Door Gert Schuitemaker (orthomoleculair apotheker)
6 juli 2010
ARNHEM, J. Peters
Laatst zag ik een tv-programma over het chronisch vermoeidheidssyndroom (ME/CVS). Er blijkt een virus bij de ziekte betrokken te zijn, terwijl mijn arts zegt dat het tussen mijn oren zit. Hoe zit dat?
Dit is al jarenlang een controverse die door veel ME/CVS-patiënten als onverdraaglijk wordt ervaren. Zij voelen dat het hoofdzakelijk iets lichamelijks is terwijl de artsen het nogal eens in de psychologische hoek zoeken.
Maar afgelopen oktober publiceerden Amerikaanse onderzoekers een spraakmakend onderzoek dat duidelijk wees op een lichamelijke oorzaak. In tweederde van 101 ME/CVS-patiënten uit de VS vonden ze dat bloedmonsters waren geïnfecteerd met een retrovirus. In een controlegroep met gezonde personen bleek dat bij slechts zo’n 4% het geval te zijn.
Het gaat om het XMRV-retrovirus dat pas in 2006 is ontdekt. Tot nu toe zijn slechts een paar retrovirussen bekend die de mens kunnen besmetten. De bekendste is hiv, dat aids veroorzaakt.
Volgens het onderzoeksteam met ME/CVS-patiënten, onder leiding van dr. Judy Mikovits, is uiteraard nog veel aanvullend onderzoek nodig. Maar Mikovits stelt tegelijk dat XMRV-besmetting elk ME/CVS symptoom kan verklaren, zoals de kenmerkende lichamelijke uitputting, een ingestort immuunsysteem en uiteenlopende neurologische klachten.
In de wetenschap is het echter gebruikelijk om een ontdekking pas serieus te nemen als deze is bevestigd door onafhankelijk onderzoek. En daar wringt hem tot nu toe de schoen. Het afgelopen halfjaar zijn verschillende onderzoeken gepubliceerd waarin wetenschappers er niet in slaagden om XMRV te vinden bij ME/CVS-patiënten én gezonde controlepersonen.
Inmiddels is duidelijk dat deze wetenschappers zijn afgeweken van de complexe laboratoriummethodiek die is toegepast door de Amerikaanse onderzoeksgroep. De Amerikanen hebben overigens ook al XMRV gevonden in Nederlandse bloedmonsters, die ze kregen van het UMC St. Radboud. De Nijmeegse onderzoekers vonden het niet nodig om deze positieve resultaten te vermelden in hun eigen onderzoeksartikel. Hierin verwijzen ze een mogelijke relatie tussen XMRV en ME/CVS naar het rijk der fabelen. Maar dit is veel te kort door de bocht. Amerikaanse overheidsinstanties FDA en NIH hebben bij een grote groep ME/CVS-patiënten XMRV gevonden. Het wachten is nu op de publicatie van dit bevestigende onderzoek. Inmiddels maken steeds meer landen zich zorgen over de aanwezigheid van XMRV in de bloedvoorraden. Uit voorzorg worden (ex-)ME/CVS-patiënten in de VS, Canada, Nieuw-Zeeland en Australië ontmoedigd om bloed te doneren.
Is er wat te doen tegen dit retrovirus? Op dit moment worden al virusremmers uitgetest op XMRV, weliswaar in het laboratorium. Ook stimulering van het immuunsysteem blijft relevant. Zo steunde de Amerikaanse internist dr. Paul Cheney tot nu toe zwaar op de inzet van antioxidanten bij de behandeling van ME/CVS. Het blijft volgens hem óók met een XMRV-besmetting zaak de vrije radicalen in het lichaam te lijf te gaan. Minder oxidatie draagt er immers toe bij dat het XMRV zich moeilijker kan hechten aan lichaamscellen, wat de virusreplicatie remt. ME/CVS-patiënten dienen daarom weg te blijven van alles dat leidt tot inwendige ‘roest’, zoals vleesrijke voeding, suikers, fructose, bewerkte voeding, allergische voeding, kwik (sushi en amalgaan), immuunactivators zoals vaccinaties en echinacea, schimmels, psychosociale stress, overmatige inspanning, uitzonderlijke hitte of koude en elektromagnetische straling.
Met dank aan Eressea om het artikel digitaal aan te bieden.
