geen symptomen veroorzaken (asymptomatische infecties).

Hoewel er momenteel geen bewijs is dat enterovirussen ME/cvs kunnen veroorzaken, baseert Hanson zich op historische uitbraken van ME/cvs – zoals die in Akureyri, IJsland in de jaren 1940, en in het Royal Free Hospital in Londen in de jaren 1950. Bij deze uitbraken woonden of werkten zij die ME/cvs ontwikkelden, vaak in de nabijheid van degenen met bevestigde gevallen van infectie met het enterovirus.

Hoewel recenter onderzoek het verband tussen enterovirussen en het ontstaan van ME/cvs heeft ondersteund – bijvoorbeeld, maagcelmonsters van mensen met ME/cvs bleken jaren na de initiële infectie enterovirussen te bevatten – zijn deze onderzoeken beperkt door kleine steekproefomvang, en er is nog veel meer onderzoek nodig.

Het is belangrijk op te merken dat, hoewel enterovirussen over de hele wereld veel voorkomen, niet iedereen die een enterovirusinfectie oploopt, ME/cvs ontwikkelt. Hanson suggereert dat enterovirussen nog steeds een oorzaak kunnen zijn van ME/cvs op twee manieren::

  1. ME/cvs wordt alleen veroorzaakt door ongebruikelijke variant(en) van veel voorkomende enterovirussen.
  2. ME/cvs wordt veroorzaakt door een ongewone reactie op een gewone enterovirusinfectie – bijvoorbeeld als gevolg van iemands genetica, reeds bestaande gezondheidstoestand of andere biologische factor.

Humane herpesvirussen

Humane herpesvirussen (HHV) omvatten het Epstein-Barrvirus (EBV), dat klierkoorts veroorzaakt – een ander virus dat vaak gerapporteerd wordt door mensen met ME/cvs als het begin van hun ziekte. Ondanks deze meldingen is er momenteel geen bewijs dat HHV, specifiek EBV, een oorzakelijke factor is van ME/cvs.

Wat zijn humane herpesvirussen?

  • HHV zijn een andere groep virussen die meestal leiden tot ernstige en soms terugkerende virale aandoeningen.
  • HHV kunnen ook inactief (latent) zijn in de cellen die ze infecteren en opnieuw geactiveerd worden door een volgende infectie of omgevingsstress.

Hanson suggereert dat er drie mogelijke manieren zijn waarop HHV kan leiden tot ME/cvs:

  1. HHV kan direct leiden tot de ontwikkeling van ME/cvs.
  2. HHV-infectie leidt ertoe dat iemand een grotere kans heeft om ME/cvs te ontwikkelen na een volgende virusinfectie (die asymptomatisch kan zijn).
  3. Een initiële HHV-infectie leidt niet tot ME/cvs, maar reactivatie van het virus zou de ziekte in stand kunnen houden.

Het is mogelijk dat de methoden 2 en 3 samen voorkomen, en dat methode 3 kan verklaren waarom sommige mensen met ME/cvs zijn verbeterd nadat ze anti-herpesvirusmedicijnen hebben genomen.

Het concept van virale reactivatie, en hoe dit zou kunnen leiden tot abnormale energieproductie bij ME/cvs, is iets dat Dr. Bupesh Prusty onderzoekt in een studie die wordt gefinancierd door ME Research UK.

Moet langdurige COVID ME/cvs worden genoemd?

Hoewel er veel overeenkomsten zijn tussen ME/cvs en langdurige COVID – in de paper “Post-SARS-CoV-2-infectiesyndroom” genoemd – benadrukt Hanson het belang om ze in onderzoek apart te beschouwen.

Een specifiek naar voren gebracht punt  is dat de ontwikkeling van diagnostische criteria plaatsvond voor ME/cvs vóór het begin van COVID-19 – wat betekent dat ze niet zijn ontworpen met langdurige COVID in gedachten, of om specifieke langdurige COVID-symptomen vast te leggen. Dus, hoewel veel mensen met langdurige COVID maanden na het begin van de symptomen voldoen aan de diagnostische criteria voor ME/cvs, kunnen we er niet zeker van zijn dat de ME/cvs diagnostische criteria alle symptomen die specifiek zijn voor langdurige COVID, vastleggen.

Daarom zal, op dit moment, het verwijzen naar langdurige COVID als ME/cvs alleen maar verwarring scheppen in de wetenschappelijke literatuur. Er is meer onderzoek nodig om precies vast te stellen welke symptomen kenmerkend zijn voor langdurige COVID en om de specifieke subgroepen die bestaan, te beoordelen.

Samenvatting

Het artikel is beperkt omdat het geen uitgebreid overzicht bevat van al het bewijs met betrekking tot ME/cvs en virussen. Hoewel dit de conclusie die getrokken kan worden beperkt, toont het toch aan dat er bewijs is dat het ontstaan van ME/cvs in verband kan worden gebracht met een virusinfectie – welk(e) specifieke virus(en) is minder duidelijk. Het blijft ook onduidelijk of het de initiële virusinfectie is die ME/cvs veroorzaakt, of dat deze infectie leidt tot een gevoeligheid om ME/cvs te ontwikkelen in de toekomst.

In de toekomst is meer gedetailleerde registratie van zowel sporadische gevallen als uitbraken van ME/cvs nodig om een beter begrip van de oorzaak van de ziekte en het ziekteverloop mogelijk te maken. Daarnaast is er behoefte aan onderzoek dat zich richt op het identificeren welke virussen het meest leiden tot de ontwikkeling van ME/cvs – zoals het werk dat momenteel wordt uitgevoerd door Dr. Amy Proal en haar team, gefinancierd door ME Research UK.

Boodschappen om te onthouden

  • Een aantal verschillende virussen zijn in verband gebracht met het ontstaan van ME/cvs, maar op dit moment is het bewijs beperkt.
  • Enterovirussen:
    • Een familie van virussen die over het algemeen milde ziekten veroorzaken zoals verkoudheid. Niet alle mensen met een enterovirusinfectie ontwikkelen ME/cvs.
    • Het is mogelijk dat ME/cvs wordt veroorzaakt door een specifieke ongewone variant(en) van gewone enterovirussen of een ongewone reactie op een gewone enterovirusinfectie.
  • Humaan herpesvirus:
    • Een andere groep virussen die gewoonlijk leiden tot een aanzienlijke en soms terugkerende virale ziekte. Hieronder valt ook het Epstein-Barrvirus dat klierkoorts veroorzaakt en waarvan vaak wordt gemeld dat het verband houdt met het ontstaan van ME/cvs.
    • Het is mogelijk dat HHV direct kan leiden tot de ontwikkeling van ME/cvs of ertoe kan leiden dat iemand meer kans heeft om ME/cvs te ontwikkelen na een volgende virale infectie (die asymptomatisch kan zijn).
  • SARS-CoV-2-infectie:
    • Hoewel er veel overeenkomsten zijn tussen ME/cvs en langdurige COVID, moeten de twee ziekten in onderzoek apart worden beschouwd.
  • Meer gedetailleerde registratie van zowel sporadische gevallen als uitbraken van ME/cvs is nodig om een beter begrip van de oorzaak van de ziekte en het ziektetraject mogelijk te maken.
  • Er is een duidelijke behoefte aan onderzoek dat zich richt op het identificeren welke virussen het meest leiden tot de ontwikkeling van ME/cvs.

© ME Research UK, 10 oktober 2023. Vertaling admin, redactie NAHdine, ME-gids.

Geef een reactie

Zijbalk

Volg ons
ma
di
wo
do
vr
za
zo
m
d
w
d
v
z
z
27
28
30
31
1
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
29 mei
29/05/2024    
16:00 - 18:00
May 29th, 2024 – 16.00 CEST. EVERYTHING YOU ALWAYS WANTED TO KNOW ABOUT EHLERS-DANLOS SYNDROMES (EDS). Speaker Prof. Fransiska Malfait moderated by Mrs. Charissa Frank and Mrs. Eva Collado, ePAG [...]
02 jun
02/06/2024    
14:00 - 19:00
Op 2 juni organiseert de familie van een lotgenote een benefietdag. Op dit tuinfeest is iedereen welkom! Je kan de hele namiddag vrij binnenlopen op [...]
03 jun
03/06/2024    
14:00 - 16:00
Welke oplossingen kan de politiek bieden voor problemen van mensen met PAIS? Dertien organisaties op het gebied van long-covid, chronische lyme, ME/CVS en Q-koorts (samen [...]
Events on 29/05/2024
Events on 03/06/2024
03 jun
3 jun 24
Den Haag
Geen Evenementen
Recente Links