Onredelijk en bizar!
Elke middag sta ik rond twee uur op, koffie is het eerste wat ik denk, dit gelijktijdig met mijn shagje. Blij als het koffiezetapparaat haar eigen werk doet. Voorheen zette ik graag vers gemalen koffie met kokend water. Uiteindelijk bleef het enkel bij die gedachte, de energie en de puf om steeds opnieuw water op te gieten werd mij te bezwaarlijk. Tijdelijk aan de senseo, tja ieder zijn smaak, niet de mijne, ondanks al haar soorten herinner ik mij; een snel fabrieksbakje, slootwater. Nu sinds ruim drie maanden heb ik een echt goed koffiezetapparaat, ik ben er nog dagelijks gelukkig mee. Ongeveer een uur lang leut ik mijn koffie, en probeer zo wat wakker te worden. Drie regels helpen mij hier bij, soms vervloek ik ze alledrie, soms geniet ik er een of meer: een is wat wil ik? twee is wat moet ik? drie is wat kan ik?
Wat ik moet, daar is er geen pardon: het is tijd voor mijn honden. Elke dag opnieuw zie ik tegen de wandeling op, maar nadien ben ik elke dag opnieuw voldaan als dit weer gelukt is. Verder gaan wij met de scootmobiel, maar een keer lopen wil ik perse!Na de wandeling schep ik voer in hen bakken, en ik ben jaloers, echt! Het is zo simpel, twee keer daags een gezonde dosis brokken. Kooktijd geen! Ik mis een dergelijke en complete gezonde basisvoeding voor mijzelf. Want zij is echt gezond, de honden glanzen en bruisen van energie.
Nee, ik moet het eten koken, natuurlijk zijn er steeds meer kant en klare maaltijden in omloop, maar deze zijn in verhouding niet alleen duur, ze smaken mij niet en staan gemiddeld stijf van de conserveringsmiddelen. Dus ik tracht een gezonde maaltijd met verse groenten te bereiden. Maar hoe gezond ik ook kook, ik glans niet, ik bruis niet, wel vind ik het gelukkig lekker.
Koken valt onder regel drie: wat kan ik, soms kan ik het echt niet, geraak ik in een soort stupor zonder enig overzicht. Ik kook dan samen met mijn man, of hij kookt alleen. Het laatste stemt mij ontevreden, en maakt dat regel een er wat bij bungelt, namelijk wat wil ik! ? Want wat wil ik, is dan in mijn ogen een luxe vraag, als ik niet presteer, de oude stemmen van schuld en doen zoals het hoort, doen hier lustig hen werk. Als alle drie regels in balans zijn, voel ik mij redelijk tot gelukkig. Dit is ook de reden waarom ik mijzelf deze regels heb toebedacht. Helaas de regel wat wil ik zit veelal in het slop, omdat de basis regels kunnen en moeten zoveel energie vragen, dat wat wil ik gewoon weer op bed is.
Toch heb ik de afgelopen periode tijdens de vakantie van mijn man, vooral gekozen voor wat wil ik. Ik heb de ene tourtocht na de andere gemaakt, ik ben gebruind, heb genoten van het mooie en soms nog ongerepte Twentse landschap, de koeien en hen kalfjes. Kakelende hanen en tokkende kippen, en zelfs een vos, fazanten en ezels. De derde dag hoorde ik mijzelf luidop zeggen, snorrend op mijn scoot la mobiele, okee het is geen fietsen maar ik hoor er wel weerbij, het was een sensationeel gevoel. Die avond als ik op bed lig weet ik het gevoel te herkennen, het is net als vroeger toen ik kind was, de nacht voor mijn verjaardag, of met oud en nieuw.
Weet je, hier schrik ik van, ik leef eigenlijk al zeven jaar zoveel binnen de muren van mijn eigen huis, ik ben het gevoel van het spontane leven gewoon vergeten. Eindelijk ontsnapt aan een cellencomplex, een woord mij gegeven door een nieuwe maat, een uit mijn buurstad. Hij moest deze hulpmiddelen ontberen, omdat dit bizar genoeg zo gaat bij ME. Nee ik ben vet verdacht als MS, en mijn diabeet zijn is al bijna voldoende voor. Nee, mijn maat zit binnen, net als vele lotgenoten.
De medische wereld is hier op zijn minst bizar: als jij te moe bent om in huis te kunnen presteren, of als buitenshuis werkelijk een belemmering is: Maakt het dan nog wat uit, Waarom dat zo is!? Hebben mensen ook niet gewoon rechten!? Honden worden drie keer per dag uitgelaten, tenminste als het goed is. Waarom mag een dodelijk vermoeide ME er geen hulpmiddel, zodat hij/ zij net als mij, zichzelf kan uitlaten en proberen net zo te genieten, als mij dat in ieder geval lukt! Nee te vaak is de conclusie: het zit tussen de oren! Als dit niet zo is, dan komt dit spontaan wel, dit door de hermethische afsluiting van "het gewone leven"
Wacht maar af zou ik zo zeggen, tegen deze bizarheid in gedachte: Zij komt zo vanzelf wel uit, deze pijnlijke stigma is hard te tornen, vooral met zo weinig afleiding. Is dit menselijk! ?En ondanks mijn blijdschap, het mogen genieten van het leven in al haar glorie, ben ik ook boos, want met mijn maat op stap, ach, die jongen komt zijn huis amper nog uit, Nee deze gevoelens van boosheid liggen bij het grove vooroordeel van veler artsen en hen gevolg, en naar ik meer en meer verneem ook bij het indicatie bureau.
Ik trof een mens met een gouden hart, zij begreep gelijk, ik heb getroffen. {Yvonne bedankt}
Henk Arjen Baas.
