Trial By Error: Franse honden op het spoor; impact van langdurige Covid op de Amerikaanse arbeidsmarkt

14 januari 2022.

Kunnen honden verbindingen ruiken die geassocieerd zijn met de gastheerrespons in langdurige Covid?

Het kan onverstandig zijn om aandacht te besteden aan onderzoek dat op een preprintserver is gepubliceerd voordat het door een peerreviewproces is gegaan. Hoewel het doorlopen van een peerreviewproces op zich geen garantie is voor kwaliteit, vertegenwoordigt het proces op zijn minst één laag van kritisch onderzoek. Toch vallen sommige preprints gewoon op. Zoals deze uit Frankrijk, getiteld “Screening for SARS-CoV-2 persistence in Long COVID patients using sniffer dogs and scents from axillary sweats samples” [“Screening voor SARS-CoV-2-persistentie in langdurige COVID-patiënten met behulp van snuffelhonden en geuren van okselzweetmonsters.]

Dus hier is de korte versie: in deze studie hebben honden die getraind zijn om de geuren van chemische stoffen te herkennen die geproduceerd worden als onderdeel van de reactie van de gastheer op een SARS-CoV-infectie, deze geïdentificeerd in zweetmonsters van 23 van de 45 patiënten met langdurige Covid, maar in geen van de 188 monsters van gezonde controles. Als het reukvermogen van de hond accuraat is en deze resultaten bij toetsing standhouden, is met name het ontbreken van valspositieve resultaten opmerkelijk. De bevindingen impliceren dat een subgroep van deze langdurige Covid-patiënten – ongeveer de helft – een chronische SARS-CoV-2-infectie zou kunnen doormaken.

[*Ik heb een gedeelte verwijderd waarin stond dat niet de volledige studie was gepubliceerd, maar alleen de samenvatting. Ik had me vergist en heb dat gedeelte verwijderd. Ik verontschuldig me voor de fout.]

Met dat voorbehoud, is hieronder de samenvatting:

“Doelstellingen: honden kunnen getraind worden om verschillende stoffen te identificeren die niet door mensen worden gedetecteerd, wat overeenkomt met specifieke vluchtige organische stoffen (VOC’s). De aanwezigheid van VOC’s, uitgelokt door SARS-CoV-2-infectie, werd getest in zweet van langdurige COVID-patiënten. Patiënten en methoden: een okselzweetmonster van langdurige COVID-patiënten en van COVID-19-negatieve, asymptomatische personen werd thuis genomen om elk ziekenhuiscontact te vermijden. De swabs werden willekeurig in olfactiedetectiekegels geplaatst, en het materiaal werd door ten minste twee getrainde honden besnuffeld. Resultaten: Vijfenveertig langdurige COVID-patiënten, gemiddelde leeftijd 45 (6-71), 73,3% vrouw, met langdurige symptomen die zich ontwikkelden gedurende gemiddeld 15,2 maanden (5-22), werden getest. Honden onderscheidden 23/45 (51,1%) langdurige COVID-patiënten positief versus 0/188 (0%) controlepersonen (p<.0001). Conclusie: deze studie suggereert de persistentie van een virale infectie bij sommige langdurige COVID-patiënten en de mogelijkheid om een eenvoudige, zeer gevoelige, niet-invasieve test te bieden om virale aanwezigheid op te sporen, tijdens de acute en verlengde fasen van COVID-19.”

**********

Langdurige Covid en het tekort aan arbeidskrachten

Nu de pandemie haar derde jaar ingaat en de omicrongolf haar hoogtepunt nog moet bereiken, zal er in 2022 waarschijnlijk nog meer aandacht komen voor en analyse van de maatschappelijke gevolgen van langdurige Covid. Deze week publiceerde het Brookings Institute, een centrum-linkse denktank in Washington, D.C., een artikel waarin de mogelijke relatie tussen langdurige Covid en een arbeidsmarkt met meer dan 10 miljoen openstaande vacatures in het hele land wordt beoordeeld. De conclusie: ongeveer 15% van het huidige tekort aan arbeidskrachten kan in verband worden gebracht met langdurige Covid.

Katie Bach, de auteur van het artikel en een senior fellow bij Brookings, merkt op dat de berekeningen berusten op een groot aantal veronderstellingen die al dan niet correct kunnen zijn. Een van de redenen waarom zoveel veronderstellingen moeten worden gemaakt, is het huidige tekort aan gegevens en statistieken over mensen die na een acute infectie langdurige symptomen blijven vertonen. “We weten weinig over deze mensen, hoeveel het er zijn, waarom ze ziek blijven, of wat de impact op hun leven is, schrijft ze. Een van deze kennishiaten is het feit dat deskundigen op het gebied van volksgezondheid en economie bijna geen inzicht hebben in de economische last van langdurige Covid.”

Bach geeft aan dat overheidsinstanties nog steeds niet veel van de informatie verzamelen die nodig is om goede analyses te maken van de impact van langdurige Covid. Dit omvat bijvoorbeeld:

“*Het aantal voltijds equivalente werknemers dat momenteel niet werkt als gevolg van langdurige Covid (inclusief die met verminderde uren)

*Gemiddelde duur van afwezigheid op het werk of verminderd aantal werkuren als gevolg van langdurige Covid

*Aanpassingen op de werkplek die langdurige Covid-patiënten in staat zouden stellen meer te gaan werken

*Aanvragen, goedkeuringen en afwijzingen voor de sociale zekerheids- arbeidsongeschiktheidsverzekering onder langdurige Covid-patiënten”.

Het artikel concludeert:

“Toegang tot deze gegevens zal beleidsmakers en bedrijven helpen beter te voorspellen hoe de huidige arbeidsmarktomstandigheden kunnen evolueren. Het kan de regering er ook toe aanzetten de normen voor gehandicapten te verbeteren, zodat mensen met langdurige Covid aanpassingen kunnen aanvragen of een uitkering kunnen krijgen; gezondheidsrichtlijnen uit te vaardigen die rekening houden met de economische last van grootschalige handicaps; en meer federaal geld uit te trekken voor onderzoek naar langdurige Covid en medische zorg. De mogelijkheden zijn enorm, maar eerst hebben we de gegevens nodig.”