2006-03-26
de Witte jassen.
Vannacht ging de bel, aan de voordeur stonden drie mannen in witte jassen, een beschermende helm, handschoenen en laarzen aan.
Heren wat kan ik voor u doen was mijn reactie. Alledrie draaiden zij zich om, en op hen rug stonden drie letters: C G T.
Er heerst een epidemie waren hen eerste woorden, verward door de letters C G T, liet ik mij echter niet uit het veld slaan.
Is de vogelgriep nu ook hier uitgebroken vroeg ik hen in alle ernst, wel mijn vogeltje komt nu niet buiten, ik heb een kanarie en deze kan nog niet tegen deze koude.
Smalend begonnen zij te lachen.
Meneer, wilt u zich omkleden, op zich is dat niet vreemd, ik had enkel mijn ochtendjas aan, maar het is nacht en het is in mijn huis!
Naïef liet ik hen toch binnen, ik bood hen koffie aan, nee zij waren bang voor besmetting.
Wat doet u met die rolstoel en scootmobiel, de laatste zichtbaar in mijn woonkamer omdat ik nog geen schuur heb staan.
Dat heeft u helemaal niet nodig, ze duwden mij een soort shampoo flesje met desinfectans aan, ik moet me douchen, vooral schrobben, en ik krijg een borstel in mijn handen geduwd en een rood pak,
Op het rode pak staat: gevaar en besmet.
En dan, ik schiet in de lach door de absurdheid van deze situatie.
Zij kijken mij aan en ik hoor hen zeggen, een zwaar geval.
De drie mannen tillen mij op, kleden mij letterlijk en figuurlijk volledig uit, ik word bespoten met een soort gas, en voor ik het weet zit ik in een soort isoleercel op wielen.
Na, een lange rit ben ik in Nijmegen, niet in het ziekenhuis, maar in een speciaal opgezette schuur, ik ben nummer drie, en als de poorten zich hermetisch sluiten, vraag ik de andere twee wat hier in vredesnaam gebeurt.
Zij hebben dezelfde tocht en dezelfde ervaring, een is in paniek, worden wij geruimd, ik lach en zeg heel stoer, niet waar ik bij ben.
De hele nacht druppelt het mensen, mensen die amper lopen, mensen die zo moe zijn, ach mensen net als mij.
Als het licht wordt is daar de god van de cognitieve gedragstherapie: alleen ik kan jullie helpen.
Ik ben woedend en vraag hem of hij gestoord is, ik ben als eerste aan de beurt.
De 1e les is dat ik te brutaal ben, en veel te negatief denk, en zelfs de god zo durf aan te spreken.
Ik heb niets te verliezen en spuug hem in zijn gezicht, vertel hem dat hij nooit zijn opleiding had kunnen doen zonder ons geld!
Zonde zeg ik dan, u had bouwvakker moeten worden, of kippenboer.
Dan word ik wakker, is het een droom!?
En als ik naar beneden wankel om koffie te zetten zie ik een witte jas aan mijn kapstok, C G T Nijmegen.
Henk Arjen Baas.
