Twintig januari

Veertien dagen zijn verstreken sinds mijn laatste column.

Eerst en vooral wil ik eenieder danken voor de lieve fijne woorden.

Het mogen voelen in ervaren in veel ‘echt begrijpen en of medeleven’.

Zoals zo mooi verwoord in: Moeders horen niet dood te ‘mogen gaan’.

Een zin die zich troostend genesteld heeft in mijn hart:)

Nu, ik wil eenieder een heel goed 2008 toewensen waar gezondheid in liefde voorop mag staan! Liefde ‘de bron in waarachtig leven’.

Pérsoonlijk is het raar om twintig januari als datum te zien staan, de kelderplanken staan nog gevuld met zonnebloemolie, oliebollenmix als krenten en rozijnen.

In de woonkamer staat nog altijd mijn kerstboom, dit om mijzelf in de nachten troost als een soort richtlijn te scheppen in tijd en beleven.

Want de interne klok is blijven hangen op kerstnacht als 1e kerstdag.

Persoonlijk is het dankbaar een steun te kunnen en mogen zijn voor vader.

Vader die ineens voor het éérst van zijn leven geconfronteerd wordt met ‘de kleurloosheid in leven’. Het gemis dat hij mam nooit meer bij zich zal hebben ‘nooit meer haar stem en of lach’.

Zelf deel ik deze gevoelens ook, maar gun mam hier vooral de rust die zij inténs verdient heeft!

Langzaam voel ik mijzelf weer wat levendiger als ‘weer wat normaler’. Wat normaal ook in de vrede betekenen mag, normaal is een term die in kern een eigen route kent!

Geniet ik soms weer de ‘normale dingen’ eten en bereiden van eten.

Geniet ik vooral de honden die mij te allen tijde laten zien of ik wil of niet:) het leven gaat bewegend voort.

Hoop ik snel mijn nieuwe scootmobiel te ontvangen die gepland stond voor half december.

Het is er een met gasvering die mij letterlijk niet meer heen en weer werpt door de butsen in het wegdek die ik nu camoufleer met Ibuprofen.

Nu is het ruim vier weken later: dus ik wens dat januari mij in deze wel erkenning/ herkenning schept. Dit in mijn soms ‘ondraaglijke pijn’ waar ik doorheen lach.

Zoals ik ooit leerde van mijn lieve moeder.

Jongen kijk naar wat je wel kunt, kijk nooit naar wat je niet kunt.

Moeder heeft daar haar levende waarheid in vertrouwen aan mij doorgegeven.

“mam ik kan best nog veel”.

Mijn vleugels die immer mogen uitslaan: de letters die ik mag schrijven, de volgorde die ik zelf mag bepalen!

Dankbaarheid in die vrijheid waar ik vlieg zoals ik dit wil!

Ik eindig met een gedicht wat ik schreef op een ‘vroege lentedag in januari”:

Heling

het park is in beweging,

gesnoeide takken op het pad.

ontluikende bloemen,

even lijkt het lente.

de vogels schitteren in

prachtige kleuren.

stelen mijn ziel,

zo mooi als levendig.

pauw, pauw ik ben mooier

dan jou.

de woorden van mam,

wijds strekt ze haar kleurenboog.

leven in helen, in eigenheid

natuur als streling.

streling in schoonheid,

natuurlijke heling.

Armán

Henk Arjen Baas