Mensen die lijden aan langdurige/long COVID of Myalgische Encefalomyelitis / Chronischevermoeidheidssyndroom (ME/cvs) zouden baat kunnen hebben bij een gecoördineerde behandelingsstrategie, zo heeft een nieuwe studie van de Universiteit van Otago (Nieuw-Zeeland) aangetoond.
De pilootstudie, gepubliceerd in Scientific Reports, een tijdschrift van Nature, heeft bevestigd wat onderzoekers al langer vermoedden: de twee aandoeningen zijn nauw verwant.
Hoofdauteur emeritus professor Warren Tate zegt dat het onderzoek – de eerste vergelijkende moleculaire studie van de immuunceleiwitten van beide aandoeningen – het verband tussen de twee “sterk bevestigt”.
“Dit betekent dat de informatie uit de studie van de pathofysiologie van ME/cvs en de therapeutische mogelijkheden die zich de afgelopen 30 jaar langzaam hebben opgebouwd, kunnen worden overgedragen naar het begrijpen en behandelen van de nu naar schatting 100 miljoen gevallen van langdurige COVID wereldwijd.
“Maar even belangrijk is dat de immense middelen die momenteel in de rijke landen in onderzoek naar langdurige COVID worden gestoken, hoewel ze nog geen grote doorbraken hebben opgeleverd, ook ten goede kunnen komen aan de vele miljoenen ‘verborgen’ ME/cvs-patiënten wier aantal in de loop der tijd gestaag is toegenomen doordat ze niet van de ziekte herstelden.”
De studieresultaten toonden aan dat de activiteit van het immuunsysteem van zes langdurige COVID-patiënten één jaar na een COVID-19-infectie dramatisch verschilde van vijf gezonde deelnemers uit de controlegroep, wat wijst op een chronisch disfunctionele toestand.
De gegevens van deze patiënten bleken vergelijkbaar te zijn met de gegevens van een groep van negen gediagnosticeerde ME/cvs-patiënten, die gemiddeld al 16 jaar aan de aandoening leden.
De studie versterkt het eerder gepubliceerde model van de onderzoekers in Frontiers of Neurology om de complexe disfunctionele fysiologie voor zowel ME/cvs als langdurige COVID te verklaren: bij vatbare mensen (bepaald door hun gezondheidsgeschiedenis en genetische achtergrond) lost de normale voorbijgaande immuun/ontstekingsreactie van het perifere zenuwstelsel op infectie of stress niet snel op zoals bij de meeste mensen.
In plaats daarvan wordt het chronisch en leidt het tot een cascade-effect waarbij de hersenen, het immuunsysteem en het centrale zenuwstelsel betrokken zijn, wat op zijn beurt resulteert in meerdere neurologische symptomen en een slechte regulatie van de lichaamsfysiologie door de hersenen.
Emeritus Professor Tate zegt dat langdurige COVID van het pandemische SARS-CoV-2-virus een specifiek voorbeeld is van ME/cvs, dat is voorgekomen bij vatbare mensen door endemische virussen zoals klierkoorts, en door kleine historische virale uitbraken die geografisch beperkt waren zoals de SARS-CoV-1 virusuitbraak in 2003.
“Het benadrukt dat er binnen onze gemeenschap nu een aanzienlijk aantal mensen geïnvalideerd is met een verstoord immuunsysteem, een verstoorde energieproductie en een verstoorde hersenregulatie van hun algehele fysiologie, waardoor hun gezinsleven, hun vermogen om te werken en op de lange termijn deel te nemen aan hun gemeenschap ernstig verstoord wordt en dat deze mensen ondersteuning nodig hebben vanuit alle lagen van de samenleving.”
Therapeutische beïnvloeding van de immuunrespons/ontstekingsroutes zou effectief kunnen zijn, zegt emeritus professor Tate.
“Op dit moment zullen patiënten met ME/cvs en langdurige COVID zich begrijpelijkerwijs vastklampen aan elke mogelijke behandeling die wordt voorgesteld om een betere kwaliteit van leven te vinden bij gebrek aan vastomlijnde behandelingen.
“Dat betekent dat er vaak meerdere medicijnen, nutraceutica, cognitieve therapieën en ontspanningsstrategieën met mogelijke cross-over bijwerkingen tegelijkertijd worden geprobeerd, zonder dat de patiënt daar in de meeste gevallen baat bij heeft.”
Hoewel er potentiële verbindingen beschikbaar zijn die zich richten op verschillende punten van de cellulaire energieproductieroute, zijn er geen systematische onderzoeken uitgevoerd om te bepalen of ze echt voordeel opleveren.
Investeren in gecombineerde klinische onderzoeken om beide aandoeningen te behandelen is hard nodig, zegt hij.
“Immunotherapie voor de behandeling van specifieke kenmerken van een verstoord immuunsysteem voor veel ziekten bevindt zich in een revolutionaire ontwikkelingsfase en zou potentieel moeten hebben voor toepassing op ME/cvs- en langdurige COVID-patiënten nu de specifieke veranderingen in hun disfunctionele immuunsysteem zorgvuldig worden gedocumenteerd.”
Emeritus professor Tate roept op tot nationale richtlijnen met best practice ziektebeheerplannen voor artsen, zodat beide patiëntengroepen een goede kans hebben op een meer bevredigend leven, ongeacht het stadium van hun ziekte, hoewel hij erop wijst dat dit gepaard moet gaan met gespecialiseerde klinieken met een scala aan behandelaars om de behoeften van de patiënt te ondersteunen.
Publicatiedetails
‘A pilot study on the immune cell proteome of long COVID patients shows changes to physiological pathways similar to those in myalgic encephalomyelitis / chronic fatigue syndrome’
[Een pilootstudie naar het immuuncelproteoom van langdurige COVID-patiënten laat veranderingen zien in fysiologische routes die vergelijkbaar zijn met die in myalgische encefalomyelitis/chronischevermoeidheidssyndroom’.]
Katie Peppercorn, Christina D Edgar, Torsten Kleffmann and Warren P Tate
Scientific Reports, a Nature journal
https://doi.org/10.1038/s41598-023-49402-9
© University of Otago, 22 januari 2024.
Persbericht verspreid via EurekAlert:
