Zengende hitte,
Loeiend gaat mijn airco tekeer, een buitentemperatuur als deze is ongekend in ons landje, temperaturen als in zuid Frankrijk.
Lekker, is wat mijn man zegt, hij die nu buiten in de zon ligt.
Ja, dat gevoel ken ik zelf nog al te goed, al is het nu al meer dan zeven jaar geleden dat ik de zon zo kon aanbidden.
Nu, mijn gewrichten doen pijn, dit is niet nieuw, wel nieuw is de zwelling en bijna onbuigbaarheid in beweging.
Meer dan een week nu zit ik opgesloten in huis, weet behalve bij de airco niet waar ik het zoeken moet, alleen de avonden en nachten voelen en zijn leefbaar voor mij.
De nachten zijn het moment dat ik mijn scootmobiel pak, en wat door de stad tuf, het verergert de fysieke pijnen, maar schept wel vrijheid, ik zie meer dan mijn eigen vierkante meters van mijn huis, en ik koel af.
Mijn aanvraag voor een aangepaste scootmobiel is in behandeling, maar mijn ongeduld stijgt, elke schok geeft rug en schouderklachten, en dit bovenop de frustrerende continue pijn van handen en vingers, het maakt me boos en ook verdrietig.
Mijn eigen invloed hierop wekt vragen, ik heb nu al zovaak gebeld en gehoord dat de planning nog moet plaats vinden, dat ik nog wel fatsoenlijk blijf aan de telefoon, maar privé intussen gestoord raak van de molen, zij die blijkbaar mede door de zengende hitte is vergeten hoe te draaien.
Op nieuw heb ik gebeld, de airco houdt mijn hoofd en ongeduld koel, maar vanbinnen kook ik, het is niet fair, opnieuw wachten!
Nu is er/ wordt er een afspraak gemaakt voor over ongeveer een maand.
Dan is het dus al augustus, het doet mij denken aan vorig jaar waar ik eindelijk in december mijn huidige scootmobiel kreeg.
Zengende hitte is er dan niet meer aan de orde, nee dan is het tijd om twee broeken en een windkerende jas aan te doen, en thuis te komen met vernikkelde benen van de koude.
Ik begrijp wachttijden, ik begrijp screenende gesprekken, maar mijn zengende hoofd ontploft van ongeduld en ergernis.
Daar bovenop nog eens een opmerking van mijn haptonoom, een die mij diep raakt en ook kwetst, het vele slapen heet gewenning, nee is wat ik zeg maar ik voel en ervaar ongeloof, en ik ben het zo zat.
Ik geraak murw en ellendig.
Dan trek ik mij op aan de gedachte die mij groot bracht, Arjen, die jongen stelt zich nooit aan en zet altijd door, aldus mijn moeder.
Ik was “het voorbeeld” in doorgaan in een gezin van zeven kids.
Nu, helaas, ontbreekt mij de gezondheid: maar inderdaad, ik stel mij niet aan en zet altijd door, maar omdat echte officiële feiten ontbreken, kan ik het niet als waarachtig laten zien.
Dit doet zeer, maakt mij onzeker, en ik haat de betichtingen in vet onbegrip.
Het is als vechten tegen de bierkaai.
Nee, ik ben blij met mijn airco, gewoon gekocht, zonder wachttijd, zonder screenende gesprekken, zij zorgt dat ik letterlijk niet ontplof.
Zij zorgt dat ik voor nu overleef!
Zonder deze verkoeling, ik geloof dat ik terreur ging toepassen op het leven van ongeloof, ik zie de bommen al ontploffen.
Henk Arjen Copyright
