Onmogelijke keuzes

Ooit was leven zo overzichtelijk en hélder, wat mij opvalt, is dat wat ooit zo vanzelfsprekend leek: steeds ingewikkelder word.

Letterlijk wikkelen we als mens laagje voor laagje om ons heen, iets wat als kind begint.

Uiteindelijk heten alle lagen tezamen dan de pérsoonlijkheid van een mens.

Tijdens chronisch ziek zijn krijgt een mens veel tijd om wel of niet na te denken, niet meer opgeslokt door het tempo van alledag.

Voor mij als ontdekking “van een soort luxe tijd” dit binnen de beperkingen van alledag.

Zelf neem ik deze tijd meer en meer als soort “afwikkeling tot ontwikkeling”.

Veel gedragingen die van oudsher tot “normaal gedachtegoed behoren” is ineens tot mijn vraag en teken geworden, “het teken van wie heeft dit ooit bedacht” en of “wie bepaalt het hoe en waarom”.

Creatief verschaft dit veel inzicht en nog meer mogelijkheden binnen onmogelijkheden.

Bij deze ontwikkelingen schuiven de vele lagen tot kruiend ijs opeen richting de einder.

Een einder die ik koester maar soms ook verdoem.

Elke keuze heeft namelijk invloed op haar gevolg, iets wat een veilige einder tot een open einde: of zelfs een afscheid maakt.

Mijn leven kenmerkt zich in afscheid nemen.

Dit omdat ik weiger te nestelen, en ondanks handicaps nog altijd de hoogste toppen van de berg wens te beklimmen.

In een vallei ben ik voor even zeer tevreden, maar nadien ik daar alles ontmoet heb, wil ik weer verder. Verder op mijn éigen lévenspad.

De keuze die ik nu te gaan heb is in oorsprong een simpele keuze: maar door alle lagen te doorzoeken, word zij ingewikkelder en onoverzichtelijker.

Er is daar geen mens die mij “mijn antwoord” daarin kan géven.

Pérsoonlijke keuzes maakt een mens nu éénmaal zelf.

Uit angst voor de Evenaar, neig ik om maar in de laatste vallei te vertoeven.

Want die Evenaar als de spiegel van mijn ziel!

Die spiegel lijkt mij “éng in grootsheid”.

Herken dit bij medekunstenaars: wanneer durft men zijn of haar grote stap, “gegrepen door het vuur”, “overmand door een éigen zelf”: daadwerkelijk te zetten?

Angst: absoluut!

Maar zij is niet mijn Evenaar.

Mijn Evenaar, dat ben ik zelf!

 

Henk Arjen Baas